SuanJe@n's Fiction

ถึงเวลาปิดร้าน

 

                “ว้าว.....................” ทงเฮละลานตากับอาหารทะเลที่ว่างอยู่บนโต๊ะ ปลาหมึก กุ้ง ปลา หอย เพียบบบบ ของโปรดทั้งน้านน

 

                ส่วนคนไปซื้อ จะใครถ้าไม่ใช่นักอบขนมแก้มป่องคิบอมกันล่ะ

 

                “เฮ้ย คิบอม ทำไมได้กลับมาแต่อาหารทะเลวะ” ลีวานถามเมื่อทั้งอาหารและเบียร์+โซจูจัดเตรียมเสร็จหมดแล้ว

 

                “อ๋อ เพราะทงเฮชอบกินครับ” คิบอมตอบหน้าตาเฉย

 

                “ได้ข่าวว่ามันเงินชั้น” ลีวานอึ้งครับ

 

                “แต่ผมเป็นคนไปซื้อ” คิบอมยังคงมาดนิ่งๆเอาไว้

 

                “ลงมือกินเถอะครับพี่ ถ้าเป็นเรื่องของไอ้หมวย พี่เถียงมันไม่ทันหรอก” ฮยอคแจโบกมืออย่างปลงๆ แล้วบรรจงรินโซจูสีใสลงแก้วให้พี่ใหญ่ในตอนนี้

 

                ก่อนรินให้ซีวอน คิบอม แต่พอจะรินให้ทงเฮ

 

                “ไม่ล่ะ ทงเฮไม่ดื่ม....” คิบอมยกมือห้าม

 

                “ทำไมล่ะ.....” ทงเฮหันมาถาม

 

                “ไม่ให้ดื่ม มีอะไรมั้ย?”

 

                “ไม่มี” ว่าแล้วก็กลับไปจัดการปลามึกต่อ

 

                “ดุจัง....” ฮยอคแจบ่น แล้วจะหันกลับมารินให้ตัวเอง แต่ก็ไม่ได้เมื่อซีวอนจับขวดเอาไว้เสียก่อน

 

                “อย่าบอกนะว่า..........”

 

                “ไม่ให้ดื่ม” ซีวอนยิ้มบางๆ

 

                ฮยอคแจทำหน้าบึ้ง...

 

                “ให้คำเดียวนะ.....” ซีวอนยกแก้วตัวเองให้ฮยอคแจขึ้นจิบ แต่ลิ้นได้แตะน้ำโซจูนิดเดียวเองนั่นแหละ เพราะซีวอนรีบเอาออกเสียก่อน

 

                “ให้แค่นี้ล่ะ.....” ซีวอนอมยิ้ม ให้กับร่างบางที่นั่งทำปากยู่

 

                ลีวานมองภาพน้องๆทั้งสาม และคุณพนักงานกำมะลอ ก็ต้องลอบยิ้ม

 

                ไม่ถึงขั้นบื้อจนเดาอะไรไม่ออก แต่ไม่พูดคงจะดีกว่า

 

                “ว่าแต่พี่ครับ ไหนล่ะครับ เรื่องที่จะเล่าให้พวกผมฟัง” ทงเฮเป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมาในที่สุด

 

                “อ่า.......นั่นสินะ” ลีวานยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มหลังจากตัดใจกับโซจูที่ร้อนแรงไปได้แล้ว

 

                สายตาขี้เล่นแต่ใจดีเมื่อครู่เปลี่ยนไปทันที กลับกลายเป็นแววตาที่ครุ่นคิดแทน

 

                “เรื่องพี่แตฮีหรอครับ?” คิบอมถามตามคนรักบ้าง

 

                “อืม...ชีวิตชั้นมีเรื่องอะไรให้คิดมากกว่านี้ล่ะ...” ลีวานเหยียดยิ้มอย่างน่าสงสาร

 

                “เกิดอะไรขึ้นน่ะครับพี่...” ฮยอคแจถาม

 

                “วันนี้คือวันครบรอบ...2ปีที่ชั้นขอเค้าหมั้น 5ปีที่ชั้นกับเค้าคบกันมา 9ปีที่เรารู้จักกัน...” ลีวานจดจำทุกช่วงเวลาที่เกิดขึ้นได้ทั้งหมด

 

                “ชั้นกับเค้าเจอกันครั้งแรกก็ที่นี่ตอนเรียนปีหนึ่ง...และชั้นขอเค้าคบที่นี่เมื่อเราเริ่มทำงานกันวันแรก...ก็ที่ร้านแห่งนี้...สามปีหลังจากการเป็นพนักงานของที่นี่ชั้นก็ขอเค้าหมั้นบนโซฟาตัวที่ติดกระจกตัวนั้น...และทุกๆครั้ง....ไม่มีซักครั้งที่แตฮีจะจำได้เลย”

 

                ลีวานพูดจบก็กระดกเบียร์เข้าลำคอไปอีกอึกใหญ่ๆ

 

                น้องๆได้แต่มองตามกันตาปริบๆ ไม่กล้าแสดงความคิดเห็นอะไรออก

 

                “และวันนี้...ครบรอบ5ปีที่คบกัน...ชั้นตัดสินใจขอเค้าแต่งงาน..แต่พวกนายรู้มั้ย...เค้ากลับบอกว่าชั้นบ้า...” ลีวานฟุบหน้าลงกับโต๊ะ

 

                “งานสำคัญกับเค้าเท่าชีวิต เค้าเคยบอกชั้นแบบนั้น แล้วเค้าจะรู้บ้างรึเปล่าว่าเค้าคือชีวิตของชั้นเหมือนกัน...”

 

                ทงเฮพิงหัวกับไหล่ของคิบอม ซึ่งร่างสูงก็ทำเพียงยกมือขึ้นโอบกอดคนรักเท่านั้น

 

                ฮยอคแจหันไปสบตากับซีวอน ซึ่งอีกฝ่ายทำเพียงส่ายหัวกลับมาเท่านั้น

 

                ร่างบางจึงทำได้แค่ตบบ่าเป็นการให้กำลังใจผู้จัดการร้านที่ตัวเองนับถือเหมือนพี่ชายแท้ๆคนหนึ่ง

 

                ความรัก...บางครั้งก็มากจนเกินไป น้อยจนเกินไป ขาดความพอดีที่เรียกว่าสมดุล

 

                แต่สุดท้าย...ถ้ามันยังคือความรัก

 

                ยังไงมันก็ยังคงเป็นความรักอยู่ดี....

 

                กว่าจะได้ฤกษ์แยกย้ายกันกลับตามทางของตัวเองก็เป็นเวลาเลยเที่ยงคืนมาแล้ว ซีวอนและฮยอคแจมาถึงหอพักในเวลาเฉียดๆจะตีหนึ่งแล้ว

 

                “ฮ้าว....ข้ามวันใหม่เลยหรอเนี่ย” ซีวอนบิดขี้เกียจ

 

                “อืม...ชั้นไปอาบน้ำก่อนซีวอน รู้สึกเหม็นๆตัวยังไงไม่รู้” ฮยอคแจคว้าผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไป

 

                ซีวอนมองตามด้วยรอยยิ้มจางๆ ก่อนจะฉุกคิดอะไรขึ้นได้ จึงคว้าผ้าขนหนูอีกผืนเดินตามฮยอคแจเข้าไปด้วย

 

                “เฮ้ย! เข้ามาทำไมเนี่ย” ฮยอคแจที่ถอดเสื้อออกไปแล้ว ร้องอย่างตกใจ

 

                “อาบด้วยกันเลยไง ประหยัดน้ำ ประหยัดไฟช่วยชาติยังไงล่ะ” ซีวอนตอบหน้าตาย

 

                “อย่ามามั่วนะไอ้ม้าหื่น ออกไปเลย” ฮยอคแจชี้ไปที่ประตู

 

                แต่ซีวอนก็ไม่ได้สนใจกลับถอดเสื้อของตัวเองออก เผยให้เห็นมัดกล้ามสมชายชาตรีแก่สายตาของร่างบาง

 

                “ก็บอกให้ออกไปยังไงล่ะ” ฮยอคแจหันหลังกับภาพนั้น แล้วหน้าแดงแจ๋

 

                “โหยย...เห็นกันอยู่ทุกวันต๊องจังยังจะอายอะไรอีกล่ะคร้าบ” ซีวอนเดินเข้าไปใกล้ร่างบาง แล้วปลดเข็มขัดอีกฝ่ายออก

 

                “อย่ามามือปลาหมึกเซ่” ฮยอคแจพยายามจะห้ามแต่ก็เปล่าประโยชน์เมื่อกางเกงทรงสวยลงไปกองอย่างหมดราคาอยู่ที่พื้นแล้ว

 

                มือหนาจับเอวคนรักให้หันกลับมาสบตากัน

 

                ซีวอนจ้องลึกไปในแก้วตาคู่สวยนั้น ถ่ายทอดความรู้สึกที่เรียกว่ารัก ห่วงใจ และทุกๆอย่างที่ไม่สามารถบรรยายได้ ออกไปจนหมดแล้ว

 

                ให้คนๆนี้ไปจนหมดทั้งหัวใจแล้ว

 

                และเหมือนว่าร่างบางเองก็จะสามารถรับรู้ได้ดีถึงสิ่งที่อีกฝ่ายพยายามจะบอกตัวเองผ่านทางสายตา

 

                รัก...รักเหลือเกิน

 

                รักจนกลัว...ว่าถ้าไม่มีรักนี้ พรุ่งนี้ก็จะไม่มีความหมายสำหรับตัวเอง

 

                ซีวอนโน้มคอตัวเองลงประทับที่ริมฝีปากสีแดงอิ่มที่เผยอเชิญชวนรออยู่ก่อนแล้ว ลิ้นหนาค่อยๆแทรกตัวผ่านโพรงปากร้อนเข้าไป ลิ้นอ่อนนุ่มละเลียดละไมที่จะชิมรสหวานภายในนี้

 

                ก่อนที่ความหวานนั้นจะค่อยๆเปลี่ยนแปลงกลายเป็นความซาบซ่านและร้อนแรงเมื่อร่างสูงยังคงยึดจูบอยู่แบบนั้น

 

                ฮยอคแจรู้สึกว่าสองขาของตัวเองเริ่มจะรับน้ำหนักตัวไม่ไหว ถ้าหากไม่มีมือของซีวอนประคองอยู่เค้าคงจะต้องทรุดลงไปกองอยู่ที่พื้นแน่ๆเลย

 

                “แฮ่กๆ....แฮ่ก..” เสียงหายใจเข้าปอดของฮยอคแจเมื่อซีวอนยอมละริมฝีปากออก

 

                ซีวอนมองริมฝีปากที่ออกจะเจ่อนิดๆนั่นอย่างพอใจ แล้วเปลี่ยนเป้าหมายไปยังคอขาวผ่อง แล้วสูดความหอมจากส่วนนี้ไปเต็มๆแต่ก็ยังไม่วายที่จะฝากรอยรักสีชมพูจางๆเอาไว้อีกด้วย

 

                “อืม.....ซีวอน......” ฮยอคแจเลื่อนมือเข้าไปขยี้กลุ่มผมของซีวอนเพื่อบรรเทาอารมณ์ที่เริ่มจะปะทุสูงขึ้นเรื่อยๆ

 

                ร่างสูงดันฮยอคแจที่ตอนนี้เหลือเพียงบ็อกเซอร์และชั้นในไปจนถึงกับผนังห้องน้ำ ก่อนที่ตัวเองจะไล่จูบลงมาเรื่อยๆ

 

                ตั้งแต่ซอกคอ...ช่วงไหล่ หน้าอก...แผงท้อง.... ทุกส่วนทุกตารางนิ้วบนร่างกายถูกร่างสูงคนนี้ตีตราจองเอาไว้หมดแล้ว

 

                จนซีวอนต้องคุกเข่าลง และดึงบ๊อกเซอร์ยี่ห้อดีลงไปกองอยู่ที่เข่า ตามมาด้วยชั้นในตัวสุดท้าย

 

                ริมฝีปากของร่างสูงเข้าครอบครองแก่นกายที่กำลังสั่นระริกนั้นทันที ขยับรับเข้าออก อย่างเป็นจังหวะ

 

                “อะ....อา...ซีวอน....” ฮยอคแจร้องครางอย่างพอใจ

 

                ซีวอนรู้ดี รู้ทุกส่วนบนร่างกายของฮยอคแจดี ว่าส่วนไหนที่จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกพอใจมากที่สุด

 

                และเค้าก็เต็มใจที่จะปฏิบัติมันเสียด้วย

 

                “ซีวอน....อืม...อาาาา” ฮยอคแจขยับมือสะเปะสะปะ หวังจะระบายความต้องการที่กำลังอัดแน่นอยู่ในตอนนี้

 

                แล้วก็เผลอไปหมุนที่เปิดฝักบัวจนได้ น้ำจึงไหลซ่ารดบุคคลทั้งสอง

 

                ร่างสูงดูดดุนดันอยู่ได้ไม่นาน ร่างบางก็ถึงจุดที่ได้ปลดปล่อยความอึดอัดออกมาจนหมด ซีวอนเคลื่อนตัวขึ้นไปประกบจูบอย่างเร่าร้อนกับร่างบางอีกครั้ง ซึ่งฮยอคแจเองก็ตอบสนองด้วยความต้องการเช่นกัน

 

                มือของซีวอนลูบไล้ไปทั่วร่างกายของอีกฝ่าย ในขณะที่ฮยอคแจเองก็เอื้อมมือมาถอดกางเกงให้ซีวอนเช่นกัน

 

                จนในที่สุดร่างกายของทั้งสองก็ไร้อาภรณ์ใดๆมาปกปิดทั้งสองฝ่าย

 

                “ชั้นรักนาย...ซีวอน...” ฮยอคแจพยายามสะกดกลั้นอารมณ์แล้วบอกออกมา

 

                ซีวอนยกขาข้างหนึ่งของฮยอคแจเข้ามาเกี่ยวที่เอวของตัวเอง

 

                “ชั้นก็รักนาย...ฮยอคแจที่รัก” ว่าแล้วก็สอดแก่นกายยาวเข้าไปทันที

 

                “อาส์........” ความรู้สึกเหมือนจะขาดใจ เมื่อรับรู้ได้ว่าซีวอนค่อยๆแทรกตัวเข้ามาอย่างช้าๆ จนเติมเต็มความว่างเปล่าภายในนั้นจนหมด

 

                สายน้ำที่ยังคงหลั่งไหลลงมาช่วยให้การสอดใส่เป็นไปได้ง่ายขึ้น จนสามารถเข้าไปได้จนหมด ซีวอนจึงแช่ค้างไว้เช่นนั้นก่อนเพื่อให้ฮยอคแจได้ปรับตัวกับมัน

 

                “อาส์....ซีวอน...อือออ....” ฮยอคแจซบหน้าลงกับไหล่หนา

 

                ซีวอนค่อยๆขยับแก่นกายเข้าออกช้าๆ เลื่อนออกมาจนเกือบสุดและค่อยๆสอดใส่กลับเข้าไปใหม่

 

                “อา...ฮยอคแจ...นายรัดแน่นมากเลย....อืมมมม....” ซีวอนครางอย่างมีความสุข

 

                “ซีวอน...เร็วๆ...แบบนี้...ชั้นจะทนไม่...อึก...ไหวแล้ว” ฮยอคแจเงยหน้าขึ้นจูบที่ปลายคางของร่างสูง

 

                ซีวอนได้ยินดังนั้นก็ถอดแก่นกายของตัวเองออกทันที แล้วจับร่างบางหันหน้าเข้าชนกับผนังห้องน้ำ ก่อนจะแทรกตัวกลับเข้าไปใหม่

 

                อย่างร้อนแรง...และรวดเร็ว

 

                “อ๊ะ...ซีวอน....” ฮยอคแจตัวสั่นไปตามแรงกระแทกที่ซีวอนมอบให้

 

                “อืม...ฮยอคแจ....” ซีวอนเลื่อนมือไปขยี้ยอดอกของฮยอคแจ จนร่างบางยิ่งครางออกมาไม่เป็นภาษา

 

                เอวหนาขยับกระแทกตัวเข้าไปถี่และเร็วมากขึ้นเรื่อยๆตามแรงอารมณ์ มือของซีวอนเอื้อมไปข้างหน้าเพื่อจับแก่นกายของฮยอคแจรูดขึ้นลงในจังหวะเดียวกับการแทรกตัวเข้าออกร่างกาย

 

                “อ๊าส์ ซีวอนชั้นจะไม่ไหวแล้ว......” ฮยอคแจร้องเสียงดังลั่น

 

                “ชั้นเองก็...อึก...เหมือนกัน.......” ซีวอนยิ่งเร่งจังหวะทุกๆอย่างให้เร็วยิ่งขึ้น

 

                “อ๊าส์................................” และปลายสวรรค์ก็มาเยือนเมื่อฮยอคแจปลดปล่อยออกมาตามมาด้วยซีวอน สายน้ำที่ไหลลงมาช่วยชำระคราบต่างๆให้ไหลออกไปกับสายน้ำ

 

                ฮยอคแจแทบจะลงไปกองกับพื้นทันทีที่ร่างสูงถอนตัวออกไปจากร่างกาย

 

                แต่ก็ยังดีที่ซีวอนรับไว้ได้เสียก่อน ร่างสูงยกฝักบัวสาดรอบๆตัวฮยอคแจให้สะอาดพอเป็นพิธีจึงปิดน้ำแล้วน้ำผ้าขนหนูพันรอบตัวคนรักพร้อมตัวเองแล้วอุ้มอีกฝ่ายขึ้นมาแนบอกกว้าง

 

                ซีวอนค่อยๆวางฮยอคแจลงบนเตียง ก่อนจะเดินไปหยิบบ๊อกเซอร์และเสื้อยืดมาสวมใส่ให้คนรัก ก่อนที่ตัวเองจะเดินออกไปใส่บ้าง

 

                “อืม........” ฮยอคแจร้องอย่างเหนื่อยอ่อน

 

                ซีวอนแทรกตัวนอนลงบนเตียงข้างๆฮยอคแจแล้วคว้าร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบสนองด้วยการซุกตัวเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนนั้นอย่างเต็มใจ

 

                ริมฝีปากหยักประทับจูบที่หน้าผากเนียนนั้นอีกครั้ง

 

                “ฝันดีครับ...บาริสต้าของผม....”

 

                ฮยอคแจยิ้มรับเล็กน้อยก่อนจะหลับไปจริงๆด้วยความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมที่เพิ่งทำมาเมื่อครู่

 

                ซีวอนมองคนในอ้อมกอดที่หลับไปด้วยความเอ็นดู

 

                มีความสุข...ที่สุด

 

                ที่สุด...ของความสุข

 

                รักเธอเหลือเกิน..............