4TH CUP : 0704_STARBUCKS [CAPPUCCINO] [END]

posted on 25 Jan 2010 19:58 by suanjean-novel in StarbuckS

“ไม่ให้...” ฮยอคแจก็ตอบทันทีเช่นกัน

“ทำไม...?”

“เร็วเกินไป ชั้นไม่อยากถูกมองว่าเป็นคนใจง่าย” ฮยอคแจตอบตามความจริง

“ชั้นเองก็ไม่ใช่คนใจง่าย มันทรมานนะฮยอคแจ ยิ่งเห็นนายมากเท่าไหร่ ชั้นก็อยากให้นายเป็นของชั้นมากขึ้นเท่านั้น” ซีวอนเอ่ย

“ชะ...ชั้น...” ความกลัวเริ่มมาเกาะกินมากขึ้นเรื่อยๆ

“ฮยอคแจ...”

“ชั้นยังไม่เคย ชั้นกลัวเจ็บ...มันเจ็บมั้ย?”

“เจ็บ...สำหรับครั้งแรก” ซีวอนไม่อยากโกหก

“นั่นไง!”

“แต่ชั้นรับปากว่าจะไม่ยอมให้ตัวเองได้รับความสุขจากนายคนเดียว แน่นอน” ซีวอนพูดอย่างมั่นคง

สำหรับคนๆนี้ ให้ปกป้องด้วยชีวิต เค้าก็ยอม

“พรุ่งนี้ต้องทำงานนะ อย่าลืม” ฮยอคแจเงยหน้าขึ้นจูบปลายคางของร่างสูง

ก่อนที่จะพากันเดินไปที่หลังร้าน ตรงที่มีโซฟา ซึ่งพี่ลีวานซื้อไว้ เผื่อจะมีใครค้างที่ร้าน

แต่ผจก.ลีวาน คงไม่คิดว่าจะมีใครมาใช้ทำอย่างอื่น!

ฮยอคแจนอนลงบนโซฟาก่อนจะร่างสูงทาบทับตามมาติดๆ

กระดุมและสาบเสื้อถูกปลดออกอย่างรวดเร็วทั้งสองคนด้วยอารมณ์ที่เริ่มปะทุมากขึ้นทุกที

ริมฝีปาก และลิ้นอ่อนนุ่มเข้าฟาดฟันกันในโพรงปากอย่างไม่มีใครยอมใคร มือหนาเริ่มไล้ซุกซนไปทั่วหน้าอกของฮยอคแจ

“อะ...อา...ซีวอน...อืม....” เสียงครางระงมเกิดขึ้นมาเมื่อซีวอนเริ่มก้มลงสูดความหอมของซอกคอขาวผ่อง พร้อมกับขบเม้มให้เกิดรอยแดงจางๆ

“ฮยอคแจ...อืม...ชั้น...ระ รักนาย...นะ” ซีวอนเริ่มเคลื่อนมือลงต่ำ และเลื่อนกับไปจูบปากฮยอคแจอีกครั้ง

กางเกงเนื้อดีถูกดึงออกไปอย่างไม่ยากนัก จนตอนนี้บนร่างกายของฮยอคแจเพียงเพียงชั้นในสีขาวเท่านั้น เพราะว่าบ็อกเซอร์ตัวดีก็ไม่รู้ว่าถูกขโมยไปตอนไหนแล้วก็ไม่รู้

“ตะ...ต๊องจัง...นายขาว...ไปทั้งตัวเลย”

“ซีวอน...ชั้นกลัว” ฮยอคแจตัวสั่น มันน่ากลัวจริงๆนะ เพราะเค้าไม่เคยรักผู้ชายด้วยกันมาก่อน ที่เคยคบๆกันมาล้วนแต่เป็นผู้หญิงทั้งนั้น แล้วการร่วมสัมพันธ์ครั้งนี้ เค้ายังเป็นฝ่ายรับอีกต่างหาก มันคงจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกแล้ว สำหรับชีวิตเค้า

“เอาตามตรงมั้ย ฮยอคแจ?” ซีวอนพยายามสะกดอารมณ์พูดจาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ร่างบางได้แต่พยักหน้าเล็กน้อย

“ตั้งแต่เกิดมา นี่ก็เพิ่งครั้งแรกเหมือนกันที่ชั้นมีอะไรกับเพศเดียวกัน ต่อให้นายเป็นผู้หญิง ผู้ชาย หรือสัตว์ประหลาดจากดาวไหน ขอแค่เป็นนาย ชั้นก็จะรัก รักแค่นายลี ฮยอคแจ” เมื่อพูดจบ ซีวอนก็เอื้อมมือไปจับที่แก่นกายของร่างบางพร้อมกับขยับขึ้น-ลงทันที

“อา....อ๊า....ซีวอน..ช้าลง...หน่อย...” ฮยอคแจเริ่มสติเลือนรางเข้าไปทุกขณะ

มือแกร่งชันขาทั้งสองข้างให้อ้าออกจากกันให้ได้กว้างมากที่สุด ก่อนจะแทรกตัวกลางระหว่างขาของคนตัวเล็ก แล้วจ้องมองช่องทางสีชมพูที่กำลังทำท่าทีราวกับว่าเชิญชวนเค้าอยู่

ความจริงแล้วเค้าเองก็รับรู้อยู่เต็มอกว่าครั้งแรกนั้น อีกฝ่ายจะเจ็บปวดซักแค่ไหน แต่สำหรับเค้า ครั้งแรกก็อยากให้ฮยอคแจเป็นของเค้าจริงๆ โดยไม่ต้องผ่านเครื่องช่วยใดๆ

“ฮะ...ฮยอคแจ...” ซีวอนเรียกฮยอคแจที่กำลังเคลิ้มเพราะมือที่จะฉุดเร่งให้ร่างบางไปสวรรค์ได้อย่างรวดเร็ว

“หะ...หืม?...”

“ชั้นทนไม่ไหวแล้ว ขอนะ...”

“อะ...อืม....” ฮยอคแจสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“ขอ...ใส่เลยนะ ไม่ใช้นิ้ว...” ซีวอนลองหยั่งเชิงถาม เค้าอยากให้เซ็กซ์ครั้งนี้ เต็มไปด้วยความทรงจำๆดี ไม่อยากจะต้องเห็นแก่ตัวมีความสุขอยู่ฝ่ายเดียว

“อืม...ได้...เพราะเป็นนายชั้นถึงยอมนะ ซีวอน” ฮยอคแจยิ้มให้แก่คนตรงหน้า รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรัก

ซีวอนจับขาข้างหนึ่งขึ้นพาดที่บ่าของตัวเอง ก้มลงมองช่องทางนั้นที่ส่วนปลายของตัวเองกำลังจ่ออยู่ ก่อนจะค่อยๆดันส่วนหัวขนาดใหญ่ใส่เข้าไป

“อ๊ะ!.....” ร่างกายของฮยอคแจมีปฏิกิริยาต่อต้านสิ่งแปลกปลอมนั้นทันที

ซีวอนกัดฟันอดทนใส่ไปเพียงครึ่งเดียวแล้วรอให้ฮยอคแจได้ปรับตัวเสียก่อน แค่ดูสีหน้าคนตัวเล็กตอนนี้ก็รู้แล้ว ว่าทรมานแค่ไหน

“เจ็บ...ซีวอน...ชั้นเจ็บ...” ฮยอคแจเอาแต่ครวญครางเสียงนี้ออกมา

“คนดี...หายใจเข้าลึกๆนะ...อย่าเกร็งสิ ยิ่งนายกลัวชั้นจะยิ่งเข้าไม่ได้นะ...ชั้นรักนาย ฮยอคแจไม่ต้องกลัว” ซีวอนพร่ำพูดอยู่แบบนั้น สลับกับการที่ไล่จูบไปทั่วใบหน้าของร่างบาง

เมื่อเบี่ยงเบนความสนใจของฮยอคแจไปได้สักพัก ซีวอนจึงเคลื่อนตัวเข้าไปจนสุดในคราเดียว

“อา.......” ฮยอคแจเกร็งมือขึ้นมาจิกที่ไหล่หนาเลยทันที

“ไหวมั้ย?...” ซีวอนถามคนในอ้อมกอดอย่างเป็นห่วง

“อะ...อืม...” ฮยอคแจยกมือขึ้นโอบรอบคอของคนรักอย่างเขินอาย

ซีวอนค่อยๆขยับตัวอย่างเชื่องช้า ด้วยความกลัวว่าคนตรงหน้าจะต้องเจ็บปวด แต่เมื่อได้ยินเสียงครางหวานๆ...

“อา...ซีวอน...เร็ว...เร็วๆ....อ๊ะ...อา....”

ความเชื่องช้าก็ถูกแปรเปลี่ยนไปทันที!

ขาขาวของร่างบางถูกยกขึ้นมาเกี่ยวเอวของร่างสูง พร้อมกับการเคลื่อนตัวเข้าออก เพื่อสื่อถึงความรักอย่างเต็มไปด้วยความเร่าร้อนแต่ก็อบอุ่นในคราวเดียวกัน

ซีวอนก้มลงฝากรอยรักไปทุกจุดของร่างกายฮยอคแจที่สามารถมีได้ เพื่อให้รู้ว่าคนๆนี้เป็นของเค้าเพียงคนเดียวเท่านั้น

“อา...ซีวอน...อา....”

“ฮยอคแจ...ฉัน...อะ....รักนาย...”

มือหนาเลื่อนไปกอบกุมแก่นกายของร่างบางเอาไว้ พร้อมกับขยับไปในจังหวะเดียวกับที่เคลื่อนตัวเข้าออกเชื่อมต่อกันและกันอยู่

“ซีวอน...ชั้น...ไม่ไหวแล้ว...”

“อืม....” ซีวอนจูบปิดปากแดงๆนั่นอีกครั้ง ก่อนจะขยับตัวและมือให้เร็วกว่าเดิม ไม่นานน้ำสีขาวก็ถูกฉีดออกมาอย่างเต็มรัก ทั้งช่องทางของฮยอคแจ และหน้าท้องของร่างสูง

“แฮ่กๆ....” เสียงหอบหายใจที่ไม่รู้ว่าของใครเป็นของใคร ถูกส่งออกมาให้เป็นระลอกแล้วระลอกเล่า

“ต๊องจัง...” ซีวอนที่อยู่เหนือร่างของฮยอคแจพูดออกมา

“หะ..หืม?” ฮยอคแจหน้าแดงด้วยการกระทำเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา

“สูดลมหายใจเข้าลึกๆซิ” ร่างสูงสั่ง ซึ่งฮยอคแจเองก็ทำตามอย่างง่ายดาย

เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ซีวอนถอนแก่นกายขนาดใหญ่พอสมควรออกมาจากช่องทางรักอันอ่อนนุ่ม

“อ๊ะ....” น้ำเมือกสีขาว ไหลย้อนออกมาปะปนกับของเหลวสีแดง

“เลือดออกนะ...” ซีวอนบอกคนตัวเล็ก

“ห๊า! ไหนๆๆ” ฮยอคแจอยากจะลุกขึ้นมาดูสภาพตัวเองแต่ก็ไม่ไหวจริงๆ

“อยู่เฉยๆจะแต่งตัวให้” ซีวอนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะเดินไปในห้องครัว แล้วเอาน้ำใส่กะละมังน้ำแข็งเดินออกมา พร้อมกับผ้าขนหนูสะอาดผืนใหม่หนึ่งผืน

“ชันขาขึ้นสิ อ้ากว้างๆด้วย” ซีวอนบอก

“ไม่เอา >//<” ฮยอคแจหน้าแดงเถือก

“จะทำเองดีๆ หรือจะให้จับแหกห๊ะ?” ซีวอนเริ่มใช้น้ำเสียงเข้มขึ้นนิดๆ

“ก็ไม่เห็นต้องดุเลยนี่นา” ฮยอคแจทำหน้ามุ่ย แต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี เพราะถ้าโดนทำอย่างที่ไอ้ม้าบ้านี่บอกจริงๆล่ะก็...คิดสภาพตัวเองไม่ออกเลยจริงๆ

ซีวอนใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำเย็นในอ่าง แล้วมาทำความสะอาดส่วนนั้นของฮยอคแจที่เปรอะเปื้อนคราบสีขาวของตัวเองเต็มไปหมด ความเย็นจากน้ำผสมกับบาดแผลตรงจุดนั้น ทำให้ฮยอคแจต้องส่งเสียงครางออกมาเป็นระยะๆ

“อา....อะ....อืม....”

“ครางแบบนี้ เดี๋ยวชั้นก็ได้ตบะแตกหรอก ฮะๆ” ซีวอนยกยิ้มเจ้าเล่ห์

“ง่ะ...ก็มันเย็นอ่า...” ฮยอคแจพูดพร้อมกับยกขาเมื่อซีวอนใส่กางเกงให้

การกระทำแบบนี้ บอกตามตรงฮยอคแจเองก็ประทับใจไม่น้อย กับการที่ซีวอนดูแลตัวเค้าเองดีขนาดนี้ มันสื่อให้เห็นว่าซีวอนเอาใจใส่และสนใจเค้ามากแค่ไหน

ฮยอคแจถูกประคองให้ขึ้นมานั่งตักซีวอนเมื่อซีวอนโอบร่างบางเพื่อจะใส่เสื้อให้

“เจ็บมากมั้ย?” ซีวอนถามขณะที่กำลังติดกระดุมให้ร่างบาง

“ร้าวไปทั้งตัวเลย” ฮยอคแจตอบตามความจริงๆ

“อืม...โทษทีนะ” ซีวอนตอบแบบหงอยๆ ก็รู้ว่าจะเจ็บแต่ไม่คิดว่าตัวเล็กของเค้าจะทรมานขนาดนี้เลยนี่นา

“จุ๊บ...” ฮยอคแจจุ๊บเข้าที่แก้มของซีวอน 1 ที เมื่อร่างสูงติดกระดุมเม็ดสุดท้ายให้

“ขอบคุณครับ” ฮยอคแจก้มลงซุกใบหน้าเขินๆลงบนบ่ากว้าง

“ฮะๆ...ต๊องจังเขินหรอ พูดจาน่ารักเชียว” ซีวอนลูบผมนิ่มด้วยความรัก

ฮยอคแจผละออกมาจากบ่าของซีวอนแล้วมองหน้าหล่อๆนั้นจนเพลินตา

“จ้องนานเดี๋ยวมันก็สึกหรอก” ซีวอนเอ่ยอย่างขำๆ

“ของฉันนะ...” ฮยอคแจหมายถึงซีวอน

“ใครบอก นายเป็นของฉันต่างหาก” ซีวอนแย้งกลับ

“สรุปเราเป็นของกันและกัน จบ!” ฮยอคแจรวบรัดตัดความในที่สุด

“ให้มันได้อย่างนี้สิ” ซีวอนทำหน้ามุ่ย

“สูงคุง ชั้นถามอะไรหน่อยได้มั้ย” ฮยอคแจถาม

“อืม. ว่ามาสิ”

“เรื่องผู้หญิงคนนั้น คนที่ชื่อสเตลล่าน่ะ” ฮยอคแจไม่อยากเก็บคำถามเอาไว้ในใจคนเดียว

“หืม? จริงสินะ...ชั้นยังไม่ได้อธิบายให้นายเข้าใจเลย”

“เธอเป็นใครหรอ?”

“เธอเป็นแฟนเก่าของชั้นเอง” ซีวอนตอบตามความจริง แค่ต้องปกปิดว่าเค้าเป็นใครก็จะอึดอัดตายอยู่แล้ว

“งะ...งั้นหรอ”

“ชั้นไม่อยากปิดบังนายนะ แต่เธอเป็นคนที่ทำให้ชั้นรู้จักกับคำว่าสูญเสีย รู้จักกับคำว่าพ่ายแพ้ ชั้นไม่เคยเป็นฝ่ายถูกผู้หญิงบอกเลิกเลยซักครั้ง แต่สเตลล่าเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้ชั้นต้องเผชิญกับความรู้สึกเหล่านั้น”

“อ่า...ทำไมเค้าถึงทิ้งนายไปล่ะ?” แม้จะเจ็บแต่ฮยอคแจเองก็อยากรู้

“เธอมีคนใหม่น่ะ” ซีวอนนึกถึงอดีตแล้วก็ขำตัวเองเหมือนกัน

“คนใหม่เค้าดีกว่านายมากเลยหรอ หรือเพราะอะไร?”

“ชั้นแพ้ผู้หญิง นายได้ยินมั้ย?” ซีวอนอยากจะเอาหัวโขกกำแพงตายจริงๆ

“ห๊า!!” ฮยอคแจงง

“สเตลล่าเธอมารู้ตัวตอนที่ได้คุยกับชั้นไปซักพักว่าเธอไม่ได้ชอบผู้ชายอย่างชั้น แต่ดันไปตกหลุมรักน้องรหัสของชั้นซึ่งเป็นผู้หญิงหน้าตาน่ารัก นายคิดดูสิ ชั้นต้องมาพ่ายแพ้ให้กับผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง”

“อ่า.......” ฮยอคแจเองก็ไปไม่ถูกเช่นกัน

“แล้วสเตลล่าเค้าก็อยากช่วยเรื่องชั้นกับนาย ทุกอย่างก็เลยเกิดขึ้นมาน่ะ”

“นี่แสดงว่าทั้งหมดนี่คือละครงั้นหรอ??” ฮยอคแจอยากจะบ้า

“อย่าโกรธเลยนะ แต่เรื่องที่ว่าชั้นรักนายนี่ไม่ได้โกหกนะ” ซีวอนรีบแก้ตัว แล้วปิดท้ายด้วยการหอมแก้มต๊องจังของตนเองไปอีกหนึ่งที

“คนฉวยโอกาส >///<” ฮยอคแจเอ็ดเข้าให้ทีหนึ่ง

ถามว่าเค้าโกรธคุณสเตลล่ามั้ย? ไม่หรอก ต้องขอบคุณหล่อนด้วยซ้ำ ที่ทำให้เค้าได้เข้าใจหัวใจก่อนที่จะต้องเสียซีวอนไปจริงๆ

“แต่คนฉวยโอกาสคนนี้ก็รักนายนะ” ซีวอนพูด

“รู้แล้วน่า” ฮยอคแจเขินจัด

“ชั้นรักนาย” ซีวอนย้ำอีกครั้ง

“อืม...รู้แล้ว”

“ชั้นรักนายนะ ฮยอคแจ” ซีวอนยังไม่เลิก

“ชั้นก็รักนาย! พอใจรึยัง?”

“พอใจที่สุดเลยคร้าบ คุณเมีย” ซีวอนพูดก่อนจะรวบร่างบางเข้ามากอดแนบชิด

“พูดจาให้มันดีๆนะ” ฮยอคแจทุบไปที่ไหล่หนาครั้งหนึ่ง ก่อนจะสวมกอดร่างสูงนี้ตอบ

‘เราเป็นของกันและกัน’ นี่คือความจริงแท้ที่สุด ไม่ว่าจะเป็นสัมพันธ์ทางกาย หรือสัมพันธ์ทางใจ เราก็เป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน

ท่ามกลางบรรยากาศอันหนาวเหน็บและหิมะโปรยปรายภายนอกของร้าน ในร้านกาแฟขึ้นชื่อแห่งนี้ยังมีคู่รักคู่ใหม่กำลังสร้างความทรงจำดีๆระหว่างกัน เพื่อพิสูจน์คำพูดที่ว่า

‘ความรักไม่เคยต้องการวันเวลา’

ถ้าโชคชะตานำพาให้เราได้มาพบกัน ก็ขอให้พรหมลิขิตช่วยขีดให้เรารักกันตลอดไป

----------------------------THE END_CAPPUCCINO----------------------------

PLEASE GO BACK FOR COMMENT TO MEE TOO!

PLEASE SUPPORT ME BY YOUR COMMENT. ^^

1 Comments