SuanJe@n's Fiction

ตกเย็น

 

            ซีวอนกลับมายังคอนโด

 

            เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบกันฮยอคแจที่ใส่ผ้ากันเปื้อนกำลังยกกับข้าวมาตั้งไว้ที่โต๊ะ

 

            “อ๊ะ.....” ร่างบางมีสีหน้าตกใจเล็กน้อยที่เห็นซีวอน

 

            “ทำอะไรอยู่” เสียงทุ้มตอบกลับไป

 

            “ขอโทษนะ...คือชั้นเพิ่งจะทำเสร็จเอง ยังตั้งโต๊ะไม่เสร็จเลย..พอดีว่างานบ้านมัน...” ฮยอคแจทำเสียงตะกุกตะกัก

 

            “ชั้นจะไปอาบน้ำ ออกมาทุกอย่างต้องเรียบร้อย” ซีวอนพูดแล้วก็เดินจากไป

 

            ฮยอคแจจึงรีบตักข้าว และจัดการทุกๆอย่างด้วยความรวดเร็ว

 

            แต่วันนี้ตั้งแต่ที่ซีวอนเดินออกไป เค้ายังไม่ได้นั่งเลยสักนิด จัดของเสร็จเค้าก็ไปล้างห้องน้ำ เก็บกวาดห้องทั้งหมด ล้างตู้เย็นที่มีอะไรต่อมิอะไรไม่รู้เยอะแยะเต็มไปหมด ห้องครัวก็สภาพดูไม่ได้เลยสักนิด

 

            กระป๋องเบียร์เกลื่อนกลาดกันเต็มไปหมด ไม่รู้ว่าจะกินอะไรกันนักกันหนา

 

            เมื่องานบ้านทั้งหมดเสร็จแล้ว ฮยอคแจต้องออกไปซื้อของจากซุปเปอร์มาเก็ตเพื่อมาทำอาหารเย็นอีก

 

            ไม่ใช่ง่ายๆเลยนะเนี่ย การจะอยู่ร่วมกับใครสักคนเนี่ย!

 

            และในท้ายที่สุดมันก็เสร็จเฉียดฉิวกับเวลาที่ซีวอนอาบน้ำเสร็จพอดี

 

            “มีอะไรกินล่ะวันนี้...” ซีวอนนั่งลงที่เก้าอี้ แล้วเอ่ยถามฮยอคแจ

 

            “ก็มีกิมจิฉิแก หมูสามชั้นผัดซอส ผัดผักรวมมิตร ทานกับข้าวน่ะ” ฮยอคแจบอกทีล่ะอย่าง

 

            “กินแล้วจะตายมั้ย?” ซีวอนยังไม่วายแขวะ

 

            ฮยอคแจไม่พูดอะไรแต่ก็ลงมือตักกับข้าวให้ซีวอน

 

            และลงมือกินส่วนของตัวเอง

 

            “ไม่มีใครสอนหรอว่าถ้าผัวยังไม่กิน เมียก็จะยังกินไม่ได้น่ะ” ซีวอนเอ่ยขึ้นมา

 

            ฮยอคแจจึงถือตะเกียบค้างไว้แบบนั้น

 

            “ขอโทษ...”

 

            ซีวอนยิ้มอย่างสะใจ ก่อนจะลงมือกินข้าว

 

            ต้องยอมรับในใจเลยว่ารสชาติไม่ได้แย่เลยล่ะ ออกไปทางอร่อยมากด้วยซ้ำ

 

            ฮยอคแจที่เห็นว่าซีวอนกินแล้ว จึงเริ่มมือกินบ้าง

 

            แต่ก็กินลงแค่นิดเดียวจริงๆ ความเหนื่อยมันมีมากเกิน

 

            “ทำไม...กินฝีมือตัวเองไม่ลงรึไง?” ซีวอนถามเมื่อเห็นร่างบางวางตะเกียบ

 

            “ขอโทษ ชั้นเหนื่อยๆน่ะ” ฮยอคแจสารภาพตามความจริง

 

            “ไปทำอะไรมาล่ะถึงได้เหนื่อย”

 

            ฮยอคแจจึงจัดการเล่าสิ่งที่ตัวเองทำไปวันนี้ทั้งหมดให้ซีวอนฟัง

 

            ร่างสูงรับฟังแล้วก็ต้องยอมรับว่าร่างบางตรงหน้านี้เก่งจริงๆ เพราะคอนโดเค้าก็จัดว่ารกพอสมควร แต่เมื่อครู่ที่เค้าเข้าไปอาบน้ำ ทุกๆอย่างถูกจัดเป็นระเบียบหมดเลย

 

            หรือแม้แต่ห้องครัวที่เค้าไม่ค่อยใช้ คนๆนี้ยังจัดการใหม่ซะเอี่ยมอ่อง

 

            ไม่เหนื่อยก็บ้าแล้วล่ะ

 

            “แหม...ชั้นนี่โชคดีจังนะ...มีเมียทั้งทีก็ทำความสะอาดเก่งยิ่งกว่าคนใช้ ทำอาหารอร่อยเหมือนกับแม่ครัวเลย...”

 

            ซีวอนพูดเหมือนจะชื่นชม แต่มันก็แฝงไปคำเหน็บแนมด้วยเช่นกัน

 

            “อยากรู้จริงๆเลยว่าเวลาอยู่บนเตียงจะทำหน้าที่คู่นอนได้ดีแค่ไหน” ซีวอนแลบลิ้นเลียริมฝีปากของตัวเองอย่างหื่นกระหาย

 

            จนฮยอคแจต้องเบือนหน้าหนีสายตาคมนั้น

 

            ซีวอนกินต่อไปอีกเล็กน้อย ก็วางตะเกียบลง ฮยอคแจจึงลุกขึ้นจัดการเก็บจานทั้งหมดไปล้าง

 

            ร่างสูงลอบมองกริยาของฮยอคแจไปพลางๆ

 

            โดยเฉพาะสัดส่วนของร่างกาย

 

            มองจากด้านหลังแบบนี้ ถ้าใส่วิกให้ผมยาว คงดูไม่ออกเลยล่ะว่าเป็นผู้ชาย

           

            บอบบางซะขนาดนี้

 

            วันๆกินอะไรบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้

 

            เมื่อฮยอคแจจัดการห้องครัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนจึงมานั่งดูทีวีด้วยกัน

 

            แต่ก็ไร้ซึ่งบทสนทนา

 

            “เอามือถือนายมาให้ชั้นซิ” ซีวอนสั่ง

 

            “เอาไปทำไม...” ฮยอคแจถาม

 

            “สั่งให้เอามาก็เอามาเถอะน่า”

 

            ฮยอคแจจึงหยิบมือถือส่วนตัวของตัวเองส่งให้ร่างสูง

 

            ซีวอนรับมาแล้วกดโทรไป และก็มีเสียงริงโทนดังมาจากเครื่องของซีวอน

 

            “นี่เบอร์ชั้น ให้จำเป็นจริงๆค่อยโทรมา” ซีวอนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

 

            “ขอบคุณ...” ฮยอคแจรับมือถือมาดูด้วยความดีใจ

 

            “แค่ตัวเลขสิบตัวไม่ต้องทำหน้าดีใจขนาดนั้นก็ได้” ซีวอนพูดขึ้นมาลอยๆ

 

            “นายอย่าแขวะชั้นสิ....” ฮยอคแจนั่งยิ้มกับมือถือต่อไป

 

            โดยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองถูกลอบมองจากซีวอน

 

            ร่างสูงเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมจะต้องรู้สึกดีกับรอยยิ้มที่เหมือนเด็กได้ของเล่นแบบนี้ด้วย

 

            ไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องใจเต้นถี่มากขึ้น

 

            “มานั่งนี่ซิ” ซีวอนตบไปที่หว่างขาของตัวเอง

 

            “หืม?...” ฮยอคแจหันมามองอย่างตกใจ

 

            “ก็บอกให้มานั่งนี่...” ซีวอนสั่งอีกครั้ง

 

            ฮยอคแจจึงต้องลุกขึ้นไปนั่ง แต่ก็ตัวแข็งเต็มที่เลย

 

            “จะเกร็งทำไม..” ซีวอนเอามือไปเกี่ยวเอวบางให้เอนหลังลงมาซบกับอกกว้างของเค้า

 

            กลิ่นเหงื่อที่ไม่ปะปนกับกลิ่นน้ำหอมแรงๆเหมือนผู้หญิงบางคนที่เค้าต้องเจอะเจอจากการร่วมงาน

 

            แต่เป็นกลิ่นเหมือนแป้งเด็กอ่อนหอมๆ

 

            ซีวอนซุกหน้าลงกับไหล่บาง ทางด้านหลังและสูดความหอม

 

            ฮยอคแจนั่งตัวเกร็งไม่กล้าขยับไปไหน ใบหน้านวลขึ้นเป็นสีระเรื่อ

 

            มือหนาของซีวอนข้างหนึ่งเริ่มเลื้อยเข้าไปในกางเกงผ้าฝ้ายของฮยอคแจ

 

            “ซีวอน อย่า...” ฮยอคแจร้องห้าม

 

            “อะไร...กินเสร็จก็ต้องออกกำลังกายสิ...อยู่เฉยๆ...” ซีวอนส่งมือผ่านชั้นในบางเข้าไปทักทายกับแก่นกายเล็ก

 

            “อ๊ะ...อย่า...นะ...ขอร้อง...”

 

            “อย่าช้า...หรือ...อย่าหยุดล่ะ...” ซีวอนงับใบหูนิ่ม

 

            “อย่าเลย...ชั้น...ยังไม่เคย....” ฮยอคแจพูดด้วยความกลัว

 

            ซีวอนชะงักไปเล็กน้อย เมื่อได้ยินแบบนั้น แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่อยากจะครอบครอง

 

            “ภรรยาไม่ยอมให้สามี มีอะไรด้วย รู้มั้ยมันเป็นสาเหตุต้นๆของการมีเมียน้อยเลยนะ...ยอมเหรอ...” ซีวอนลูบผมนิ่ม

 

            ฮยอคแจตัวสั่น

 

            “ยอมหรอ...ห๊ะ...เมียครับ...ยอมให้ผัวคนนี้...ไม่มีอะไรกับคนอื่นน่ะ” ซีวอนถามย้ำอีกครั้ง

 

            ร่างบางส่ายหัวไปมา

 

            “งั้นจะยอม...ได้รึยัง?”

 

            ฮยอคแจพยักหน้าช้าๆ

 

            จะเป็นความจริง หรือคำลวงอะไรก็ช่าง

 

            เพราะลี ฮยอคแจ...เป็นของชเว ซีวอนหมดแล้ว ทั้งตัวและหัวใจ

ซีวอนยิ้มด้วยความดีใจ ก่อนจะอุ้มฮยอคแจตรงไปยังห้องนอน

 

            ร่างบางเบือนหน้าหนีเมื่อซีวอนถอดเสื้อออก

 

            “จะอายทำไม...ยังไงเดี๋ยวนายก็ต้องถอดทั้งหมดให้ชั้นดูอยู่ดี...”

 

            “อย่าพูดแบบนั้นสิ” ฮยอคแจพูด

 

            “หรือมันไม่จริง...”

 

            “มันจะเจ็บ...ใช่มั้ย” ฮยอคแจถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

            “อืม...เจ็บ...มาก...” ซีวอนเน้นช้าๆชัดๆทีละคำ

 

            “ไม่ทำ...ได้มั้ย” ฮยอคแจร้องเรียกหาความเมตตาอีกสักครั้ง

 

            “จะยอมดีๆ หรือจะให้ชั้นข่มขืน...ก็เลือกเอา” ซีวอนทำเสียงเข้ม

 

            “อ่อนโยนหน่อยได้มั้ย” ฮยอคแจขอต่อรองอีกครั้ง

 

            “จำเป็นด้วยรึไง?”

 

            “สามีต้องอ่อนโยนต่อภรรยา” ฮยอคแจเริ่มให้คำเรียกแบบนี้กลับบ้าง

 

            ซีวอนนิ่งเหมือนโดนสวนกลับแบบนี้

 

            “ถอดเสื้อผ้าออก...” ซีวอนสั่ง

 

            ฮยอคแจจึงค่อยๆปลดกระดุมเสื้อออกจนหมด เผยให้เห็นผิวเนียนใสเหมือนเด็ก

 

            มือบางถอดชิ้นส่วนที่เหลือจนหมด

 

            ซีวอนยอมรับว่าคนตรงหน้าในตอนนี้สวยจริงๆ

 

            น่าสัมผัสไปทุกส่วน

 

            ซีวอนตามขึ้นไปยังบนเตียง มองไปทั่วร่างกายของร่างบาง

 

            ก่อนจะจับขาทั้งสองข้างแยกออกจากกัน เผยให้เห็นช่องทางที่กำลังส่งท่าทางเชิญชวนกันอยู่

 

            ริมฝีปากหนาก้มลงประทับกับริมฝีปากบาง ส่งลิ้นยาวเข้าไปดุนดันโพรงปากด้านใน ฮยอคแจต้องอ้าปากเพื่อรับซีวอนเข้าไป

 

            แต่ปวดไปหมดทั้งปากเลยจริงๆ

 

            มือหนาปัดป่ายไปทั่วผิวเนียน ทั้งเอวที่คอดกิ่ว ยอดอกสีชมพู หรือสะโพกนิ่มนั้น

 

            ลิ้นทั้งสองยังคงเกี่ยวพันกันต่อไป มีเพียงแรงอารมณ์เท่านั้นที่มากขึ้นไปเรื่อยๆ

 

            ‘ใช้เจลซะ เค้าจะได้ไม่เจ็บ’ เสียงของชางมินที่สอนเค้าในวันนี้ดังขึ้น

 

            เจ็บงั้นหรอ?

 

            ก็เค้าต้องการให้ร่างบางตรงนี้เจ็บนี่นา

 

            แก่นกายของทั้งคู่เริ่มชูชันเพื่อบอกความต้องการที่สูง

 

            ซีวอนพลิกฮยอคแจให้ขึ้นมานั่งทับตัวเค้าเอาไว้ ในขณะที่ตัวเองนั่งเอาหลังชนกับหัวเตียง

 

            “อะ...อะไ..ไร...” ฮยอคแจมองท่าอย่างน่ากลัว

 

            สิ่งที่เค้ากำลังนั่งทับอยู่ก็น่ากลัวไม่แพ้กัน

 

            “ทำซะ...เอาเข้าไป...” ซีวอนสั่ง

 

            แต่ร่างบางกลับส่ายหัว

 

            “มันใหญ่...เข้าไม่ได้...ไม่เอา...”

 

            “จะทำดีๆหรือต้องให้ใช้กำลังบังคับ...เร็ว!” ซีวอนสั่ง

 

            ฮยอคแจจึงค่อยๆยกสะโพกขึ้น ใช้มือหนึ่งจับที่แก่นกายของซีวอน ขนาดของมันใหญ่กว่าที่เค้าคิดเอาไว้เสียอีก

 

            และจะรับทั้งหมดนี้ไว้ได้ยังไง ตัวเค้าเองก็เล็กแค่นี้

 

            ฮยอคแจนั่งชันขาทับซีวอน และจับส่วนปลายมาจ่อไว้ที่ปากทางของตัวเอง

 

            ก่อนจะค่อยๆกดตัวลงมาให้ส่วนปลายได้เข้าไป

 

            “อ๊ะ! โอ๊ย!!!” แค่ส่วนปลายร่างบางก็ทำท่าจะหมดแรงแล้ว

 

            “กดลงมา...” ซีวอนเองก็เจ็บปวดจากการถูกตอดรัดนี่เช่นกัน

 

            “ฮึก...ซีวอน...ไม่ไหวแล้ว...เจ็บ...มันไม่เข้า...” ฮยอคแจเริ่มร้องไห้ออกมา

 

            แสบไปทั่วช่องทางเลย ความรู้สึกเหมือนกับว่ามันจะฉีกออก

 

            “นั่งลงมา...เดี๋ยวก็เข้าได้” ซีวอนช่วยจับเอวเอาไว้อีกแรง

 

            “ฮือๆ...ฮยอคแจเจ็บ...” ร่างบางร้องไห้ออกมา

 

            ทั้งๆที่ควรจะสะใจสิ...ทำไมซีวอนถึงไม่รู้สึกดีใจเลย

 

            ที่เห็นคนบนร่างของตัวเอง ร้องไห้ปริ่มจะขาดใจแบบนี้

 

            ร่างสูงรีบโน้มร่างบางให้เข้ามาซุกกับไหล่ตัวเอง

 

            “หายใจเข้าลึกๆ...หายใจเข้าสิ คนดี...อย่าร้อง...” ไม่รู้เหมือนกันว่าความอ่อนโยนนี้มันมาจากไหน...และมาตอนไหนด้วย

 

            รู้แต่ว่าไม่อยากให้เป็นแบบนี้

 

            ฮยอคแจกอดซีวอนเอาไว้แน่น เพราะความเจ็บปวดจากช่องทางด้านหลังมันยังคงไม่หมดไป

 

            “เจ็บ...ฮือ.....” ฮยอคแจครวญครางอยู่แบบนี้

 

            “เมียชั้นเป็นคนเก่ง...อย่าร้องนะครับ...อย่าร้อง...”

 

            “ผัวจ๋า...เมียเจ็บ...ฮึก......” ฮยอคแจร้อง

 

            ซีวอนลูบกลุ่มผมนิ่มเอาไว้ ก่อนที่อีกข้างจะเอื้อมไปยังช่องทางด้านหลังของฮยอคแจ แล้วนวดรอบปากทางเข้าเบาๆ

 

            “ฮยอคแจ..หายใจเข้าลึกๆ...นะ..เชื่อชั้น” ซีวอนบอก

 

            ร่างบางจึงทำตาม หายใจเข้าลึกๆ ไม่นานช่องทางตรงนั้นก็ขยายตัวขึ้น

 

            “เจ็บก็จิกหลังชั้นนะ หายใจแบบนั้นนะ...” ซีวอนอาศัยจังหวะที่ฮยอคแจเคลิ้มอยู่

 

            กระแทกสวนร่างกายเข้าไปจนสุด!

 

            “โอ๊ย!!!!” ฮยอคแจจิกเล็กเรียวลงกับหลังแกร่ง

 

            “เจ็บมั้ย....” ซีวอนถามอย่างเป็นห่วง

 

            “เจ็บ...เมียเจ็บแล้ว...อย่าทำอะไรเลย...” ฮยอคแจน้ำตาไหลพราก

 

            ซีวอนยกมือตกเองขึ้นมาดูก็พบว่าช่องทางหลังของร่างบางนั้นชุ่มไปด้วยเลือด!

 

            มือหนาผลักตัวฮยอคแจออกมาเล็กน้อย เพื่อแลกจูบให้แก่กันและกัน

 

            ลิ้นหนาบรรจงทำหน้าที่อีกครั้ง ฮยอคแจยกมือขึ้นโอบรอบคอของซีวอนเอาไว้

 

            ร่างสูงเริ่มจะขยับตัวในจังหวะที่เนิบนาบ และเมื่อเสียงครางด้วยความเจ็บปวดจากคนตัวเล็กเริ่มลดลง เค้าจึงเร่งจังหวะให้มากขึ้นเรื่อยๆ

 

            “อืม.......อ่า...ซี...ซีวอน....” ฮยอคแจเริ่มครางไม่เป็นศัพท์แล้ว

 

            ซีวอนดูดเม้มที่คอขาวให้เป็นรอยสีชมพูจางๆ

 

            ช่องทางด้านล่างที่ยังเชื่อมติดกันอยู่นั้นถูกขยับเข้าออกอย่างต่อเนื่อง

 

            ซีวอนพลิกตัวฮยอคแจให้นอนลงก่อนจะกระแทกสวนร่างกายให้ไว มือข้างหนึ่งกอบกุมแก่นกายเล็กเอาไว้

 

            ทุกส่วนของร่างกายฮยอคแจ ถูกร่างสูงของซีวอนนำทางไปหมดแล้ว

 

            ทุกจังหวะมันถูกกำหนดมาหมดแล้ว

 

            ซีวอนครางเสียงกระเส่าด้วยความต้องการไม่รู้จบ

 

            “อ๊ะ....อาส์....อา........” ฮยอคแจเริ่มเห็นภาพทุกอย่างเป็นสีขาว

 

            ตัวสั่นเกร็ง

 

            ซีวอนจึงเร่งทำทุกอย่าง

 

            “อา............................” ก่อนที่ปลายสวรรค์จะมาเยือนเมื่อน้ำสีขาวทะลักออกมาล้นมือของซีวอน และล้นปากช่องทางของฮยอคแจ

 

ฮยอคแจมีสีหน้าเหยเก เมื่อซีวอนค่อยๆถอนความเป็นชายออก

 

น้ำสีขาวไหลย้อนออกมาปะปนกับเลือด

 

ซีวอนมองความงามตรงหน้าอย่างหลงใหล

 

            รสชาติของเซ็กส์เมื่อครู่นี้ ทำให้เค้ายากจะถอนตัวออกจริงๆ

 

ผนังร้อนด้านในที่ตอดรัดของๆเค้าเอาไว้ หรือจะเป็นรสชาติจูบที่ดีมากกว่าที่เค้าเคยสัมผัสมา

 

อยากสัมผัสต่อเนื่องอย่างไม่รู้จักจบ

 

“ฮยอคแจ.........” ซีวอนเรียกเสียงกระเส่า

 

“คะ...ครับ.....” ฮยอคแจได้ยินเสียงแบบนั้นแล้วก็เริ่มรู้ชะตากรรมตัวเอง

 

“ทำไมไม่พูดจ๋า..เหมือนตอนอยู่บนตัวชั้นล่ะ...ร้องเรียกชั้นว่าผัวซะเต็มปากขนาดนั้น...” ซีวอนก้มลงไปนอนคร่อมร่างบางเอาไว้ แล้วสบสายตาไม่ยอมละไปไหน

 

“ถ้า...ไม่ชอบ...ต่อไปจะไม่เรียกอีกแล้ว ขอโทษ...” ฮยอคแจรีบพูด

 

“ยังไม่ได้ว่าเลย...เรียกสิ...ชั้นเป็นอะไรของนาย...” ซีวอนปัดไรผมที่แก้มเนียนออก

 

“เป็น.....” ฮยอคแจเริ่มรู้จักที่จะอายในยามนี้

 

“เป็นอะไร....” ซีวอนเลื่อนนิ้วลงต่ำก่อนจะสอดเข้าไปยังช่องทางด้านหลังหนึ่งนิ้ว

 

“อื้อ...ไม่เอาแล้ว...ฮยอคแจเจ็บ” ร่างบางร้องขอ

 

“ชั้นเป็นอะไรกับนาย....”

 

“ซีวอนเป็นสามีของฮยอคแจ...ผัวจ๋า เมียไม่ไหวแล้ว..พอเถอะนะ...” ฮยอคแจกัดฟันพูดประโยคน่าอายออกไป

 

“ไม่...ขออีกรอบ...” ซีวอนส่งนิ้วที่สองตามเข้าไป

 

“ซีวอน...มันเจ็บจริงๆ ฮยอคแจเหนื่อยมากเลยวันนี้...นะ...ฮยอคแจขอร้อง” ร่างบางทำเสียงน่าสงสาร

 

“ก็นอนไปสิ เดี๋ยวชั้นทำเอง...” ซีวอนถอนนิ้วออก แล้วแทนที่ด้วยสิ่งที่ใหญ่กว่านิ้วมาก

 

“อา! ...ช้าๆซีวอน..” ฮยอคแจร้อง

 

ซีวอนรู้สึกดีกับร่างกายนี้ขึ้นไปทุกที ยามที่ได้กระแทกตัวเข้าออกในร่างที่สวยงามแบบนี้

 

เป็นคนแรก ได้ลิ้มลองความบริสุทธิ์ที่แสนจะหอมหวาน ตักตวงเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักพอแบบนี้

 

“อ๊าส์...ซีวอน...เจ็บแล้ว...เบาๆ...” ฮยอคแจร้องห้าม เมื่อซีวอนยังเอาแต่ขยับตัวเข้าออกอยู่แบบนี้

 

ร่างกายของเค้าเหมือนจะไม่ไหวแล้ว...

 

“อื๊อ!...อย่าน่า...” ซีวอนปัดมือฮยอคแจออก

 

ก่อนจะลงมือสนุกกับร่างเล็กนี้อีกครั้ง ไปเรื่อยๆ

 

ฮยอคแจต้องถูกปลุกอารมณ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

ให้กับความต้องการที่มีอย่างมากมายของซีวอน

 

ที่กอบโกยไปจากร่างกายของเค้า

 

ช่องทางด้านหลัง เชื่อได้เลยล่ะว่าพรุ่งนี้เค้าคงไม่อาจจะทำอะไรได้ แม้แต่ลงจากเตียง!!

 

“ซีวอน...พอนะ...ฮยอคแจขอร้อง...พอเถอะ...” ร่างบางเงยหน้ามองนาฬิกาที่หัวเตียงตอนนี้เกือบจะตีหนึ่งแล้ว

 

มันทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ

 

ซีวอนเสร็จสมไปอีกครั้ง ก่อนจะถอนกายออก แล้วล้มลงนอนข้างๆฮยอคแจ

 

ซีวอนคว้าเอวบางเข้ามากอดเอามือ มือหนาซุกซนอยู่บริเวณสะโพกกลมของฮยอคแจ

 

ฮยอคแจยกมือขึ้นมาปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้

 

อยากได้แค่ตัว...สนใจแต่เรื่องราคีย์

 

ชั้นคงมีค่าแค่นี้ใช่มั้ยซีวอน?

 

คนใช้ก็เป็นแล้ว

 

แม่ครัวก็เป็นแล้ว

 

ตอนนี้...คู่นอนก็ได้เป็นแล้ว

 

ครบสูตรเลยสินะ...

 

สถานะความเป็นเมีย

 

ฮยอคแจปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาแบบนั้นอยู่สักพัก ก่อนที่สติทั้งหมดจะดับวูบลงเพราะความเหนื่อยล้ามาทั้งวัน

 

ซีวอนที่แกล้งหลับ ลืมตาขึ้นมามองคนในอ้อมกอด

 

ร้องไห้อีกแล้ว...

 

มือหนาเกลี่ยน้ำใสๆออกจากดวงตาทั้งสองข้าง

 

น้ำตามันมีมากขนาดนี้เลยหรอ ร้องไห้อยู่ได้ตลอดเวลา

 

ซีวอนมองไปทั่วร่างกายขาวเนียนที่ตัวเองกำลังกอดอยู่

 

คงจะเจ็บน่าดูเลยสินะ...

 

แต่นายยังจะเจ็บกว่านี้

 

ถ้ายังอยู่กับชั้น...

 

ซีวอนหลับตาลงบ้าง ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยอ่อนเหมือนฮยอคแจ

 

แต่เป็นเพราะไม่อยากมีที่ว่างให้ความใจอ่อนมันแทรกเข้ามา

 

เพราะเค้าไม่อาจจะทำใจให้รักคนในอ้อมกอดนี้...

 

ได้เลย...

 

ถ้าชอบ...กดกลับไปเม้นท์หน่อยนะ