{Accidentally}=[35]-[HAPPY BIRTHDAY siWONHYUKjae]
posted on 15 May 2010 13:35 by suanjean-novel in Accidentally
“ไง...เลือกมา จะให้กูจัดการกับมึงยังไง”
O [ ] O!!!!
คุณโจรอยู่ที่ไหน มาปล้นผมสิ มาจับผมสิ แต่ไม่เอาไอ้คนตรงหน้าตอนนี้
ชเว ซีวอน โหมดโกรธสุดยอด
“แหะๆ...สวัสดีมึง” ฮยอคแจยิ้มแหยๆเมื่อซีวอนยอมลดมือลงแล้ว และเปลี่ยนมาเป็นเท้าปิดทางออกทั้งสองด้านของเค้าแทน
จะไม่ให้กูหนีเลยใช่มั้ยมึง???
“อืม...สวัสดี.....” ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ร่างบางต้องชาวาบไปทั้งตัว
“กูรู้ว่ามึงโกรธ...แต่มึงโกรธกูไม่นานหรอก เนอะ...” ขยิบตาอ้อนให้อีกที
“หึหึ......” แต่สิ่งที่ตอบกลับมา เหมือนจะไม่ค่อยดีเลยแฮะ
“โหย...กูผิดไปแล้ว...กูขอโทษ...โอเคนะ?” ฮยอคแจทำเสียงหวาน
“เลือกมา...จะให้กูทำยังไง”
“ให้มึงหายโกรธกูยังไงล่ะ”
“อ้าปาก...กางขาออก....” ซีวอนกลับออกคำสั่งเองซะนี่
“ที่นี่มันถนนนะ!” ร่างบางเบิกตากว้าง
“ทำ!!!”
ร่างบางจึงกางขาออกแล้วนั่งลงบนหน้าขาซีวอนที่ยื่นมาระหว่างกลางลำตัวของเค้า ก่อนจะยกมือขึ้นโอบรอบคอร่างสูงเอาไว้
“เบาๆนะ...กูรู้สึกผิดแล้ว” ก่อนจะอ้าปากออกเล็กน้อย
ซีวอนยกแขนมาบังตัวฮยอคแจเอาไว้แล้วสอดแทรกลิ้นตัวเองเข้าไปลงโทษคนดื้อที่ทำให้เค้าหัวปั่นตั้งแต่เวลาเกือบเที่ยงแบบนี้
ไม่เจอ ถามใครก็ไม่รู้ โทรไปหาก็ตัดสายใส่ ไม่รู้รึไงว่ามันจะทำให้เค้าคลั่งมากแค่ไหน ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ยิ่งโมโหแรงบดขยี้ริมฝีปากมันก็เพิ่มมากขึ้นเท่านั้น
“อะ...โอ๊ย! เจ็บ.....” ฮยอคแจร้องครางออกมา ท่าทางจะโกรธจริง ก่อนที่ร่างบางจะเบิกตากว้าง เมื่อมือหนาของร่างสูงเริ่มเลื้อยเข้าในชายเสื้อของตัวเค้าแล้วน่ะสิ!
“ไอ้วอน ไม่เอา...อย่า...” ฮยอคแจพยายามผลักมือออก แต่พอได้รับจูบจากซีวอนอีกรอบ เรี่ยวแรงมันก็เหมือนจะหมดแล้วน่ะสิ
ซีวอนสะกิดที่ติ่งไตเล็กๆทั้งสองข้าง แต่ก็ทำให้ฮยอคแจสะดุ้งไปได้ทั้งตัวเช่นกัน ริมฝีปากหนาเลื่อนจากปากมาเป็นที่ซอกคอที่ถูกขบเม้มจนเป็นรอยแดงเต็มไปหมด
ซีวอนคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกับมือที่ไขเข็มขัดและปลดกางเกงฮยอคแจออก คงจะเป็นโชคดีด้วยว่าซอกตึกนี้มองจากด้านนอกแล้วจะเป็นมุมอับทำให้มองไม่เห็น แต่มุมจากที่ฮยอคแจมองนั้น มันสามารถเห็นใครต่อใครเดินผ่านไปมาได้เลยล่ะ!!
“ซีวอน...มึงจะทำอะไร...อย่า....” ฮยอคแจมองมือที่เริ่มมายุ่งย่ามกับชั้นในของเค้า สลับกับมองออกไปด้านนอกกลัวว่าใครจะมาเห็นเข้า
แต่ดูเหมือนว่าร่างสูงจะไม่สนใจอะไรแล้ว ปากหนาเข้าครอบครองแก่นกายเล็กเอาไว้ทันที
“อ๊าส์!!!!!” กายบางเหมือนจะทรุดลงเมื่อความรู้สึกเสียวกระสันแล่นขึ้นมา จนต้องเท้าแขนทั้งสองข้างเอาไว้กับไหล่หนา
ร่างสูงดูดดุนตั้งแต่ส่วนปลายจนถึงโคนแก่นกาย ฮยอคแจเชิดหน้าขึ้นพร้อมกับสายเหงื่อที่ไหลย้อยลงมา ราวกับว่ากำลังวิ่งมาราธอนในการแข่งขันอะไรสักอย่าง
จนเมื่อปลายเท้าเริ่มจิกลง ความรู้สึกต้องการระบายออกเริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆ และร่างสูงเองก็รับรู้อาการเกร็งนี้ดี จึงผละออกมา
“มะ...มึง...อย่า.....” ฮยอคแจจับไหล่หนาเอาไว้ด้วยอาการสั่นไปทั้งตัว แกนกายที่บวมเป่งบางบอกสภาพอารมณ์ตอนนี้เป็นอย่างดี
“ลงโทษ....ทำเอาเองซะ....” ซีวอนผลุดลุกขึ้น และหันหลังให้ร่างบางซะงั้น
ฮยอคแจกัดปากอย่างไม่พอใจ แต่ในตอนนี้ความต้องการมีอยู่เหนือการควบคุมตัวเองแล้ว สองมือเรียวเข้ากอบกุมแก่นกายของตัวเองทันที
“อือ...อื๊อ.....อืมมม.....ซี....ซีวอน...อา......” จะรู้ตัวรึเปล่านะ ว่าเรียกเสียงครางชื่อของใครออกมาโดยตลอด
“อ๊ะ....อา....อ๊าส์!!!!!” ฮยอคแจร้องออกมาครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะฉีดสายธารสีขาวขุ่นออกมาแล้วทรุดลงไปนั่งกองอยู่บนพื้นทับกางเกงที่กองอยู่ตรงนั้นก่อนแล้ว
ซีวอนเมื่อได้ยินจนแน่ใจแล้วก็หันกลับไปคุกเข่าต่อหน้าร่างบาง และหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับมือที่เปื้อนน้ำรักทั้งสองข้าง รวมไปถึงแก่นกายที่ตอนนี้นอนสงบจมน้ำสีขาวจนสะอาดทุกส่วน
ฮยอคแจหายใจเหนื่อยหอบ เอนตัวไปข้างหน้าซบกับไหล่หนาของซีวอน
“ถ้าคราวหน้ามีอีก...กูจะ.....” ซีวอนพูดก่อนจะกางนิ้วเป็นรูปกรรไกร งับไปที่แก่นกายเล็กของฮยอคแจโดยเพิ่มแรงบีบทันที
“อะ....โอ๊ย!...เบาๆกูเจ็บ...” ร่างบางร้องโอดครวญ
“กูจะทำจริงๆด้วย ไหนๆมึงก็ไม่ได้ใช่อยู่แล้วนิ”
“ไอ้เชี่ย.....” อยากจะด่ามากกว่านี้นะ...แต่เหนื่อย
“ลุกขึ้น...จะแต่งตัวให้...มานั่งล่อนจ้อนแบบนี้...จะล่อใครอีก”
“ก็มึงนั่นล่ะทำให้กูล่อนจ้อนแบบนี้ ทำไม...จะให้กูไปล่อใคร....”
“พูดเผื่อไว้...”
“งั้นกูเดินออกไปทั้งอย่างนี้เลยเอามะ?”
“กล้ามั้ย?”
“ลองดูมั้ยล่ะ? อะ....โอ๊ย!” จะไม่ให้ร้องได้ไงล่ะ เมื่อซีวอนงับ...ตรงนั้น...อีกแล้ว
“กลับบ้านไป กูจะตัดทิ้งจริงๆแล้วล่ะ...” บอกด้วยเสียงเหี้ยมๆ
“แล้วกูจะเอาที่ไหนใช่ล่ะ? ไอ้เลว....”
.
.
.
.
กลับไปอ่านต่อที่บทความ