{Accidentally}=[49]-[ผู้ชายคนนี้เป็นของผม!!!]
posted on 23 Jan 2012 18:16 by suanjean-novel in Accidentallyฮยอคแจวิ่งเข้ามาในโรงแรมก่อนจะตรงเข้าไปถามพนักงานถึงห้องที่ใช้จัดรับรองระหว่างพ่อซีวอนกับท่านประธานอีกบริษัททันที เมื่อรู้ตำแหน่งห้องแล้วฮยอคแจก็ไม่รอช้าที่จะรุดไปยังห้องนั้น
ที่ด้านหน้าห้อง เค้าได้ยินเสียงของพ่อตัวเองดังลอดออกมาด้วย ทำให้ยิ่งมั่นใจขึ้นไปอีกว่าไม่ผิดข้อมูลที่ได้รับมาแน่ๆ
“เอ่อ เข้าไม่ได้นะครับ” บอดี้การ์ดหน้าห้องห้ามเค้าเอาไว้ ทำเอาร่างบางที่หงุดหงิดอยู่แล้ว หัวเสียมากขึ้นไปอีก
“ชั้นเป็นลูกของคุณลี เนี่ยเห็นหน้าชั้นมั้ย” ฮยอคแจร้องโวยวาย แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอม
“เข้าไม่ได้ครับ”
“โธ่ว้อย! ก็บอกว่าชั้นเป็นลูก จริงๆยังไงกันเล่า!!!!” ฮยอคแจดึงดันจะเข้าไปให้ได้ จนข้างในสงสัย
“นี่มันเสียงอะไรกัน” ท่านประธานชเวขมวดคิ้ว ส่วนซีวอนนั้นก็นึกตงิดๆในใจแล้วล่ะ จนกระทั่งฮยอคแจโผล่เข้ามาในห้องด้วยสภาพที่เพิ่งจะต่อยตีกับการ์ดมาหมาดๆ
“เอ่อ ผมต้องขอโทษจริงๆด้วยครับ” การ์ดคนนั้นรีบบอก
“เอ่อ นั่นลูกชายชั้นเอง” ประมุขตระกุลลีรีบห้าม เมื่อเห็นว่าการ์ดคนเดิมจะตรงเข้ามาจับลูกชายตัวเองง ทำให้การ์ดคนนั้นต้องรีบถอยออกไปทันที
ฮยอคแจยืนหอบก่อนจะกวาดสายตาไปทั่วห้อง ผู้ชายที่ใส่ชุดพื้นบ้านของญี่ปุ่นดูท่าน่าจะอายุมากกว่าพ่อของเค้าและซีวอนนั่งอยู่กับประมุขแห่งตระกูลลีและชวเ เลยออกไปก็เป็นซีวอนที่นั่งตรงข้ามกับผู้หญิงหน้าตาสวยงามมากๆคนหนึ่ง
ซีวอนเงยหน้าตอบกลับมาเช่นกัน นั่นทำให้อารมณ์ของฮยอคแจยิ่งเดือดขึ้นไปอีก
“ฮยอคแจมาได้ยังไงลูก” ผู้เป็นพ่อเอ่ยถาม เพิ่งลดบรรยากาศงงงวยของทุกคน
“เดินมาครับ” ฮยอคแจตอบอย่างใส่อารมณ์ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาซีวอน แล้วมองไปรอบตะอาหาร
ผู้หญิงคนเดียวของโต๊ะมองมาที่เค้าอย่างตะลึงเช่นกัน
ฮยอคแจคว้าแก้วน้ำเปล่าขึ้นมาแล้วสาดลงบนหัวของซีวอนทันที ท่ามกลางความตกใจของทุกคน
“เฮ้ย!!!” ซีวอนร้อง แต่ฮยอคแจกลับเอื้อมมือไปคว้าแขนอีกฝ่ายเอาไว้
“ผมจะต้องขอโทษจริงๆนะครับ ที่มาขัดขวางการคุยทางธุรกิจของทุกคน...” ฮยอคแจก้มหัวเล็กน้อย ก่อนจะไปหยุดสายตาที่ผู้หญิงที่ชื่อว่ามิซึกิ
ไม่สนใจด้วยว่าอีกฝ่ายจะฟังภาษาเกาหลีออกหรือไม่ แต่ก็พูดออกไปอย่างเสียงดังฟังชัด
“แต่ผู้ชายคนนี้เป็นของผม!!! ผมมาขอคืน!” จากนั้นก็ลากซีวอนออกมาจากห้องนั้นทันที
“อะไรของมึงเนี่ยฮยอคแจใจเย็นๆ” ซีวอนเดินตามแรงลากของฮยอคแจจนมาถึงห้องน้ำเล็กๆส่วนตัวห้องหนึ่ง
ร่างบางผลักอีกฝ่ายนั่งลงกับชักโครกทันที ก่อนจะเชยคางซีวอนขึ้นอย่างแรง
“กูเกลียดมึง!!!!”
“อะไรของมึงเนี่ย” ซีวอนงง
“มึงบอกกูว่าจะไม่ทิ้งกูมาที่นี่ แต่สุดท้ายมึงก็มา ไอ้เหี้ย!” ฮยอคแจกระชากเนคไทค์ของซีวอนลง พร้อมกับกระดุมเสื้อที่หลุดมาเป็นทาง
“เฮ้ย มึงใจเย็นๆ ค่อยๆพูดกับกูก่อน” ซีวอนถึงกับไปไม่ถูกเมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่าย
“เงียบ!!!” ฮยอคแจสั่งเสียงเฉียบก่อนจะก้มลงไปประกบจูบปากอีกฝ่ายอย่างเร่าร้อน ซีวอนที่ตอนแรกอยากจะใจเย็นกลับเป็นฝ่ายที่ใจร้อนเสียเอง สอดลิ้นกลับไปสร้างอารมณ์ร่วมให้ร้อนยิ่งขึ้น
มือหนาก็เปิดเสื้อของฮยอคแจให้ออกเช่นกัน ก่อนจะเอื้อมไปปลดซิปกางเกงแล้วอุ้มร่างบางขึ้นวางที่ชั้นอ่างล้างหน้า ขณะที่ยังคงจูบกันอยู่เช่นกัน
ฮยอคแจใช้สองข้ามเกี่ยวสะโพกของซีวอนเข้ามาให้แนบชิด ส่วนมือก็สัมผัสไปทั่วหน้าอกของอีกฝ่าย
มือหนาของซีวอนล้วงเข้าไปภายในบ็อกเซอร์ของฮยอคแจ พร้อมสัมผัสแก่นกายอีกฝ่ายอย่างแนบชิด
“อะ...อา....” ฮยอคแจส่งเสียงอย่างสุขสม ก่อนที่ประตูห้องน้ำจะถูกเปิดออกด้วยฝีมือของ....คุณหนูมิซึกิ!!!
“ปัง!!!”
ทั้งซีวอนและฮยอคแจตะลึงเกินกว่าจะคิดว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป
คุณหนูแห่งตระกูลดังกลับไม่มีทีทางตกใจกับสิ่งที่ได้เห็น กลับเป็นเพียงท่าทีสบายๆเท่านั้น สายตามองไปยังใบหน้าหล่อคมเข้มของซีวอนเลื่อนมายังผิวขาวซีดบนใบหน้าของฮยอคแจ จากนั้นก็เลื่อนสายตามาที่มือของซีวอนที่กำลังเกาะกุมบางอย่างของฮยอคแจพ้นร่มผ้าออกมา ส่งผลให้ซีวอนต้องรีบงัดมันกลับเข้าไปให้พ้นสายตาอีกฝ่ายทันที
“อ๊ะ....” ฮยอคแจสะดุ้งร้องเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว ความอายที่คิดว่าทิ้งไว้ที่เกาหลีดูเหมือนจะบินตามเค้ามาถึงในตอนนี้แล้วล่ะ
“อา...ไม่เป็นไรๆ” คุณหนูมิซึกิพูดด้วยภาษาเกาหลีสำเนียงแปร่งๆเล็กน้อย
“เอ่อ...สะ...สวัสดีครับ” ฮยอคแจไม่รุ้ว่าควรพูดอะไรนอกจากคำทักทายที่ดูเหมือนจะผิดเวลาไปเล็กน้อย
“ชั้นขอโทษนะคะ ที่ต้องมาขัดขวางเวลา เอ่อ...คุยกันของพวกคุณทั้งสองคน...” คุณหนูมิซึกิยิ้มเล็กน้อย
“ทีหลังก็ได้น่ามิซึกิ” ซีวอนพูดอย่างหัวเสีย
“หลังจากอะไรล่ะ...” อีกฝ่ายทำเหมือนไม่เข้าใจ
“อย่าถามในเรื่องที่เธอก็รู้อยู่แล้วได้มั้ย” ซีวอนเอ็ด
“จะทำกันในห้องน้ำจริงๆหรอ แคบจะตาย” หญิงสาวมองไปรอบๆสถานที่
“คือ เอ่อ จะผิดมั้ยถ้าผมจะบอกว่าผมงง” ฮยอคแจขัดขึ้นเพราะทนไม่ไหว
“ก็นี่ล่ะ เหตุผลที่ชั้นต้องมาอธิบายกับคุณก่อน ขอแนะนำตัวอีกครั้งนะคะ ชั้นชื่อมิซึกิ เป็น...คู่หมั้นของซีวอน”
“อดีตว่าที่คู่หมั้นต่างหาก” บุคคลที่ถูกพาดพิงรีบสวนขึ้นมาทันที
“ประมาณนั้นล่ะ” มิซึกิพูดอย่างหมั่นไส้
“ผมก็ยังงงอยู่ดี” ฮยอคแจขมวดคิ้ว
“ชั้นกับซีวอนเราไม่ได้คิดอะไรต่อกัน ทุกอย่างมันเป็นเรื่องที่ทางผู้ใหญ่จัดการเท่านั้น ดังนั้นชั้นจึงไม่อยากจะให้คุณคิดมาก ซีวอนคงไม่สนใจชั้นหรอก” มิซึกิมองอีกฝ่ายอย่างรู้ทัน
“เอ่อ.....” ฮยอคแจพูดอะไรไม่ออก
“หมดเรื่องก็ออกไปได้แล้วน่ามิซึกิ” ซีวอนรู้สึกคับที่กลางลำตัวจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว
“ชั้นเอากุญแจมาให้หรอกน่า ไปที่ห้องข้างบนเถอะ มันเป็นห้องของชั้นเอง ไม่ค่อยได้มาใช้เท่าไหร่ ชั้นให้ยืม” หญิงสาวเกี่ยวสายกุญแจไว้ที่กลอนประตูห้องน้ำ
“ขอบใจ...” ซีวอนรับคำเบาๆ
“เลี้ยวซ้ายทางโค้งนี้ก็จะเจอลิฟต์ตัวที่ต่อตรงขึ้นไปยังห้องนั้นเลย ไม่มีคนอยู่แถวนี้หรอก วางใจได้” มิซึกิยิ้มอีกครั้ง ก่อนจะเดินหลบออกไป
ซีวอนก้มลงมองสายตาหวานจากที่ฝ่ายที่ยังคงขมวดคิ้วอยู่เหมือนเดิม
“มึงแสบมากนะ” ซีวอนกำแก่นกายอีกฝ่ายแน่น
“อะไร๊ กูทำอะไร” ตีหน้าซื่อได้เก่งเป็นที่หนึ่งล่ะคนนี้
“มาถึงก็ไม่พูดห่าไรเลย สาดน้ำลงบนหัวกูเต็มๆเนี่ย”
“มึงสมควรโดนแล้วล่ะ ไอ้ควาย” ฮยอคแจยกขาข้างหนึ่งขึ้นถูไปมาระหว่างขาทั้งสองข้างของซีวอน ก่อนจะงอจนเข่าเสียดสีกับบางสิ่งที่แข็งจนสัมผัสได้
“อย่ายั่ว...” ซีวอนใช้มือข้างหนึ่งที่ว่างถอดเนคไทของตัวเองมามัดรอบแก่นกายของคนรักเอาไว้
“ทำบ้าไรของมึงเนี่ย” ฮยอคแจมองส่วนสำคัญของตนเองที่ขนานพื้นโลกแต่ก็ถูกรัดไปด้วยผ้าสีกรมท่า
ซีวอนก้มลงจูบปากช่างว่านั้นอีกครั้งพร้อมการช่วงชิงลมหายใจของกันและกันอย่างยาวนาน ก่อนจะดึงฮยอคแจลงจากชั้นของอ่างล้างหน้า
“อือ....” ฮยอคแจปัดป่ายไปทั่วร่างกายของอีกฝ่าย ก่อนจะถูกร่างสูงลากให้เดินออกมาตามทาง จนเจอเข้ากับลิฟต์ตัวหนึ่ง
เสื้อของทั้งคู่ถูกถอดกระดุมออกจนแทบจะเรียกว่ากระชากให้ขาด ระยะทางที่เกือบสิบชั้นการทรมานจากซีวอนทำเอาฮยอคแจแทบจะทนไม่ไหวอยู่บ่อยๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เนื่องจากถูกสกัดกั้นการปลดปล่อยเอาไว้
ชั่วอึดใจเดียวก็มาถึงยังห้องที่ว่าจนได้ทันทีที่ประตูห้องปิดลงเสื้อผ้าของแต่ละฝ่ายก็ถูกเหวี่ยงไปคนละทิศละทางเช่นเดียวกัน
“แก้มัด...กู...ไม่ไหวแล้ว....” ฮยอคแจเลื่อนมือไปกอบกุมแก่นกายของซีวอนเป็นการขู่เช่นเดียวกัน
“มึงไม่มีสิทธิ์ต่อรองนะฮยอคแจ เกมส์นี้...กูเป็นคนคุม” ซีวอนพูดด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ก่อนจะผลักร่างบางไปที่ผนังห้องซึ่งเป็นกระจกกว้างทำให้มองเห็นบรรยากาศยามค่ำคืนของโตเกียวได้อย่างสวยงาม
“ไอ้วอน...ไม่เอา...มึง...” ฮยอคแจเอี้ยวไปมองด้านนอกกระจกเนื่องจากกลัวว่าใครจะมาเห็นตนเอง
“สูงสิบกว่าชั้นขนาดนี้ ไม่มีหรอก...” ซีวอนพูดก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าของฮยอคแจยกขาข้างหนึ่งของร่างบางพาดไว้ที่บ่าของตนเอง แล้วพรมจูบไปทั่วโคนขาด้านใน มือจึงปลดเนคไทต์นั้นออก ปากก็ตรงเข้าทำหน้าที่ทันที
“อา....อือ....อึก......” ฮยอคแจเอนหัวติดกับกระจกอย่างพอใจ ขาจิกกับหลังซีวอนเพื่อสะกดกลั้นความวาบหวามที่ได้รับ
ซีวอนสอดนิ้วกลางเข้าไปยังช่องทางด้านหลังที่ร้อนจนแทบจะละลายนิ้วของเค้า
“อ๊ะ...ซี๊ด......” ฮยอคแจซี้ดปากด้วยความเสียวเมื่อซีวอนชักนิ้วกลางนั้นด้วยความเร็วที่ไม่ปราณีกันเลย
“ไอ้วอน ชะ...ช้าๆหน่อย....” ฮยอคแจพูดแต่ก็แอ่นกายให้แนบชิดกับโพรงปากซีวอนเช่นกัน
ร่างสูงชักนิ้วของตัวเองออก ลังเลอยู่เล็กน้อยแต่ก็พลิกอีกฝ่ายให้หันหน้าออกไปยังกระจกด้านหน้า แสงไฟในตอนนี้สว่างไสวไปทั่ว
ฮยอคแจหน้าแดงขึ้นหนักกว่าเดิม เมื่อเห็นเงาสะท้อนของซีวอนที่จ้องมองมาที่ตนด้วยสายตาที่สื่อความหมายอย่างไม่ต้องอธิบาย
มือหนาของร่างสูงจับมือทั้งของข้างของฮยอคแจให้แปะแนบกับกระจก แล้วจับขาทั้งสองข้างให้แยกออกจากกัน
ฮยอคแจสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เตรียมตัวรับกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป ซีวอนวางคางของตนเองลงบนไหล่ขางหนึ่งของฮยอคแจ
“บอกรักกูมา....” ร่างสูงครางเสียงกระเส่า
“อะไรมึง ใช่เวลามั้ย” ฮยอคแจที่รู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งที่เสียดสีไปมาบริเวณสะโพกนิ่มของตัวเองขัดใจเมื่อร่างสูงยังทำลีลาอยู่ได้
“เร็ว...บอกมา” ซีวอนยังดึงดัน
“รีบๆเข้ามา ก่อนกูจะไม่ให้ทำนะ” เสียงแหลมร้องขู่
“กูบอกให้บอกรักกูไง” ซีวอนขบเม้มติ่งหูของร่างบางแล้วแอ่นตัวกดอีกฝ่ายจากด้านหลังให้แนบชิดกระจกหนักกว่าเดิม
“บะ...บอกแล้ว...รัก...รักนะ ซีวอน...ยอมแล้ว....อ๊ะ...” ฮยอคแจสะดุ้งเมื่ออีกฝ่ายกัดลงบริเวณต้นคออย่างแรง
“ดังๆ....” มือหนาแยกแก้มก้นคนรักออกให้มองเห็นช่องทางสีชมพู ส่วนปากก็ยังคงวนเวียนสร้างรอยรักพร้อมรอยฟันทั่วผิวของร่างบาง
“ซีวอน! รัก!! ได้ยินมั้ย ทำซักที กูรักมึง!!! โอ๊ย!!” สิ้นเสียงซีวอนก็เดินหน้าสอดใส่เข้าไปทันทีเพียงแค่ส่วนปลายฮยอคแจก็ทรุดตัวเพราะเข่าอ่อนแล้ว
“ยืนเอง ถ้าล้มกูถอดนะ...” ซีวอนกระซิบแผ่วข้างหู ทำให้ฮยอคแจต้องแข็งใจยืนนิ่งกับพื้นให้ได้ พร้อมกับรับความรู้สึกที่มีบางอย่างสอดเข้ามาในร่างของตนเอง
ซีวอนกัดฟันสู้กับความรัดแน่นค่อยๆส่ายเอวตัวเองให้ความแข็งขืนนั้นค่อยๆเข้าไปได้ทีละน้อย
“อา...ซีวอน...อือ....อึก....อะ....” ฮยอคแจขาสั่นเจียนจะทนไม่ไหวกับสัมผัสที่เนิบนาบนั้นเหลือเกิน
ซีวอนทาบมือลงบนมือของฮยอคแจ ก่อนจะกระซิบเสียงเซ็กซี่ข้างหูร่างบาง
“กูรักมึง....” ก่อนที่แก่นกายยาวทั้งหมดจะถูกฝังลงไปจนมิด
“อ๊าส์....อือ.......” ฮยอคแจเรียกได้ว่าขั้นจุกเมื่อพบว่าซีวอนสามารถเข้ามาได้จนหมดแล้ว
“หายใจเข้าลึกๆ กูขยับไม่ได้ อะ...อาส์....” ซีวอนเริ่มสูญเสียการควบคุมของตนเอง ทั้งเอวและสะโพกเริ่มขยับเร็วขึ้นเรื่อยๆ
“เดี๋ยวไอ้วอน อย่าเพิ่ง อ๊ะ...โอ๊ะ....เดี๋ยว” ฮยอคแจห้ามไม่ทันแล้ว เมื่อซีวอนขับควบแรงขึ้นเรื่อยๆตามอารมณ์ปรารถนา
“ฮยอคแจ อือ....อึก...อะ.....” ร่างสูงก้มลงข้มเม้มผิวเนียนให้แดงจ้ำขึ้นไปอีก มือหนึ่งก็กุมแก่นกายอีกฝ่ายขึ้นลงอย่างแรง
“อ๊า ซีวอน...อะ...อา....” ฮยอคแจถึงกับร้องผิดเสียงเมื่อเจอจังหวะรักของซีวอนเป็นครั้งแรก ทั้งแรงและเร็วจนตั้งรับไม่ทัน ขาทั้งสองทรงตัวไม่ไหวต้องทรุดลงในที่สุด
ซีวอนกดไหล่ของฮยอคแจให้ราบลงกับพื้นห้อง เชิดขึ้นเพียงสะโพกเท่านั้น ก่อนจะควบจะหวะให้เร็วขึ้นไปอีก
“อ๊า!!! เบาๆ...กูเจ็บ...” แม้ปากจะบอกว่าเจ็บแต่ร่างบางก็รู้สึกสุขสมไปพร้อมๆกันด้วย
ที่สุดของปลายอารมณ์ระลอกแรกมาถึงเมื่อซีวอนระเบิดตัวเองภายในร่างกายของฮยอคแจ ส่วนร่างบางนั้นขึ้นสวรรค์ไปก่อนหน้านี้แล้วถึงสองรอบ
“แฮ่กๆ......” ฮยอคแจหอบหนัก เมื่อซีวอนถอนแก่นกายออกจากช่องทางของตนเอง
ซีวอนมองคราบน้ำรักสีขาวทีทะลักไหลเปื้อนสะโพกอีกฝ่าย ก่อนจะดึงขาฮยอคแจพลิกตัวให้นอนขึ้นกางขา จากนั้นจึงเคลื่อนตัวไปอยู่ตรงกลางทันที
“เดี๋ยวๆ...ให้กูหายใจก่อน” ฮยอคแจยกเท้าขึ้นยันห้ามอีกฝ่ายที่หน้าท้อง แต่ซีวอนกับยกเท้าข้างนั้นขึ้นมาจูบแล้วพาดบนไหล่ของตัวเอง สอดกายเข้าช่องทางที่ลื่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“อ๊าสสส์!!!” ฮยอคแจจิกพื้นเพราะได้รับความคับแน่นอีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว
ซีวอนยกขาทั้งสองข้างของฮยอคแจรัดที่เอวของตัวเอง ก่อนจะอุ้มอีกฝ่ายตรงไปยังห้องนอนทันที
สติสัมปชัญญะเหมือนถูกบดบังด้วยตัณหาที่ก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง ฮยอคแจต้องรับมือกับความต้องการที่พัดโหมกระหน่ำลูกแล้วลูกเล่า เสียงกรีดร้องให้ความสุขและร้อนแรงจนจวนสลบ เพราะพลังของซีวอนนั้นมีมหาศาลจริงๆ
ตัวของฮยอคแจก็เล็กนิดเดียว โดนกอดกระดูกก็แทบป่น แต่ซีวอนก็ดูเหมือนจะมองข้ามความจริงข้อนี้ไป เพราะยังคงเดินหน้าร่วมรักราวกับว่าอดกลั้นมานาน
ค่ำคืนนี้ยังคงอีกยาวนาน เช่นเดียวกับความปรารถนาของร่างสูงที่ไม่มีทีท่าว่าจะจบลงง่ายๆเช่นเดียวกัน
edit @ 23 Jan 2012 18:19:50 by SuanJe@n