SuanJe@n's Fiction

                “ปล่อยผมนะ!” แทมินร้องลั่นมาตลอดทาง ที่รู้ว่าจงฮยอนตรงมาที่ห้องนอน

 

 

 

                “ไม่ปล่อย”

 

 

 

                “พี่จะทำอะไรน่ะ” แทมินร้องอย่างตื่นๆ

 

 

 

                “อย่างที่บอกจะจับนายทำเมียยังละ” จงฮยอนตอบหน้าตาย

 

 

 

                “ว่าไงนะ?” แทมินแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง

 

 

 

                “นายจะได้รู้และจำไว้ซะที ว่าพี่มีนายแค่คนเดียว” พูดจงฮยอนก็เหวี่ยงคนตัวเล็กขึ้นเตียง แล้วตัวขึ้นคร่อมไว้ทันที

 

 

 

                “พะ...พี่ออกไปนะ อย่ามาใกล้ผม” แทมินพยายามดิ้น

 

 

 

                “ทำไมกันห๊ะ พี่มีนายคนเดียวทำไมไม่เชื่อใจกันบ้าง” จงฮยอนจ้องไปในดวงตาคู่ใสนั้นอย่างเสียใจ

 

 

 

                “แล้วเค้าคนนั้นล่ะ พี่อย่าพูดเลยผมไม่อยากได้ยิน” แทมินเบือนหน้าหนี ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา

 

 

 

                “ไม่คุยแล้วมันจะเข้าใจมั้ยล่ะ พี่กับทิฟฟี่เราเป็น.....”

 

 

 

                “เป็นคนรักกัน ใช่มั้ยล่ะไม่ต้องมาย้ำก็ได้” แทมินน้ำตาไหลออกมาหนักกว่าเดิม

 

 

 

                “เฮ้ย นายคิดอะไรเนี่ย ไม่ใช่นะ” จงฮยอนชักกลุ้ม

 

 

 

                “จะเลิกกับผมมั้ยล่ะ พี่จะได้คบกับเค้าคนเดียว” แทมินพูดออกมาเรียบๆ

 

 

 

                “ว่ายังไงนะ?” จงฮยอนน้ำเสียงเปลี่ยน

 

 

 

                “ผมถามว่าจะเลิกกับผมมั้ย ผมไม่อยากใช้คนรักร่วมกับใคร”

 

 

 

                จงฮยอนมองคนตรงหน้าที่เฝ้าถนอมมาตลอดอย่างเสียใจ ทุกๆอย่างที่เค้าทำไปไม่มีค่าเลยหรอ ที่ทำตัวเป็นคนดีเพื่อเด็กคนนี้ คนที่รักแทบเป็นบ้า ไม่มีผลเลยใช่มั้ย

 

 

 

                ถ้าเป็นคนดีมันยากเกินไป เค้าก็จะเลวให้ดู!!

 

 

 

                จงฮยอนก้มหน้าลงไปซุกไซร้ซอกคอขาวผ่องของแทมิน พร้อมกับขบเม้มไปทั่วให้เกิดเป็นรอยสีชมพูจางๆ

 

 

 

                “อย่านะ ออกไปเดี๋ยวนี้นะ พี่จะทำบ้าอะไรเนี่ย” แทมินพยายามดิ้นหนีแต่ก็สู้แรงของคนที่โตกว่าไม่ได้

 

 

 

                “ใช่พี่กำลังจะบ้า! บ้าเพราะรักนายนั่นแหละแทมิน” ว่าแล้วจงฮยอนก็ก้มลงไปจูบปากอิ่มนั่น

 

 

 

                “รักขนาดนี้ หวง หึง ห่วง สารพัดจะแสดงออกขนาดนี้ ไม่เคยเห็นมันเลยหรอ” จงฮยอนดึงเสื้อของแทมินออกอย่างง่ายดาย

 

 

 

                “ปล่อยผมเดี๋ยวนี้ ผมไม่อยากได้ยินอะไรทั้งนั้น” แทมินน้ำตาไหลพราก กลัว กลัวคนตรงหน้าเหลือเกิน

 

 

 

                “ไม่ปล่อย! พี่อดทนรอมาตั้งหลายปี คอยดูแลนายด้วยความรักและทนุถนอม แต่ถ้ามันยากเกินไปนัก ก็ข่มขืนมันซะเลย สิ้นๆเรื่องกันไป” จงฮยอนดึงกางเกงของแทมินออกจนหมด

 

 

 

                แทมินเองก็ยอมรับว่าคำพูดของคนตรงหน้านี้มีอิทธิพลต่อเค้ามากเหมือนกัน

 

 

 

                ผมควรจะเชื่อเค้ามั้ย แล้วสิ่งที่ผมเห็นล่ะคืออะไร? หรือจะบอกว่าผมคิดไปเอง แล้วที่ผมได้ยินจะบอกว่าผมหูฝาดงั้นหรอ

 

 

 

                “อย่านะ อย่ามาแตะต้องตัวผม” แทมินร้องทั้งน้ำตา

 

 

 

                “ทำไมล่ะ ไหนว่ารักกัน ทำไมแค่นี้ต้องรังเกียจด้วย” จงฮยอนใช้สองมือกดมือของแทมินไว้กับหัวเตียง ก่อนจะละเลงลิ้นลงกับยอดอกสีชมพู

 

 

 

                “อ๊ะ.......พี่อย่านะ อย่า!!” แทมินร้องเสียงหลง ความรู้สึกแปลกๆมันกลับมาอีกแล้ว

 

 

 

                ตอนนี้จงฮยอนไม่อยู่ในสภาวะควบคุมด้านมืดของจิตใจได้แล้ว มันมาไกลเกินกว่าจะถอยหลังแล้ว ริมฝีปากหนา ประทับจุมพิตไว้ทั่วเรือนร่าง

 

 

 

                ราวกับอยากจะประกาศว่าคนตรงหน้านี้จะต้องเป็นของเค้าแต่เพียงผู้เดียว

 

 

 

                “นายเป็นของพี่นะแทมิน เป็นของพี่คนเดียว”

 

 

 

                “อะ...อ๊าสส์” แทมินร้องขึ้นเมื่อจงฮยอนก้มลงจัดการกับแก่นกายของตัวเอง

 

 

 

                ลิ้นหนาจัดการแท่งเล็กนี้อย่างชำนาญ รูดขึ้น-ลงตามความยาว ใช้ลิ้นดุนดันสร้างความทรมานให้แก่คนตัวเล็ก จนต้องครวญครางออกมา

 

 

 

                “อะ...อา....หยุดเถอะ พี่จงฮยอน หยุดนะ ได้โปรด”

 

 

 

                แต่คิดว่าคำขอร้องแค่นี้จะมีผลต่ออารมณ์ที่กำลังพุ่งพรวดของจงฮยอนอย่างนั้นหรอ?

 

 

 

                “อ๊าสสสสส์.............” แทมินปลดปล่อยความทรมานเข้าเต็มปากของจงฮยอนที่เต็มใจรับไว้ทุกอย่างหยด

 

 

 

                ก่อนที่ร่างหนาจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด กวาดเอาน้ำรักที่หลงเหลือมาทารอบแก่นกายที่กำลังขยายของตัวเอง

 

 

 

                ครั้งแรกของคนๆนี้...ถ้าจะไม่ใช่นิ้วเบิกทางจะไหวมั้ยนะ

 

 

 

                จงฮยอนจับน้องชันเข่าขึ้น แล้วเอาหมอนมารองสะโพกให้ช่องทางลอยเด่นขึ้นมา ก่อนจะยกขาข้างหนึ่ง มาพาดบ่าของตัวเองไว้ นำแก่นกายจ่อไว้ที่ช่องทางรักสีชมพู

 

 

 

                “อยะ....อย่านะ พี่จงฮยอน ขอร้อง มันจะเจ็บ” แทมินใช้แรงเฮือกสุดท้ายขอร้องพี่ชายที่เคยแสนดี

 

 

 

                แต่เวลานี้ ความอบอุ่นนั้นหายไปไหนกันนะ

 

 

                จงฮยอนโน้มไปจูบปากเล็กเบาๆ ลิ้นหนาควานหาความหอมหวานไปทั่วโพรงปาก จนร่างเล็กอดจะเคลิ้มตามไปด้วยไม่ได้

 

 

 

                จงฮยอนอาศัยขณะที่ตัวเล็กกำลังเผลอ กดแก่นกายเข้าไปช้าๆ แต่ก็ทำให้คนใต้ร่างแทบขาดใจ

 

 

 

                “อ๊าก......โอ๊ย! พี่จงฮยอนผมเจ็บ” แทมินร้องเสียงหลง เหมือนว่าร่างกายจะถูกฉีกออกเป็นสองส่วน

 

 

 

                จงฮยอนเองก็ทรมานไม่แพ้กัน ทำไมมันถึงเข้ายากแบบนี้นะ ยังเข้าไม่ได้ถึงครึ่งก็รู้สึกอึดอัดซะแล้ว

 

 

 

                “แทมิน หายใจเข้าลึกๆ อย่าเกร็ง”

 

 

 

                แทมินอยากหลุดพ้นจากความเจ็บปวดนี้จึงทำตามที่พี่ชายสั่งช้าๆ  ฝ่ายคนที่รอก็ค่อยๆดันแก่นกายตัวเองเข้าไป เมื่อค่อยไปได้ถึงครึ่งก็ถอดออกมาเกือบสุดแล้วกระแทกเข้าไปทีเดียวจนมิดด้าม

 

 

 

                “โอ๊ยยย!!!................” แทมินน้ำตาไหลพรากทีเดียว

 

 

 

                “คนดี....ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง” จงฮยอนแช่ค้างไว้ แล้วมาจูบซับน้ำตาให้แทมินอย่างอ่อนโยน

 

 

 

                “ผมเจ็บ ฮือ....พี่ครับ ผมแสบไปหมดแล้ว” แทมินกอดคนตรงหน้าเอาไว้แน่น

 

 

 

                “หายใจเข้าลึกๆ ตามที่พี่บอก พี่จะค่อยๆขยับแล้วนะ เราเอามือคล้องคอพี่ไว้นะ”

 

 

 

                จงฮยอนค่อยๆขยับแก่นกายเข้าออกช้าๆ ให้คนตัวเล็กได้ปรับตัวทีละนิด ไม่ช้าเสียงร้องของความเจ็บปวดก็กลายเป็นเสียงครางของความสุขสม

 

 

 

                “อ๊ะ...อา....อาส์ พี่จงฮยอน......” แทมินหวานครางระงมปลุกอารมณ์ของจงฮยอนให้สูงขึ้นไปอีก

 

 

               

                ร่างของคนที่โตกว่าจึงกระแทกแก่นกายเข้าไปซ้ำๆ ย้ำในจุดที่คนตัวเล็กจะรู้สึกดี

 

 

 

                และไม่นานทั้งสองร่างก็ปลดปล่อยสายธารของความสุขสมออกมา จงฮยอนครางเสียงต่ำ ก่อนจะค่อยๆถอนแก่นกายออกมา

 

 

 

 

                “อะ.....โอ๊ยยย” แทมินร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด มันร้าวไปทั้งสะโพก

 

 

 

                จงฮยอนมองคนที่ร้องไห้อยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกหลายๆอย่างเค้ามาปะทะกัน แต่สมองส่วนที่ไม่ดีก็ทำให้แอบเอามือถือมาถ่ายรูปรอยเต็มตัวของแทมินเอาไว้

 

 

 

                พี่ขอโทษนะ แทมิน แต่พี่จำเป็น

 

 

 

                แทมิน...ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาเป็นสาย ไม่ใช่ว่าเกลียด แต่ที่ร้องไห้เพราะโกรธตัวเอง ทำไมเกลียดคนๆนี้ไม่ลง

 

 

 

                “แทมิน..............” จงฮยอนนั่งลงที่ปลายเตียงหันหลังให้แทมินแล้วเรียกชื่อน้องเบาๆ

 

 

 

                “พี่จะไม่ขอให้แทมินให้อภัยหรอกนะ เพราะพี่เอง...ก็ไม่เสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำไปเช่นกัน แต่พี่ขอแค่พูดความจริงออกมา ไม่ว่าทุกคำที่พี่พูด มันจะดังเข้าไปถึงในหัวใจของเราหรือไม่ก็ตาม”

 

 

 

                จงฮยอนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆเล่าความจริง

 

 

 

                “คนที่มาหาเราเมื่อกี๊น่ะ เค้าชื่อ ฮวาง มิยอง หรือทิฟฟานี่ แต่ว่าคนที่สนิทๆกันเค้าจะเรียกว่าทิฟฟี่ แล้วพี่กับเค้าเราก็เป็นแค่เพื่อนกันแน่นอน เค้าเพิ่งมาจากญี่ปุ่น และเค้าก็มากับแฟนเค้าด้วย นายคงจะยังไม่รู้สินะ แฟนเค้าเป็นผู้หญิงน่ะชื่อแทยอน แต่ตอนอยู่ที่ญี่ปุ่นพี่จะเป็นเหมือนกามเทพทำให้เค้ารักกัน...”

 

 

 

                “ดังนั้น...เราทั้งสามคนเลยจะสนิทกันมาก แต่ไม่มีทางเกินเพื่อนแน่นอน พี่เองก็ไม่รู้หรอกนะว่าแทมินจะเชื่อรึเปล่า แต่ความจริงทั้งหมด พี่ก็อธิบายไปแล้ว” จงฮยอนคิดดีแล้ว เค้าพูดความจริงทุกอย่าง ถ้าหากจะไม่เชื่อกัน เค้าก็จนปัญญา

 

 

 

                จงฮยอนเอี้ยวคอกลับไปดูคนตัวเล็กที่ยังไหล่สั่นแบบนั้น ก็ถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะลุกขึ้น แล้วเดินตรงไปที่ประตู

 

 

 

                “พี่จะไปไหน.........” เสียงที่ดังขึ้นทำให้จงฮยอนต้องชะงักฝีเท้า

 

 

 

                “พี่คิดว่าตอนนี้นายคงยังไม่อยากเห็นหน้าพี่ พี่ไปนอนอีกห้องก็ได้”

 

 

 

                “จะฟันผมฟรีๆหรอ?”

 

 

                “หืม?” จงฮยอนใบ้กินแล้ว

 

 

 

                “รับผิดชอบผมด้วยนะ ผมเชื่อ...เชื่อใจพี่ สามีของผม” แทมินหันมาสบตายตาของจงฮยอน

 

 

                จงฮยอนรีบวิ่งไปที่เตียงแล้วคว้าคนตัวเล็กมากอดไว้ทันที

 

 

 

                “โอ๊ย...เบาๆฮะพี่ ผมเจ็บ” แทมินร้องท้วง

 

 

                “ฮ่าๆ พี่ขอโทษ..................” จงฮยอนยิ้มอย่างมีความสุข

 

 

 

                “อืม. ผมขอโทษนะที่ไม่เชื่อใจพี่” แทมินซุกหน้าลงกับอกของพี่ชาย

 

 

 

                “อื้อ ช่างมันเถอะ ตอนนี้นอนดีกว่านะ” จงฮยอนประคองแทมินให้นอนราบไปกับเตียง

 

 

                “ผมเหนื่อยจังง.......” แทมินคล้ายเพ้อ

 

 

 

                “นอนซะนะ คนดี” จงฮยอนก้มลงจูบที่หน้าผากเนียน

 

 

 

                “ผมรักพี่ครับ พี่จงฮยอน”

 

 

 

                “พี่ก็รักนาย แทมิน”

 

 

 

                จงฮยอนพูดเสร็จก็ปิดโคมไฟที่หัวเตียง

 

 

 

 

                ให้ค่ำคืนนี้เป็นคืนที่หนึ่ง...คืนที่ดีที่สุดของพวกเค้าทั้งสองคน

 

 

 

 

*****************************************

                “อ๊ากกกกกกก ไอ้พี่เสาไฟฟ้าลุกขึ้นมาช่วยกันทำความสะอาดบ้านเดี๋ยวนี้นะ” มินฮวานกระโดดขึ้นไปนั่งทับมินโฮที่เอาแต่หลับเป็นตาย

 

 

                วันหยุดแท้ๆ ทำไมถึงได้ปล่อยให้บ้านรกยังกับรังหนูแบบนี้เนี่ย

 

 

                “โอ๊ย ไอ้ลิงกังหนักโว้ย เมื่อคืนชั้นทำงานดึกจะตาย ขอชั้นนอนหน่อยน่ะ นายไม่ต้องเก็บก็ได้ ปล่อยไว้แบบนั้นแหละ” มินโฮตะโกนเสียงอู้อี้ออกมา

 

 

                “ไม่ได้น้า ลุกขึ้นมาเลยน้า” มินฮวานขย่มตัวทับมินโฮไปมา

 

 

                “โอ๊ย ไอ้นี่เว้ย บอกแล้วว่าหนักๆ” มินโฮเปิดผ้าห่มออกมามองหน้าคนตาใสแป๋วอย่างหมั่นไส้

 

 

                “ลงไปเลยเร็วๆ” มินโฮสั่ง

 

 

                “พี่ต้องมาช่วยผมทำความสะอาดบ้านก่อน” มินฮวานทำหน้ายู่

 

 

                มินโฮชักจะรู้สึกถึงอาการแปลกๆของร่างกายแล้วล่ะสิ ก่อนจะร้องอ๋อ ไอ้เด็กบ้านี่ก็ใส่แต่เสื้อตัวโคร่งของเค้า แล้วก็บ็อกเซอร์ตัวหลวมของเค้าอีก แล้วมานั่งทับ...เอ่อ...นั่นล่ะ

 

 

                น้องชายเค้าเลยตื่นมาเคารพธงชาติเลยมั้ยล่ะ

 

 

                “ให้โอกาสอีกครั้งจะลงไปมั้ย” หาเรื่องแกล้งเด็กดีกว่าเว้ย

 

 

                “ให้โอกาสอีกครั้งพี่จะมาช่วยผมทำความสะอาดมั้ย” มินฮวานเองก็ไม่ยอมเช่นกัน ก่อนจะดิ้นไปดิ้นมาบนตัวมินโฮหนักกว่าเดิม

 

 

                “บ้านมันรกมากเลยน้า อยู่เข้าไปได้ยังไง เหวออ” มินฮวานร้องเสียงหลงเมื่อถูกมินโฮจับเอวพลิกตัวให้มานอนอยู่บนเตียงซะแล้ว

 

 

                “พี่จะทำอะไรอ่า” มินฮวานร้องอย่างตื่นๆ

 

 

                “จะจับคนพูดมากแก้ผ้ายังไงล่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆ” มินโฮพูดก่อนจะพยายามดึงเสื้อตัวหลวมโคร่งของตัวเองที่มินฮวานใส่อยู่ให้ออก

 

 

                “อ๊า ไอ้พี่โรคจิต อย่าน้า” มินฮวานดิ้นหลบเป็นพัลวัน

 

 

                “หนอยแน่ะ นี่แน่ะๆๆๆ” มินโฮจี้เอวของมินฮวาน

 

 

                “ฮ่าๆๆๆ โอ๊ย จั๊กจี๋” มินฮวานหมดแรงดิ้น สุดท้ายก็ถูกมินโฮถอดเสื้อออกไปจนได้

 

 

 

                “อ๊ะ เอาเสื้อผมคืนมานะ” มินฮวานรู้สึกโล่งๆยังไงไม่รู้ แต่ก็นะ แบบนี้เค้าก็เล่นกับพี่ซีวอนพี่ชายแท้ๆของตัวเองบ่อยจะตาย

 

 

                “ไม่คืนวันนี้จะแกล้งเด็ก ฮะฮ่า” มินโฮโยนเสื้อไปอีกด้าน

 

 

                “หนอยแน่ะ ขอถีบซักทีเหอะ” มินฮวานชันเข่าขึ้นทั้งสองเตรียมจะถีบคนช่างแกล้ง แต่คงจะลืมไปล่ะมั้งว่าตัวเองใส่แค่บ็อกเซอร์ตัวเดียว แถมหลวมขนาดนั้น ชันเข่าขึ้นมาที เห็นไปถึงไหนแล้วเนี่ย

 

 

                “จะลอบทำร้ายชั้น ยังเร็วไปอีกสิบปี ไอ้ลิงกัง” มินโฮโดดขึ้นคร่อมแล้วดันเข่าทั้งสองข้างไว้

 

 

                เอ่อ...ท่าชวนคิดนะเนี่ย

 

 

                “หนักน้า ออกป๊าย” มินฮวานดิ้นไปมา

 

 

                “ทีเมื่อกี๊ลิงกังที่ไหนก็ไม่รู้ว่านั่งทับชั้นอยู่เลย เป็นไงล่ะ”  มินโฮพูดก่อนจะแกล้งนำส่วนนั้นไปชนๆกับช่วงล่างของมินฮวาน

 

 

                ก็บอกแล้วว่าแกล้งเด็ก ผมไม่ได้คิดอะไรเลยเถิดจริงๆน๊า ฮ่าๆๆๆ

 

 

                “อ๊ะ...พะ....พี่อ่า” มินฮวานรู้สึกแปลกๆยังไงก็ไม่รู้

 

 

                “หึหึ...อะไรกันเล่า” จากแค่ชนๆ ตอนนี้เปลี่ยนกระแทกซะแล้ว มินโฮแกล้งกระแทกใส่ตัวเด็กใต้ร่างแรงๆทั้งๆที่ยังมีเสื้อผ้ากั้นอยู่นั่นล่ะ

 

 

                “อ๊ะ...อ๊า....พะ...พี่ทำไรน่ะ หยุดน้า” มินฮวานจิกผ้าปูที่นอนแน่น อึดอัด ทรมาน

 

 

                “ฮ่าๆ เด็กดื้อต้องโดนลงโทษนะ หึหึ” มินโฮดูจะโรคจิตซะแล้ว ไม่รู้สิ เด็กคนนี้ทำให้ผมรู้สึกมีอารมณ์จังเลย

 

 

                สายตาคมเลื่อนไปดูกลางบ็อกเซอร์ของเด็กน้อยก็ต้องยิ้มอย่างพอใจ เล่นนูนเด่นขึ้นมาซะขนาดนั้น

 

 

                เค้าเองก็เหมือนกันนั่นแหละน่า ไม่ได้ต่างไปจากเจ้าเด็กนี่เลย ทำไงดีล่ะ ของขึ้นทั้งสองแล้วด้วย

 

 

                “พี่ทำไรกะผมน่ะ...มันรู้สึกยังไงก็ไม่รู้ ผมรู้สึก...” มินฮวานหน้าแดง

 

 

                “รู้สึกอะไร......” มินโฮเองก็ชักจะสนุกเลยเถิดซะแล้ว

 

 

 

                “มันแปลกๆที่ตรงนั้นอ่า จะว่าคันก็ไม่ใช่ แสบก็ไม่เชิง ไม่รู้” มินฮวานสะบัดหน้าไปมา

 

 

                เด็ก15นี่ยังไม่รู้จักการช่วยตัวเองอีกหรอเนี่ย เด็กหนอเด็ก

 

 

                “พี่เกาให้เอามั้ย” มินโฮพูดแล้วดึงบ็อกเซอร์ของมินฮวานออกทันที เท่านี้ร่างเล็กก็ไม่เหลืออะไรปิดบังตัวแล้ว

 

 

                สองมือของมินโฮจับแก่นกายขนาดเล็กรูดขึ้น-ลงทันที ท่ามกลางเสียงครวญครางของเด็กน้อยในสายตาของเค้า

 

 

                “อ๊า...อ๊ะ....พี่เสาไฟฟ้า ปล่อยนะ...น้า...อ๊ะ.......” มินฮวานดิ้นพล่านอยู่บนเตียง

 

 

                “ฮ่าๆ ทำไมล่ะก็รู้สึกดีไม่ใช่หรอ ดูสิ ฮ่าๆ” มินโฮเรียกมินฮวานให้ลุกขึ้นมาดูร่างกายของตัวเอง

 

 

                มินฮวานชันหลังขึ้นนั่งกับเตียงก็ต้องเขินจนหน้าแดง ส่วนนั้นของตัวเองสั่นระริกอยู่ในมือของมินโฮที่กำลังรูดขึ้นเอาเป็นเอาตาย

 

 

                อากาศก็ไม่ได้ร้อนนะ แต่เหงื่อจากทั้งคู่นี่สิ แตกซิกกันเลยทีเดียว มินฮวานสะดุ้งสุดตัวเมื่อมินโฮก้มลงใช้ลิ้นแตะที่ส่วนปลายของตัวเอง

 

 

                “พี่! พี่ทำอะไรน่ะ อ๊ะ...อ๊า” มินฮวานรู้สึกว่าขาชาไปหมดแล้ว เมื่อมินโฮใช้ปากเข้าครอบครองส่วนนั้นจนหมด

 

 

                หัวสีดำที่ผงกขึ้นลงอยู่ระหว่างขาของเค้านั้น กำลังทำบางอย่างกับร่างกายของเค้า ทำให้เค้ารู้สึกว่า...มึนงงไปหมดแล้ว

 

 

                มินโฮที่จัดการกับร่างกายของคนตรงหน้าจนรู้สึกว่าเด็กชายตรงหน้าจะปลดปล่อยแล้วก็รีบผละออกมา

 

 

                “อ๊ะ...อาาาาาาา” มินฮวานรู้สึกว่าหัวสมองมันขาวโพลนไปหมดแล้ว เค้าปลดปล่อยบางอย่างออกมา จนหมดแรง ฟุบหน้าลงกับหมอนเลยล่ะ

 

 

                “แฮ่กๆ.........”

 

 

                “ฮะๆ แค่นี้ก็หมดแรงซะแล้ว” มินโฮลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆ ก่อนที่สายตาจะเลื่อนลงไปดูช่างทางสีชมพูที่กำลังสั่นระริกคล้ายจะเชิญชวนเค้า

 

 

                แค่ช่วยตัวเองก็ยังไม่เคย อย่าหวังเลยว่าจะเคยมีใครมาลุกล้ำ ฮะๆ

 

 

                นิ้วยาวปาดน้ำรักของมินฮวานจนชุ่มก่อนจะสอดเข้าไปในร่างกายของคนตรงหน้าทีเดียวสองนิ้ว แต่เข้าไปได้แค่ครึ่งนิ้ว มินฮวานก็ดิ้นพรวดซะแล้ว

 

 

                “อ๊าก....เจ็บน้า” มินฮวานชะโงกหน้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ก่อนจะหน้าแดงแจ๋เมื่อเห็นว่าตัวเองถูกลุกล้ำเข้ามาในร่างกาย

 

 

                “อ้าขาออก” มินโฮสั่ง มันรัดนิ้วเค้าจะเจ็บไปหมดแล้ว

 

 

                “ม่ายอาว...เจ็บจริงๆน้า เอาออกเลยนะ” มินฮวานดิ้นไปหน้า-หลัง หวังจะให้นิ้วของคนเจ้าเล่ห์นี้หลุดออก แต่กลับกลายเป็นว่าเค้าขยับให้ตัวเองได้เสียวซะเอง

 

 

                “อ๊ะ......” เผลอร้องกระตุ้นอารมณ์จนได้ มินโฮเลยสนองกระแทกนิ้วทั้งสองจนสุดทันที

 

 

                “โอ๊ย....ไอ้เสาไฟฟ้าบ้า เจ็บน้าบอกให้เอาออกยังไงเล่า” มินฮวานมองคนตัวสูงตาขวาง

 

 

                “บอกให้อ้าขาออกยังไงเล่า” มินโฮพยายามข่มอารมณ์ด้านมืดของตัวเอง

 

 

                “ม่ายยย..อ๊า.....” มินฮวานดื้อดึงก่อนจะหวีดร้องออกมาอีกหน เมื่อมินโฮกระแทกเข้ามาอีกนิ้ว อึดอัดนะ

 

 

          “ผมสั่งให้เอาออก ไม่ใช่เอาเข้ามาอีกนะ”

 

 

                “จะใส่มันทิ้งสิบนิ้วเลย ถ้ายังไม่ยอมอ้าน่ะ” มินโฮร้องขู่ด้วยสายตาที่บอกว่าเอาจริงแน่

 

 

                มินฮวานมองดูช่องทางของตัวเอง แค่สามก็แดงฉ่าขนาดนี้แล้วขืนไอ้คนตรงหน้าเอาสิบนิ้วยัดเข้ามา มีหวังตายแน่ๆ คิดได้แบบนั้นจึงยอมอ้าขาออก

 

 

                “กว้างๆเซ่” มินโฮร้องสั่ง มินฮวานหมั่นไส้เลยแหกซะเต็มที่

 

 

                “อ้ะ....กว้างงงง พอรึยังไอ้คนโรคจิต”

 

 

                “ฮะๆ แดงฉ่ำเลยอ่า ฮ่าๆ เด็กน้อยจ๋าเอาอีกซักนิ้วมั้ย” มินโฮล้อเลียน

 

 

                “ไม่น้า อย่าใส่เข้ามาอีกน้า พอแล้ว” มินฮวานตาฉ่ำขอร้องคนตรงหน้า

 

 

                มินโฮไม่ตอบอะไรทำเพียงแต่ขยับนิ้วทั้งสามนั้นเข้าออกเท่านั้น แค่นิ้วก็ทำให้รู้สึกดีซะแล้ว นี่ล่ะน้าเด็กบริสุทธิ์

 

 

                มินฮวานที่นั่งชันเข่าเอาหลังชนกับเตียงได้แต่จิกปลายเท้าเข้ากับผ้าปูที่นอนระบายความรู้สึกแปลกๆร้อนไปหมดแล้ว

 

 

                มินโฮฉวยโอกาสที่เด็กกำลังเคลิ้มใส่เข้านิ้วซ้ายจากมืออีกข้างเข้าไปผสมความใคร่ให้หนักเข้าไปอีก

 

 

                “อ๊า พะ....พอเถอะนะ ผมขอล่ะ สะ...เสียว อ๊าสส์” มินฮวานพูดแล้วก็กระตุกปล่อยออกมาอีกรอบ

 

 

                หึหึ ก็บอกแล้วว่าวันนี้จะแกล้งเด็ก เค้าบอกกันว่าผู้ชายเราปล่อยมาถึง3-4ครั้งก็มองท้องฟ้าเป็นสีเหลืองแล้วล่ะ ไอ้เด็กนี่ปล่อยมาแล้วสองครั้ง หึหึ อยากเห็นท้องฟ้าสีเหลืองมั้ย เจ้าลิงกัง

 

 

                “ออกอีกแล้วหรอเนี่ย ฮ่าๆๆ” มินโฮมองน้ำสีขาวอย่างยิ้มๆ

 

 

                “พี่ฮะ...ผมหมดแรงแล้ว แฮ่กๆ....ออกเหอะนะ” มินฮวานขอร้องทั้งๆที่หอบ

 

 

                “เพิ่งสองครั้งเองนี่ ถึงสี่เมื่อไหร่จะหยุดก็แล้วกันนะ” มินโฮใช้นิ้วกลางข้างที่ว่างปาดน้ำสีขาวแล้วสอดกระแทกเข้าไปอีก

 

 

                “อ๊าก...พี่ 5 นิ้วแล้วนะ ฉีกหมดแล้ว” ไม่องไม่อายแล้วโว้ย จะเอาเข้าให้ได้10นิ้วใช่มั้ย

 

 

                “ฮ่าๆ...ไม่ฉีกหรอก ของนายน่ะใส่สิบนิ้วยังไหวเลย ลองมั้ยล่ะ เดี๋ยวชั้นจะแถมของชั้นให้” มินโฮผิวปากอย่างอารมณ์ดี ก็แค่ล้อเล่น ช่างทางใครจะจะใส่ได้ขนาดนั้น แค่5นิ้วสำหรับคนบริสุทธิ์นี่เค้าก็ว่าน้องคงจะทรมานเต็มที่แล้วล่ะ

 

 

                “มะ...ไม่เอานะ พี่ฮะ ผมขาชาแล้ว พอเหอะ ผะ...ผมทำความสะอาดคนเดียวก็ได้ ผมอึดอัด” มินฮวานไม่ไหวแล้ว ข้างล่างเหมือนกับมีท่อนอะไรซักอย่างมาสอดไว้

 

 

                “โอเค..........” มินโอกระชากนิ้วทั้งหมดออกมาทันที

 

 

                “อ๊าสส์..........” มินฮวานสะดุ้งสุดตัว กับความว่างของตรงนั้น ก่อนจะตระหนกอีกรอบเมื่อถูกจับให้นอนคว่ำฟุบหน้าลงกับหมอน แล้วมีหมอนรองตรงช่องท้อง ให้สะโพกลอยเด่นขึ้นมา

 

 

                ท่าอับอายอะไรกันเนี่ย!!!

 

 

                “พี่จะทำอะไรน่ะ” มินฮวานชักกลัวล่ะสิ

 

 

                “อ้าข้าออก หย่อนสะโพกลง เร็วๆ อย่าขัดด้วย” มินโฮสั่งอีกครั้ง ซึ่งร่างเล็กรู้อยู่แล้วว่าขัดไปก็ทำอะไรไม่ได้จึงทำตามคำสั่ง แหกขาออกกว้างๆให้ช่องทางข้างหลังมันลู่ลง

 

 

                “ยั่วเก่งซะจริงนะ” มินโฮฟาดมือลงไปทีนึง ก่อนจะดึงกางเกงตัวเองลงเผยให้เห็นสัดส่วนอันใหญ่โต มินโฮนำแก่นกายตัวเองมาถูไถที่ช่องทางสีแดงของมินฮวาน

 

 

                ไม่หรอก เค้าจะไม่เข้าไปในตัวเด็กคนนี้หรอก มันเร็วไป อย่างที่บอก...เค้าก็แค่ “แกล้ง”

 

 

                แต่ยิ่งเพิ่มแรงเสียดสีแรงขึ้นเท่าไหร่มินฮวานก็ยิ่งรู้สึกมากขึ้นเท่านั้น ไม่ไหวแล้วจะทรมานเค้าไปถึงไหน เอาของตัวเองมาชนเค้าทำไม หัวสมองขาวโพลนอีกแล้ว รู้สึกเหมือนร่างกายตัวเองจะเกร็งอีกแล้ว

 

 

                แต่ทว่า..รอบนี้มินโฮไม่ยอมปล่อยให้เด็กชายไปง่ายๆ มือหนาเปลื่อนไปกดปิดรูปลดปล่อยเอาไว้

 

 

                “ไม่ให้ไปง่ายๆหรอก ฮะๆ” มินโฮพูดด้วยน้ำเสียงหื่นๆ

 

 

                “อ๊ะ...อยะ...อย่าแกล้งผม ปล่อยผม” มินฮวานทรมานจริงๆ

 

 

                “ขอร้องพี่ก่อนสิ หวานๆนะ”

 

 

                “มะ....ไม่” สิ้นเสียง มินโฮก็กระแทกอีก แต่ก็ระวังไม่ให้ได้ล่วงล้ำเข้าไป พร้อมกับใช้นิ้วโป้งที่ปิดรูอยู่นั้นบีบคลึงส่วนปลายเบาๆ ให้น้ำเมือกสีขาวไหลซึมออกมา

 

 

                “อ๊ะ อ๋า ยอมแล้วๆ.......”

 

 

                “พูดมาสิ......”

 

 

 

                “พะ....พี่มินโอคะ..คะ..ครับ ชะ ช่วยมินฮวาน...ด้วยครับ มินฮวานปวด” กัดฟันพูดเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ

 

 

                “จัดให้” มินโฮปล่อยมือที่จับแก่นกายของมินฮวานออก แล้วกระแทกสวนนิ้วมือข้างละสามเข้าไปทันที

 

 

                “อ๊ากกกกกกก เจ็บบบ” มินฮวานตะโกนลั่น

 

                มินโฮมองคนตัวเล็กนิดนึง ก่อนจะค่อยๆขยับนิ้วมือเข้า-ออกอย่างรวดเร็วไม่นาน ร่างเล็กก็ปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง

 

 

                “พี่มินโฮครับ มินฮวานขอร้อง พอเถอะ นะ...มินฮวานจะไม่ดื้อ ไม่อะไรแล้ว แต่อย่าทำอะไรมินฮวานอีกเลยนะ” มินฮวานขอร้องทั้งน้ำตา เหนื่อยแล้ว ปวดไปหมดทั้งตัว

 

 

                ได้เห็นสายตาแบบนั้นแล้ว เค้าก็ชักจะแกล้งต่อไปลงแฮะ จึงค่อยๆถอนนิ้วทั้งหมดออกมา

 

 

                มองผิวขาวนวลที่เปลี่ยนไปเป็นสีแดงอย่างหลงใหล แน่ใจว่านี่คือเด็กอายุ15?

 

 

                มินโฮจัดการห่มผ้าให้มินฮวานที่สลบไปแล้วเรียบร้อย

 

 

                จุ๊ฟ....มินโฮก้มลงไปจูบหน้าผากเล็กน้อย

 

 

                “อย่ามาทำให้ชั้นใจเต้นน่า ไอ้ลิงกังเอ๊ย” มินโฮอมยิ้มน้อยๆ แล้วเดินออกจากห้องไป

 

 

                ใช่สิ เค้ารักคีบอมนี่นา กับเด็กคนนี้เค้าก็แค่อยากแกล้งเท่านั้นแหละ ใช่มั้ย? แค่อยากจะแกล้งเด็กจริงๆใช่มั้ย หัวใจ?

 

 

****************************

 

 

 

 

                หลังเนียน ค่อยๆทาบทับลงบนเตียงของอนยูตามมาด้วยเจ้าของเตียงที่คร่อมตามลงมาติดๆ

 

 

 

                อนยูจ้องหน้าขาวเนียนที่ตอนนี้เปลี่ยนไปเป็นสีแดงเรียบร้อยแล้ว

 

 

 

                “ไม่ต้องกลัวนะคีย์...พี่รักคีย์นะ” อนยูพูดเมื่อเห็นอาการสั่นของคนที่อยู่ใต้ร่าง

 

 

 

                ถึงจะบอกไม่ให้กลัว แต่ภายในใจของเค้าก็ยังรู้สึกกลัวอยู่ดีนั่นแหละ นี่จะเป็นครั้งแรกของเค้า แถมยังเป็นกับคนที่เค้ารักอย่างพี่อนยูด้วย เค้าก็ต้องตื่นเต้นน่ะสิ

 

 

 

 

                ...กลัวนะ...

 

 

 

                ...แต่ก็รักคนตรงหน้ามากมาย...

 

 

 

                อนยูค่อยๆเลื่อนมือไปแกะกระดุมเสื้อนักเรียนของคีย์ออกทีละเม็ดๆ ผิวขาวผ่องก็ค่อยๆปรากฏโชว์สู้สายตาของอนยู

 

 

 

                หมดปัญหาเรื่องเสื้อไปแล้ว อนยูจึงก้มลงสัมผัสริมฝีปากแดงนั่น ขบเม้มทั่วทั้งริมฝีปากล่างและบน เพื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่าทุกส่วนของร่างกายนี้ จะต้องตกเป็นของเค้าทั้งหมด

 

 

 

                “คีย์...อ้าปากหน่อย”

 

 

 

                คีย์ทำตามที่อนยูบอก ค่อยๆเผลอปากเล็กออก ปล่อยให้ลิ้นหนาได้เข้าไปซุกซนอยู่ในโพรงปากของตัวเอง แต่ด้วยความตกใจร่างกายจึงมีปฏิกิริยาตอบโต้อัตโนมัติ ลิ้นเล็กดันสิ่งแปลกปลอมกลับทันที

 

 

 

                ...แต่...การทำแบบนี้ก็ไม่ได้ต่างอะไรจากการตอบสนองเพื่อเร้าอารมณ์เลยซักนิด

 

 

 

                ใบหน้าหล่อผละออกจากปากนิ่มเคลื่อนตัวลงมาสูดความหอมจากซอกคอขาว พร้อมกับขบเม้มสร้างหลักฐานให้ร่างบางได้รู้ว่านับจากนี้ต่อไป สายตาที่เจ้าตัวมีอยู่จะต้องสะท้อนแต่รูปของเค้าเท่านั้น

 

 

 

                ปากหนาเข้าครอบครองยอดอกสีชมพู ที่แข่งกันชูชันด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นมา อนยูจัดการกับติ่งไตสีชมพูจนคีย์ต้องหลุดร้องออกมาด้วยความรู้สึกดี

 

 

 

                “อะ....อา....อาาา” ร่างบางยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงที่น่าอายเอาไว้

 

 

 

 

                “ไม่เอาน่าคีย์ พี่อยากได้ยินเสียงของนาย” อนยูเลื่อนมือไปแกะมือของร่างบางออก

 

 

 

                ลิ้นยาวลากลงมาเรื่อยๆตั้งแต่หน้าอก ผ่านหน้าท้องแบนราบ ร่องสะดือ และมาหยุดที่ท้องน้อย อนยูจูบเพื่อสร้างรอยแดงเอาไว้ ก่อนที่จะยันตัวขึ้นมามองใบหน้าสวยของคนที่อยู่ในอ้อมกอด

 

 

 

                ใบหน้าที่ระรื้นไปด้วยเหงื่อของความต้องการ เสียงที่ครางออกมาเพื่อบอกว่ารู้สึกดีกับสิ่งที่เค้ากระทำ

 

 

 

                “คีย์...พี่รักคีย์นะ” อนยูเคลื่อนตัวขึ้นไปจูบกับคีย์อีกครั้ง

 

 

 

                “ครับ...คีย์ก็รักพี่อนยู” คีย์ไม่สามารถปิดกั้นหัวใจตัวเองต่อไปได้อีกแล้ว คนตรงหน้าเค้าในตอนนี้คือคนที่เค้ารักจนหมดหัวใจ

 

 

 

 

                อนยูระบายยิ้มอ่อนโยนอีกครั้ง ก่อนจะเลื่อนมือไปจัดการกับเข็มขัดของร่างบาง โดยที่มีมือของคีย์คอยแกะกระดุมเสื้อให้เค้าด้วย

 

 

 

                กางเกงนักเรียนของคีย์ถูกถอดออกไปอย่างง่ายดาย จนเหลือเพียงชุดชั้นในตัวจิ๋ว เพราะบ็อกเซอร์เองก็ไม่รู้ว่าถูกกระชากออกไปตอนไหน

 

 

 

                รอยนูนที่โผล่ออกมานอกชั้นใน ทำให้อนยูยกยิ้มอย่างพอใจ คีย์มีอารมณ์ร่วมกับเค้ามากขนาดนี้

 

 

 

                “มองอะไรน่ะ.....” คีย์ร้องอย่างอายๆ ก่อนจะใช้สองมือปิดส่วนเร้นลับของตัวเองเอาไว้

 

 

 

                “ฮะฮะ...มองว่าที่ภรรยาพี่ยังไงล่ะ” อนยูล้อร่างบางให้ได้เขินเล่น

 

 

 

                “คนบ้า.......”

 

 

 

                อนยูพยักหน้ารับคำที่ถูกเอ่ยออกมา ก่อนจะดึงปราการด่านสุดท้ายออกไป จนตอนนี้ร่างกายของคีย์เผชิญกับลมหายเต็มที่แล้ว

 

 

 

                ผิวขาวเนียนที่มีร่องรอบแดง ประดับอยู่รอบตัวด้วยฝีมือของอนยู ยิ่งเห็นก็ยิ่งทำให้เค้าเกิดอารมณ์

 

 

 

                สองมือหนากอบกุมเข้าที่แก่นกายของร่างบางอย่างรวดเร็ว พร้อมกับรูดขึ้นและลงในจังหวะที่รวดเร็ว

 

 

 

                “อ๊ะ...อ๊า....อา....พี่...อนยู...ช้า...ช้าๆ....” คีย์ร้องออกแทบจะไม่เป็นภาษาเกาหลีอยู่แล้ว

 

 

 

                อนยูผละเอามือของตัวเองออก แล้วครอบครองแท่งร้อนนั่นด้วยริมฝีปาก

 

 

 

                ที่ค่อยๆเลียตั้งแต่โคนจรดปลาย สร้างความเสียวซ่านให้กับคนที่นอนรอความสุขไม่น้อย

 

 

 

                “อ๊า..พี่อนยู...พี่...อ๊ะ....อา.......อา......” มือของคีย์กดกลุ่มผมของอนยูให้ใกล้ชิดกับตัวเองมากกว่าเดิม

 

 

 

                “พี่...อ๊ะ...คีย์....คีย์จะ...ไปแล้ว....พี่อนยู...รีบ...ออกมา.....” คีย์พูดอย่างยากลำบาก

 

 

 

                “ปล่อยออกมาเลยคีย์....” อนยูอู้อี้บอกออกมา แล้วเร่งจังหวะให้เร็วกว่าเดิม

 

 

 

                “อ๊ะ....อ๊า.......” เสียงครางอย่างสุขสม ก่อนที่น้ำเหนียวๆสีขาวจะถูกปล่อยออกมาทะลักเข้าสู่ปากของอนยู ไหลย้อยออกมาตามมุมปาก

 

 

 

                คีย์ถึงกับหอบหมดแรงซุกหน้าลงกับหมอน เมื่อกี๊มันความรู้สึกบ้าอะไรกันเนี่ย ในหัวมันขาวโพลนไปหมด คิดอะไรไม่ออกเลย เห็นแต่ใบหน้าของพี่อนยูท่ามกลางแสงสีขาวนั้น

 

 

 

                “ตาพี่บ้างนะคีย์....” อนยูพูดพร้อมกับปาดเอาน้ำรักของคีย์เข้าที่นิ้วทั้งสาม

 

 

 

                ก่อนจะสอดนิ้วชี้ที่ชุ่มไปน้ำเมือกสีขาวเข้าไปยังชองทางสีแดงที่สั่นระริกราวกับว่ากำลังเชื้อเชิญเค้าอยู่

 

 

 

                “อ๊า....เจ็บ...พี่อนยู คีย์เจ็บ....” คีย์เกิดอาการต่อต้านสิ่งแปลกปลอมทันที

 

 

 

                อนยูเองก็แทบคลั่ง แค่นิ้วเดียวคีย์ยังรัดเค้าราวกับจะให้นิ้วขาดคาตรงนี้ยังไงอย่างนั้น เค้าล่ะจินตนาการไม่ออกเลยว่าตอนที่ได้เข้าไปในร่างกายนี้มันจะมีความสุขแค่ไหนกัน

 

 

 

                “หายใจเข้าลึกๆนะคีย์...พี่...ทนไม่ไหวแล้ว....” อนยูพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า จนคีย์สัมผัสได้

 

 

 

                นิ้วที่ 2 และ 3 ถูกสอดใส่ตามติดกันเข้าไป พร้อมกับขยับเข้า-ออกอย่างรวดเร็ว

 

 

 

                “อ๊า...พี่อนยู...อ๊ะ......”

 

 

 

                “คีย์...พี่....พี่ไม่ไหว...แล้ว...พี่ขอนะ....” อนยูไม่ไหวแล้ว

 

 

 

 

                “รับปากผมได้มั้ย....” ร่างบางเองก็พอจะรู้ดีว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

 

 

 

                “ได้...สิ....ว่ามา”

 

 

 

                “ได้ผมแล้ว...อย่าทิ้งผมนะ...” อาจจะดูเป็นคำพูดแปลกๆ แต่มันสำคัญสำหรับเค้าจริงๆนะ

 

 

 

                อนยูยิ้มน้อยๆ คีย์ก็คงยังเป็นคีย์ ที่คิดมากอยู่เสมอ

 

 

 

                “พี่ยินดีให้คีย์พิสูจน์ความรักของพี่ไปตลอดชีวิตเลยล่ะ พี่รักเรานะคีย์ ขอให้มั่นใจว่าคนๆนี้จะคอยอยู่เคียงข้างคีย์ไปเสมอ”

 

 

 

                น้ำใสๆ ร่วงหล่นออกมาจากหางตาคู่สวย

 

 

 

                มือเรียวคว้าคอของร่างสูงเข้ามาประกบจูบอย่างอ่อนหวาน ชีวิตทั้งหมดของเค้าคงจะต้องฝากให้คนๆนี้ดูแลแล้วล่ะ

 

 

 

                อนยูถอนจูบออกมาแล้วจัดการถอดกางเกงของตัวออกให้เรียบร้อย

 

 

 

                มือหนาเลื่อนแก่นกายของตัวเองขึ้น-ลง สองสามทีเพื่อเรียกอารมณ์ที่มีมากอยู่แล้วให้ปะทุมากขึ้นไปอีก

 

 

 

                สายตาของทั้งคู่ยังคงจับจ้องที่อีกฝ่ายไม่ผละไปไหน

 

 

 

                “เชื่อใจพี่นะคีย์........”

 

 

 

                ร่างบางทำได้เพียงพยักหน้าตอบรับเท่านั้น

 

 

 

                อนยูเลื่อนมือข้างหนึ่งของตัวเองไปสัมผัสกับมือของคีย์ แล้วเกาะเกี่ยวกันไว้แน่น เพื่อสร้างความมั่นใจให้แก่ร่างบางข้างใต้

 

 

 

                “ผมรักพี่...พี่อนยู....”

 

 

 

                “พี่ก็รักเรา...คีย์”

 

 

 

                สิ้นคำอนยูก็กดแก่นกายที่ตื่นตัวเข้าไปเต็มที่เข้าไปในช่องที่ถูกเบิกทางรอไว้ก่อนแล้ว

 

 

 

                “โอ๊ย...” เจ็บ เหมือนกับว่าร่างกายถูกฉีกออกเป็นสองส่วน แสบไปหมดเลย

 

 

 

                “หายใจเข้าลึกๆคีย์ ผ่อนคลายหน่อย” อนยูหยุดนิ่งเพื่อให้ร่างกายของคีย์ได้ปรับตัว แต่มันก็ยากเหลือเกิน เพราะคีย์รัดเค้าแน่นมาก มากซะจนเค้าอยากจะขยับให้รู้แล้วรู้รอด

 

 

 

                “อ๊ะ...อา...พี่อนยู ผม...พะ...พร้อมแล้ว ขยับเถอะนะ” มันเจ็บก็จริงนะ แต่เห็นสีหน้าที่ทรมานของพี่อนยูแล้วเค้ากลับรู้สึกเจ็บยิ่งกว่า

 

 

 

                “อ๊ะ....อืม....คีย์......” อนยูครางต่ำออกมาเมื่อได้ขยับตัวเร็วขึ้นๆ...แก่นกายยาวสอดเข้า-ออกในช่องทางอ่อนนุ่มอย่างมีความสุข

 

 

 

                “อ๊า...อะ....อ๊า....พี่...อน...ยู...ลึกไป....อ๊ะ....อ๊า....ตรงนั้น” คีย์ร้องเสียงหลง เมื่ออนยูกระแทกเข้าไปโดนกับจุดกระสันของตัวเอง

 

 

 

                “อา...คีย์...นาย...สุดยอด.....” อนยูกระแทกเข้าไปในจุดนั้นซ้ำๆ

 

 

 

                ริมฝีปากก็ก้มลงดูดดันยอดอกสีชมพูนั่นอีกครั้ง

 

 

 

                พร้อมกับร่างกายส่วนล่างที่กำลังหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว กระแทกเข้าออกซ้ำๆ

 

 

 

                ร่วมกันสร้างความทรงจำที่ดี ด้วยสิ่งที่เรียกว่าความรัก

 

 

 

                “อ๊ะ....พี่...อนยู....อะ...คีย์...ไม่ไหวแล้ว....” คีย์บอกด้วยเสียงแหบพร่าเมื่อความต้องการทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด

 

 

 

                “อ๊า...........” ร่างบางปลดปล่อยน้ำรักสีขาวให้ทะลักไปทั่วหน้าท้องของอนยูที่ปลดปล่อยออกมาเช่นกัน

 

 

 

                สายธารรักอุ่นๆสีขาวฉีดออกมามากมายจนคีย์เสียงวาบไปทั่วท้องน้อย มีบ้างบางส่วนที่ไหลย้อนออกมาเปื้อนโคนขาขาวด้านใน

 

 

 

                อนยูค่อยๆถอนแก่นกายออกช้าๆ เพราะไม่อยากให้คีย์ต้องเจ็บ

 

 

 

                “อะ...โอ๊ย.....” คีย์ร้องออกมาเมื่ออนยูสามารถถอนแก่นกายออกไปจนหมดแล้ว

 

 

 

                ของเหลวสีแดงไหลออกมาผสมกับน้ำสีขาว

 

 

 

                “เจ็บมากมั้ยคีย์......” อนยูล้มตัวนอนลงข้างๆ คว้าเอวบางเข้ามากอดไว้อย่างรักใคร่

 

 

 

                “อ่า...เจ็บแต่ก็ดีใจฮะ” คีย์พูดอย่างอายๆ

 

 

 

                “ฮะๆๆ...พี่เองก็ดีใจเหมือนกัน” อนยูก้มลงจูบกลุ่มผมนิ่ม

 

 

 

                “อ๋า...กลิ่นแรงนะเนี่ย....” อนยูทำจมูกฟุตฟิต

 

 

 

                “พี่อ้ะ....” คีย์เริ่มงอนบ้างแล้วนะ

 

 

 

                “ล้อเล่นๆๆ....ป้ะ...ไปอาบน้ำกันเถอะ” อนยูพูดพร้อมกับอุ้มคีย์ตรงไปห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย

 

 

 

                คีย์มองคนที่กำลังอุ้มตัวเองอย่างอึ้งๆ นี่เค้าตัวเล็ก หรือเป็นเพราะว่าพี่อนยูแข็งแรงขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนมากเนี่ย

 

 

 

                “พี่อนยู...ส่งผมเสร็จแล้วก็ออกไปสิ” คีย์มองอย่างหวาดๆ ก็ดูสายตาของพี่อนยูที่กำลังจ้องเค้าสิ

 

 

 

                “ใครบอกว่าพี่จะให้คีย์อาบคนเดียว หึหึ”

 

 

 

                แล้วเสียงครางหวานๆ ก็ดังลั่นตลอดทั่วทั้งคืน

 

 

************************************