The Unreasonable Game Level 19_ฝ่ายรุก/ฝ่ายรับ...
posted on 25 Jan 2010 20:18 by suanjean-novel in TheUnreasonableGAME“นี่คิบอม...ที่ดงเฮบอกน่ะคือบอกว่าจะช่วยจัดของนะไม่ใช่ให้คิบอมมานอนดูดงเฮจัดของคนเดียวแบบนี้รีบลุกขึ้นมาหยิบของใช้ส่วนตัวเลย” ผมร้องแหวออกไปก็ดูสิ ทิ้งให้ผมมานั่งเลือกเสื้อผ้าลงกระเป๋าให้ แล้วตัวเองก็ไปนอนกลิ้งเกลือกเล่นกับเตียงนอนเอาเปรียบกันชะมัดเลย
“โห่...ก็นั่นมันเป็นหน้าที่ของภรรยานี่คร้าบ คิบอมก็แค่อยากเก็บบรรยากาศของเราสองคนไว้นานๆก็แค่นั้นเอง นี่จะไม่อยู่ตั้ง5วันแน่ะ สงสัยอารมณ์ค้างแน่เลย” คำพูดสองแง่สามง่ามทำเอาร่างบางต้องหน้าขึ้นสีไม่รู้ตัว
“ไม่ช่วยก็อย่ามาทำให้เขวได้มั้ยคิบอม...อยู่เงียบๆไปเลยไป” ดงเฮสั่งน้ำเสียงเขินๆ
“ดงเฮ...คิบอมไม่อยู่ตั้ง5วันนะ หวงหน่อยสิ”คิบอมพูดก่อนจะขยับตัวเองเข้ามาใกล้ๆดงเฮที่จัดกระเป๋าให้เค้าอยู่ปลายเตียง
“ไม่เป็นไรหรอก ดงเฮช่วยตัวเองได้” ดงเฮหันมามองตอบด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์
“ไม่ได้นะ...ห้ามเลย ไม่ยอม อย่าให้รู้ด้วยว่าทำ” คิบอมรีบชักสีหน้าทันที
“ชิ...รู้แล้วล่ะน่า...คิบอมเองก็เหมือนกันนั่นแหละไปทำงานแล้วก็อย่าลืมดูแลตัวเองดีๆนะ อากาศเย็นก็ใส่เสื้อหนาๆด้วยนะเข้าใจที่ดงเฮพูดมั้ย”ดงเฮหันไปบอกคนที่กำลังจ้องหน้าเค้าดวงตาใสแป๋วเชียว
“คร้าบ...เดี๋ยวก็จะไปแล้ว มาจูบทีหนึ่งสิ” คิบอมพูดพร้อมกับทำปากยื่นๆไปให้ร่างบาง
ดงเฮส่ายหัวเบาๆกับสามีไม่รู้จักโต ก่อนจะกดจูบลงไปและรีบผละออกมาอย่างรวดเร็ว
“ง่า...ยังไม่โดนหมดเลย ไม่เอาไม่นับ จูบใหม่ๆ เอาลิ้นด้วย” คิบอมทำหน้ามุ่ยบอกบุญไม่รับ ชิ ดงเฮขี้โกงน่ะ
“ไม่เอาแล้วน่ะคิบอมนี่5โมงจะครึ่งแล้วนะ ออกไปได้แล้ว...”ดงเฮพยายามขืนตัวหนีคนที่มือไม้ชักจะเริ่มปัดป่ายไปทั่วแล้ว
“ง่า...นะดงเฮ คิบอมไปตั้ง5วัน...ขอ...ซักรอบได้มั้ย” คิบอมทำหน้าทำตาน่าสงสารจนร่างบางชักจะหมั่นไส้
“ไม่ต้อง เหลือเวลาอีกแค่ครึ่งชั่วโมงเอง ไม่เอา กลับมาค่อยว่ากัน”ดงเฮยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ครึ่งชั่วโมงก็ทำได้น่า ออนท็อปไงนะ...คิบอมไปตั้ง5วัน จะใจร้ายลงคอเลยหรอ นะ...รอบเดียวจริงๆ ถ้าใกล้ถึง6โมงจะรีบไปเลยนะ...นะคร้าบ...น้า...ที่รัก นะ” คิบอมพยายามใช้สายตาวิงวอนสุดชีวิต และสุดท้ายร่างบางก็ยอมใจอ่อนอยู่ดี
“รอบเดียวพอนะ...มีเกินกว่านี้โดนแน่” ดงเฮส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาคิบอม
“รู้แล้วน่า...ออนท็อปนะ แป๊บเดียวเสร็จ อิอิ” คิบอมพูดด้วยน้ำเสียงลิงโลด ก่อนโน้มหัวของร่างบางเข้ามามอบจูบให้อย่างวาบหวาม ดงเฮก้มหน้าลงในองศาที่ร่างสูงจะจูบได้ถนัดกว่านี้ มือที่มีก็เอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อของตัวเอง ในขณะที่ท่อนล่างก็มีมือหนาจัดการให้อยู่แล้ว
คิบอมดึงกางเกงตัวนอกของร่างบางออก พร้อมกับชั้นในตัวจิ๋วตัวสุดท้าย ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวดงเฮก็มีเพียงเสื้อที่ถูกปลดกระดุมจนจะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่อยู่แล้ว เซ็กซี่ชะมัดเลยเมียผม -*-
คิบอมเคลื่อนตัวเองและดงเฮไปจนหลังของคิบอมชนกับหัวเตียง ดงเฮมองคิบอมด้วยต้องการ ก่อนจะเอื้อมมือไปรูดซิปกางเกงเนื้อผ้าชั้นดี คิบอมจัดการดึงมันพร้อมกับชั้นในลงไปอย่างหมิ่นเหม่บริเวณหัวเข่า แล้วยกตัวของดงเฮมานั่งบนตักของเค้า
“เร็วเข้าสิดงเฮ...จะ6โมงแล้วนะ” คิบอมเร่งดงเฮอย่างมีความสุข อิอิ ที่รักผมช่างร้อนแรงจริงๆเลย ดงเฮมองหน้าสามีอย่างเคืองๆก่อนจะปรับที่นั่งให้ตรงกับส่วนปลายของคิบอม
“ไม่ได้เป็นคนรับคงไม่รู้หรอกนะว่ามันเจ็บซักแค่ไหนนะ จะลองมาเป็นคนโดนสอดใส่ดูบ้างมั้ยล่ะ” ดงเฮแอบจิกกัดออกมาเบาๆ
“ดงเฮรุกไม่เป็นหรอกน่า...แล้วจะใส่เองได้มั้ยล่ะนั่น เก้ๆกังๆเหลือเกิน”คิบอมพูดเมื่อเห็นว่าดงเฮ จะขยับทำอะไรก็ติดขัดไปเสียหมด
“จะใส่แล้ว อ๊าาาาสสส” ดงเฮร้องออกมาอย่างเจ็บปวดเมื่อกระแทกตัวลงไปครอบครองแก่นกายภายในครั้งเดียว
“ดงเฮ...คุณจะลงมาในครั้งเดียวทำไมล่ะเจ็บมั้ยนั่น” คิบอมร้องอย่างตกใจก่อนจะเลื่อนมือไปบีบนวดบริเวณช่องทางด้านหลังให้ร่างบางได้ผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น
“คิบอม...ขยับหน่อย ดงเฮไม่มีแรงแล้ว” ดงเฮกอดคอผู้เป็นสามีเอาไว้แน่น คิบอมจึงค่อยๆขยับตัวช้าๆ ก่อนจะเร่งจังหวะขึ้น แรงและเร็วจนร่างบางจะต้องจกเล็บลงไปบนหลังกว้าง
“อ๊า...อ๊ะ...คิบอม...อ๊า...ช้า...ลงหน่อย...ดงเฮ...ตามไม่ทัน...” ดงเฮเค้นเสียงออกมาอย่างลำบาก
“นิดเดียว...ดงเฮ...คุณ...ทำไมถึง...รัดแน่นไม่เปลี่ยนเลยล่ะ อ๊า...” คิบอมเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นยิ่งกว่าเดิมเข้าไปอีก
มือหนา...เลื่อนไปบีบสะโพกนุ่มนิ่มอย่างเต็มกำมือ ส่วนมืออีกข้างก็เลื่อนเข้าไปบีบแก่นกายเล็กของร่างบางน่ะสิ ดงเฮพยายามตามจังหวะของคิบอมจนทัน แล้วกระแทกตัวสนองในจังหวะเดียวกับคิบอมบ้าง
ผลที่ได้กลับมาน่ะหรอ ก็เสียวน่ะสิ...โอ๊ย...ทั้งเจ็บ...ทั้งแสบ...แต่ก็สุขในคราวเดียวกัน ผมทนไม่ไหวแล้วนะ...
“อ๊าสสส.....”ดงเฮกรีดร้องออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปลดปล่อยน้ำรักออกมา พร้อมๆกับร่างสูงที่ฉีดสายน้ำรักออกมาเช่นกัน
“ดงเฮอยู่เฉยๆก่อน...เดี๋ยวคราบของคิบอมมันจะเลอะออกมา” คิบอมรีบร้องห้ามเมื่อเห็นว่าร่างบางจะลุกตัวออกทันทีที่เค้าปลดปล่อยออกมา
“ก็คิบอมจะหลั่งออกมาเยอะทำไมล่ะ...ช่างมันเถอะน่าเดี๋ยวดงเฮก็จะเอาผ้าปูที่นอนไปซักอยู่แล้ว”
“มันกำหนดกันได้ที่ไหนล่ะของแบบนี้ เอาออกได้เลยใช่มะ งั้นก็เจ็บหน่อยนะเอาออกเลยทันทีแบบนี้” คิบอมพูดพร้อมกับจับเอวของร่างบางเอาไว้แล้วถอนตัวออกเบาๆ
“อา..ซี้ดดด......คิบอม...เสียวจัง”ดงเฮเผลอครางออกมา
“ร้องเสียงแบบนี้ เดี๋ยวก็ได้ต่ออีกรอบหรอก” คิบอมหันมาตบก้นเนียนของดงเฮที่นอนคว่ำอยู่เบาๆ
“โอ๊ย...อย่าตีสิ...โรคจิตรึไงจับอยู่ได้” ดงเฮหันหน้ากลับมาร้องบ่นคิบอม
“ก็ของๆเค้าอ่ะ อยากจับแล้วจะทำไม” คิบอมพูดพร้อมกับหันไปบีบสะโพกของดงเฮแรงยิ่งกว่าเดิม
“โอ๊ย...เจ็บนะ เพิ่งโดนอะไรก็ไม่รู้ยัดเข้ามาอยู่แหม็บๆ อย่ามาทำให้มันระบมได้มั้ยขอร้อง เดี๋ยวก็ไม่ให้ทำอีกหรอก” ดงเฮหันมาคาดโทษคิบอมเบาๆ
“ไม่กลัวหรอก...ไม่เต็มใจก็จะทำ ฮ่าฮ่า...ของๆคิบอมน่ะ ดงเฮเป็นของคิบอม” คิบอมพูดอย่างยิ้มๆ
“รู้แล้วๆ ดงเฮเป็นของคิบอมอยู่แล้ว ไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยได้แล้วไป” ดงเฮโบกมือไล่คิบอมก่อนที่ตัวเองจะจัดการหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของคิบอมที่วางอยู่ตรงปลายเตียงมาปกปิดร่างกายซักนิด แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรมากหรอก แค่ติดกระดุม2-3เม็ดน่ะ ก็คนมันรีบนี่นากลัวจะจัดของให้คิบอมไม่ครบ
“ดงเฮ...เดี๋ยวคิบอมจะไปแล้วนะ...อ้าวแล้วทำไมใส่ชุดแบบนี้ล่ะ” คิบอมมองอย่างลอบกลืนน้ำลาย ก็ดูสภาพดงเฮตอนนี้สิ ผมก็ยุ่งๆแถมยังใส่เสื้อบางๆของเค้าตัวเดียวอีก ถึงมันจะตัวใหญ่แต่ก็คลุมมาได้ถึงแค่ขาอ่อนเองนะ จะยั่วกันรึไงเนี่ย
“อย่ามาใช้น้ำเสียงแบบนั้น ไปได้แล้ว...เดี๋ยวจะต้องทำให้ทีมงานคนอื่นๆเค้ารอ” ดงเฮดันหลังคิบอมให้ตรงไปที่ประตู
“ไว้ผมจะโทรมาหาบ่อยๆก็แล้วกันนะ...แล้วเวลาที่ผมไม่อยู่อย่าไปเถลไถลที่ไหนนะ อย่าให้รู้ว่าแอบเที่ยว อย่าให้รู้ว่าแอบไปกับใครที่ไหน เข้าใจมั้ย” คิบอมหันมาสั่งกับดงเฮเป็นครั้งสุดท้าย
“รู้แล้วๆ ถึงทำก็ไม่ให้คิบอมรู้หรอก” ดงเฮบอกออกมาอย่างเจ้าเล่ห์
“เดี๋ยวโดนๆ...”คิบอมมองด้วยสายตาขู่นิดๆ
“รู้แล้วๆ...อย่าดุนักเลยน่า...ดงเฮจะไปทำงาน กลับบ้าน อาบน้ำนอน โอเคเลยมะ” ดงเฮยิ้มอย่างเอาใจ
“ดีมากเด็กดี...มาจูบทีซิ” คิบอมคว้าเอวของดงเฮเข้ามาประทับจุมพิตหนักๆ จะไปตั้ง5วันขอให้หายคิดถึงหน่อยก็แล้วกัน
“พอเลยๆ...เดี๋ยวไม่จบ ตั้งใจทำงานนะคร้าบที่รัก”ดงเฮเขย่งตัวหอมแก้มคิบอมเบาๆก่อนโบกมือบ๊ายบาย
“บายครับที่รัก”คิบอมพูดแล้วคว้ากระเป๋าออกไป เฮ้อ...หวังว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นใน5วันนี่หรอกนะ
หลังจากที่ส่งคิบอมได้เรียบร้อยแล้ว ดงเฮก็กลับมาจัดการกับสภาพตัวเองที่หน้ากระจกในห้องนอน คิบอมนี่ไปได้แรงคึกมาจากไหนกันนะมีอะไรกันแต่ละทีเค้าล่ะแทบจะเดินไม่ไหวกันไปเลยทีเดียว แถมเวลาสอดใส่เนี่ยไม่เคยขยายช่องทางให้เค้าเลยซักครั้ง รู้มั้ยเนี่ยว่ามันเจ็บซักแค่ไหน
คิดดูก็แล้วกันคึกไม่คึก ถ้าไม่ทำทุกวันสงสัยคงจะนอนไม่หลับ สงสารเค้ามั่งเถอะนะ ตัวเองเป็นฝ่ายรุกน่ะก็สบายไปเลยล่ะสิ แต่เค้าเป็นฝ่ายรับนะ แล้วของคิบอมน่ะมันเล็กซะที่ไหนล่ะ ดีที่ของผมมันยังไม่เคยฉีกขาดเลยซักครั้ง แต่ถ้าขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ผมไม่ไหวแน่เลย มีสามีจอมหื่นแบบนี้ ผมควรจะทำยังไงดีเนี่ย...
*********************************