“ปล่อยชั้นนะ!!!” มือบางระดมทุบที่หลังแกร่ง
ซีวอนโยนคนตัวเล็กลงบนเตียง
“โอ๊ย!! เจ็บนะ” ฮยอคแจร้องออกมา
“ยัง! ตอนนี้น่ะ ยังไม่เจ็บหรอก”
แล้วฮยอคแจก็รู้สึกตัวว่าตัวเองคิดผิดมหันต์ที่ทำให้ซีวอนโกรธถึงขนาดนี้
เพราะร่างสูงก้าวอาดๆตามเค้าขึ้นมาที่เตียงแล้ว
ภาพเมื่อวานยังฉายอยู่เด่นชัด
“ออกไป! ออกไปเลยนะ!!” ฮยอคแจยกมือขึ้นปกป้องตัวเอง
“ชั้นจะทำให้นายรู้ว่าคนอย่างชเว ซีวอน ไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร และชั้นไม่ชอบคนปากดีที่เก่งแต่ปาก” ซีวอนกระชากเสื้อของร่างบางจนขาดวิ่น
“ไม่!!!” ฮยอคแจยกมือขึ้นปิดป้องผิวขาว
“ไอ้หมอนั่นมันลีลาดีเท่าชั้นมั้ยล่ะ...สงสัยจะต้องเทียบดูหลายๆครั้ง ครางให้มันดังๆนะ...ชั้นจะได้รู้ว่าใครเยี่ยมกว่ากัน” ซีวอนให้กำลังที่มีมากกว่า ดึงกางเกงของฮยอคแจออกมาจนหมด
“อย่ามายุ่งกับชั้น!!!” ฮยอคแจเบิกตากว้าง
“หึหึ...” ซีวอนครางในลำคอ แล้วกดแขนทั้งสองข้างของฮยอคแจให้อยู่เหนือหัว มืออีกข้างควานหาเนคไทต์ที่ลิ้นชักหัวเตียง มามัดแขนบางทั้งสองเอาไว้กับหัวเตียง
“อย่า.....ขอร้อง....” ฮยอคแจเมื่อเห็นแววตาของซีวอนในตอนนี้แล้ว
มันน่ากลัว...เหมือนซาตาน...เหมือนปีศาจ
“ชั้นไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร...เป็นเมียชั้นแล้ว ต้องเป็นเมียชั้นคนเดียว...คนอย่างนายไม่เจ็บไม่จำใช้มั้ย...” ซีวอนดึงชั้นในตัวสุดท้ายของฮยอคแจออก
ร่องรอยบางๆที่เกิดขึ้นจากเมื่อคืนยังคงเด่นชัดอยู่
“อย่า...ซีวอน...ไม่มี...กับฮยอนจุงไม่มีอะไรกัน...” ฮยอคแจรู้สึกกลัวจนน้ำตามันไหลออกมาเอง
ร่างสูงกระตุกยิ้มที่มุมปาก
“กว่าจะยอมพูดนะ ไม่รอให้ชั้นเอาตายคาฝ่ามือไปก่อนล่ะ” ซีวอนบีบคางนิ่ม
แล้วสวนนิ้วกลางเข้าไปยังช่องทางที่ยังปิดสนิทอยู่
“อ๊ากก!” ฮยอคแจยิ่งน้ำตาไหลพรากด้วยความเจ็บปวด
“แน่นสนิทขนาดนี้...ใครจะเอาได้ ถ้าไม่ใช่ชั้น...” ซีวอนยังไม่ขยับนิ้วแรก แต่กลับกระแทกอีกสองนิ้วเข้าไปเพิ่ม
“ม่ายยยย!!!!” ฮยอคแจร้องอย่างทรมาน
“แสบ! ซีวอน...ชั้นเจ็บ!” แผลที่เกิดขึ้นเมื่อวานเริ่มจะปริออกแล้ว
เพราะซีวอนกางนิ้วมือทั้งสามออก ส่งผลให้ช่องทางขยายกว้างขึ้นมาเรื่อยๆ
ร่างสูงดูจะสะใจไม่น้อยอย่างที่ได้เห็นของเหลวสีแดงไหลย้อยออกมาจากช่องทางนั้น
และที่สะใจกว่าคงจะเป็นสีหน้ายามเจ็บปวดของคนที่กำลังโดนมัดอยู่
“เจ็บ...อ๊ะ....ซีวอน...ชั้นเจ็บ...อย่า...อย่าทำ.....” ฮยอคแจแสบจนเหมือนจะทนไม่ไหว
“นายมีสิทธิมาร้องขอความเมตตาจากชั้นรึไงห๊า!!!!” ซีวอนตะคอกก่อนจะดึงนิ้วทั้งหมดออกมา
“โอ๊ยยยย!!!!” ฮยอคแจบิดตัวไปมาอย่างทรมาน
อยากหลุดพ้น...ไม่อยากเจ็บปวด
แต่หัวใจก็ยังคงรัก
ร่างสูงจัดการถอดเสื้อของตัวเองออกไปให้หมด แล้วก้มลงจูบที่ริมฝีปากนิ่ม สงครามในปากเริ่มต้นอีกแล้ว เมื่อซีวอนส่งลิ้นหนาเข้าไปเผชิญกับโพรงปากบางด้านใน
ฮยอคแจจะต้องอ้าปากออกอีกเล็กน้อย เมื่อซีวอนกวาดลิ้นเข้ามาทั่ว
ริมฝีปากของซีวอนเลื่อนผ่านใบหน้ามายังคอ ตรงต้นคอก็ถูกขบกัดจนเป็นสีแดงช้ำ
“โอ๊ย! อย่ากัด...แสบ...ฮึก...อย่า....” ฮยอคแจปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอยู่แบบนั้น
ร่างสูงเคลื่อนตัวต่ำลงมาเรื่อยๆ และทุกส่วนก็ถูกตีตราจองเอาไว้หมดแล้ว
ก่อนที่มือหนาจะแยกเข่าทั้งสองข้างออก เพื่อเตรียมพร้อมกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
“อย่าครับ....อย่าทำ...อย่า.....” ฮยอคแจหมุนหัวไปมา
“ชั้นจะสอนบทเรียนให้นายว่าคนอย่างชั้น อย่ามาล้อเล่นด้วย...ถ้าคราวนี้นายไม่จำ...คราวหน้านายจะเจอยิ่งกว่านี้อีก...ชั้นสั่งนายตอนเช้าว่ายังไง!” ซีวอนถาม
“อย่าทำชั้นเลย....” ฮยอคแจเริ่มไม่ได้สติแล้วในตอนนี้
“ชั้นถามนายไม่ได้ยินรึไง!!!” ซีวอนตะคอก
“กลัวแล้ว อย่าทำชั้น”
“รู้แล้วว่ากลัว ถ้ากลัวก็ตอบมาเซ่!”
“อย่าทำฮยอคแจ ช่วยด้วย...ช่วยฮยอคแจด้วย...” ร่างบางเริ่มร้องไห้งอแง
“นายจะลองดีกับชั้นใช่มั้ยลี ฮยอคแจ ได้!!!!!!” ซีวอนเคลื่อนตัวเข้าไปหลอมเป็นหนึ่งเดียวกับฮยอคแจช้าๆ
ไม่ได้กระแทกทีเดียวจนสุด แต่ช้าจนนับว่าช้ามาก
ราวกับต้องการทรมานให้คนใต้ร่างได้รับรู้ถึงการเคลื่อนไหวทีละนิดๆ
“อ๊าก...อึก...อย่า...ซีวอน...ฮึก....เจ็บ.....” ฮยอคแจจิกเล็บเข้ากับฝ่ามือแน่น
และเมื่อจะเข้าจนสุดแก่นกาย ซีวอนกลับกระชากออกมาจนหลุด และเริ่มต้นสอดเข้าไปใหม่ช้าๆเหมือนเดิม
ปลายเท้าบางจิกกับผ้าปูที่นอนเพื่อระบายความเจ็บปวด
“จะจำรึยัง!” ซีวอนถาม
“จำแล้ว...” ฮยอคแจรีบตอบเป็นพัลวัน
“จะร่านออกไปให้ใครจับมือถือแขนอีกมั้ย!!!” ข้อนี้ซีวอนนึกแล้วยิ่งแค้น
“ไม่ทำแล้ว”
“อย่าให้ชั้นรู้ว่านายริสวมเขาให้ชั้น! ชั้นเอานายตายแน่!!!!!” ซีวอนเร่งจังหวะการเคลื่อนตัวเข้าออกให้เร็วกว่าเดิม
แต่ฝ่ายฮยอคแจนี่สิที่น่าสงสาร เพราะไม่ได้มีอารมณ์ร่วมเลยสักนิด
ทุกๆอย่างเกิดขึ้นที่ซีวอนฝ่ายเดียวเท่านั้น
ร่างบางได้แต่ปล่อยให้น้ำตามันไหลรินไปกับความเจ็บปวด หลับตาภาวนาให้กิจกรรมนี้มันจบลงสักที
และเมื่อรับรู้ว่าซีวอนฉีดสายน้ำอุ่นๆเข้ามาในตัวเค้า ร่างบางก็รู้สึก
ยินดีเมื่อคิดว่า ความเจ็บปวดนี้จะจากไปแล้ว
แต่ก็ต้องคิดผิด!
“ไม่ต้องดีใจ ชั้นไม่เอานายแค่รอบเดียวหรอก...บอกแล้ว...ชั้นจะทำจนนายจำมันไปจนขึ้นใจเลยล่ะ...”
ร่างบางเบิกตากว้าง ก่อนจะก้มหน้ารับชะตากรรมตัวเองต่อไป
เป็นยังไงล่ะหัวใจรักเค้าไปแล้ว...ทรมานทั้งใจทั้งกาย
เอาหัวใจให้เค้าเหยียบเล่นไม่พอ
ยังจะเอาร่างกายมาให้เค้าดูถูกเหยียดหยามอีก
รู้สึกรึยัง...แกอับอายพอหรือยัง?
“นายข่มขืนชั้น.....” ฮยอคแจพูดเบาๆ
“หึ....ข่มขืนงั้นหรอ มีผัวที่ไหนข่มขืนเมียบ้าง” ซีวอนพูดราวกับว่ามันเป็นเรื่องที่น่าขำสิ้นดี
“ตามสบาย...ชั้นจะไม่ห้ามนายแล้ว...นายอยากจะทำอะไร...ก็เชิญ..” ฮยอคแจหายใจโรยรินด้วยความเหนื่อย และหลับตาลง
ถ้าต้องการแค่ตัว เค้าก็จะให้
ถ้าต้องการแค่จะทำร้ายกัน เค้าก็ยินดี
ถ้าเพียงอยากจะเห็นเค้าเจ็บปวด...ก็ไม่เป็นไร
ซีวอนขมวดคิ้วไม่เข้าใจร่างบางแม้แต่น้อย แต่รสชาติกามารมณ์ที่เค้าได้รับนี้ มันยากจะถอนตัวขึ้นมาจากวังวนแห่งกิเลสเสียจริง
ได้กอดกี่ครั้งก็ไม่มีวันเบื่อ
ยิ่งได้ครอบครอง ยิ่งหวงแหน
เค้าเองยิ่งไม่เข้าใจตัวเอง เมื่ออยากจะขังฮยอคแจไว้แต่ในห้องของตัวเอง ไม่อยากให้ร่างบางออกไปไหน ออกไปให้ใครพบเจอ
อยากล่ามโซ่ อยากใส่กุญแจมือ ขังเอาไว้ภายในคอนโดของเค้าเท่านั้น
หรือว่าเค้าจะเย็นชาจนเข้าข่ายโรคจิตไปซะแล้ว
ซีวอนมองไปที่ร่างบางก็พบว่าฮยอคแจนั้นสลบไปก่อนแล้ว
แม้แต่ตอนหลับก็ยังจะมีน้ำตาอีก
“อยู่กับชั้นมันก็มีแต่ทรมาน แล้วจะยังทนอยู่อีกทำไม...” ซีวอนกระแทกตัวอีกไม่กี่ครั้งก็ปลดปล่อยออกมาอีกแล้ว
มองดูใบหน้าหวานที่แก้มทั้งสองข้างมีรอยช้ำจากฝีมือเค้า
หรือจะเป็นตามเนื้อตัวที่บางจุดเป็นรอยช้ำสีแดง และบางแห่งถึงขั้นสีเขียวและม่วงก็มี
ก่อนจะเลื่อนมายังแก่นกายเล็ก
ริมฝีปากหนาจึงเข้าครองครอบทันที
จัดการไม่เท่าไหร่ฮยอคแจก็ปลดปล่อยออกมา
“ความรู้สึกไวจริงๆ...” ซีวอนปาดน้ำสีขาวที่เลอะมุมปากออก
ก่อนจะเอื้อมมือไปปลดเนคไทต์ที่มัดร่างบางเอาไว้ออก
“ในเมื่อเลือกที่จะมาอยู่กับปีศาจแบบชั้น...ก็อย่าได้คิดจะหลุดออกไปจากกรงของชั้น...ชั้นจะขังนายไว้ในความเจ็บปวด...จองจำนายไว้บนความทรมาน”
ซีวอนมองร่างบางอีกครั้ง
“และจะทำให้นายขาดใจตาย...ถ้าไม่มีชั้นอยู่ข้างกาย”
ร่างสูงออกไปอาบน้ำ และนอนที่โซฟาห้องรับแขก
เพราะไม่อยากจะอยู่ใกล้ฮยอคแจเลยตอนนี้ เหมือนตัวเองเป็นราชสีห์ในช่วงติดสัตว์ อยากได้ อยากครอบครองอยู่ตลอดเวลา
มองดูนาฬิกา ก็เพิ่งจะสามทุ่มเองเท่านั้น ยังไม่ใช่เวลาปกติที่เค้าจะนอนกัน
ร่างสูงจึงนอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
พลัน! เรื่องราวในวัยเด็กของเค้าก็แวบเข้ามา
เค้าไม่เคยสนใจอะไรมาก เพราะคิดว่าครอบครัวของตัวเองนั้นอบอุ่นมาตลอด แม่นาราของเค้าทำหน้าที่แม่ที่ดีมากๆ ดูแลเค้าอยู่ตลอดเวลา
แต่เค้าก็ได้เรียนรู้ ในวันที่ได้ยินคนๆนั้นพูดกับแม่ในห้องนอน
“พี่ขอโทษ...แต่พี่รักยองเอได้คนเดียว...” ใบหน้าที่เย็นชา และไร้ความรู้สึก
ใบหน้าที่ไม่ยอมสบตากับแม่เค้าแม้แต่น้อย และผู้หญิงที่แสนบอกบางที่เค้ารัก ก็ทรุดลงไปนั่งร้องไห้กับเพื่อน
“แปดปี...ที่เค้าจากไป พี่ก็ยังรักแต่เค้า แปดปีที่ชั้นเฝ้าเพียรพยายามเลี้ยงซีวอนเป็นอย่างดี...ไม่มีค่าเลยใช่มั้ยคะ” เธอเอาแต่พร่ำบอกมันทั้งน้ำตา
ในตอนนั้นเค้าอายุเพียงใกล้จะแปดขวบเท่านั้น แต่ก็เข้าใจทุกคำพูดนั้นได้ดี
และสิ่งที่จำได้แม่นที่สุดก็คือประโยคเดียวที่หลุดออกมาจากปากจากคนที่เค้าเคยเรียกว่าพ่อ
“พี่ไม่เคยรักเธอยังไง...ในวันนี้มันก็เป็นแบบนั้นไม่เคยเปลี่ยนแปลง”
เลว!
นี่คือคำที่เค้าคิดมาตั้งแต่ตอนนั้น และตอนนี้ก็ยังคิดอยู่
หลังจากในคืนนั้นแล้ว เหตุการณ์ภายในบ้านก็ยังคงเหมือนเดิม แม้ว่าเค้าจะพยายามสังเกตก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก จนกระทั่งวันหนึ่งที่แม่นาราท้องมินโฮ
เค้าก็ยังหวังว่าพ่อจะสามารถเปลี่ยนไป แต่มันก็ไม่ใช่...สุดท้ายแล้วเหตุการณ์ก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
มีเพียงคุณอาซองโมพ่อของชางมิน และตัวชางมินเองที่แวะเวียนนำของมาเยี่ยมอยู่เสมอๆ
คุณอาซองโมที่เป็นเพื่อนสนิทของคนๆนั้นเป็นคนจัดการแทบจะทุกอย่าง ในขณะที่คนเป็นพ่อแท้ๆไม่เคยจะลงมือทำเอง
และวันที่เค้าไม่มีวันลืมก็มาถึง วันที่แม่ของเค้าอาการกำเริบหนักและจะส่งผลต่อเด็กในท้อง ซึ่งตอนนั้นก็เกือบจะแปดเดือนแล้ว
หมอบอกว่าเราจะต้องเลือกที่จะเก็บเด็กหรือแม่ไว้
ตัวเค้าในตอนนั้นไม่มีสิทธิ์จะออกความคิดเห็นใดๆได้
และเค้าคนนั้นก็เลือกชีวิตของเด็กเอาไว้
เค้าเลือกให้แม่ตาย!!!! ฆาตกร!!!!
และมินโฮที่ต้องผ่าออกก่อนกำหนดนั้นก็ร่างกายอ่อนแอมากจะต้องอยู่ในห้องอบตลอดเวลา
เค้ากลัวมากว่าน้องจะไม่รอด ร้องไห้อยู่ตลอดเวลา แต่แล้วความสำเร็จที่เค้าและชางมินช่วยกันภาวนาก็เป็นผลสำเร็จ
มินโฮสามารถมีชีวิตข้ามผ่านมันมาได้
คนๆนั้นปล่อยให้คุณอาซองโมเป็นคนจัดการทุกๆอย่าง ในเรื่องของมินโฮไม่แม้แต่การตั้งชื่อ!
เค้ารังเกียจมินโฮขนาดนี้เลยหรอ ทั้งๆที่มินโฮเองก็เป็นลูกของเค้าแท้ๆ ทำไมถึงไม่เห็นค่าลูกของตัวเองถึงขนาดนี้
และคุณอาซองโมก็ตั้งชื่อน้องชายของเค้าว่า มินโฮ เพื่อให้สอดคล้องกับชางมินลูกของคุณอาเอง
แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมไม่ตั้งให้คล้องกับชื่อของผู้เป็นพี่แบบเค้า แต่ในเวลานั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าการโกรธพ่อบังเกิดเกล้าอีกแล้ว
ในวันงานศพ เค้ากลับเดินควงคู่มากับยัยผู้หญิงที่ไม่มียางอาย เข้ามาเคารพศพของแม่เค้า
เข้ามาทำพิธีขอขมา
เพื่ออะไร!!!!
เค้าสาบานกับตัวเองตั้งแต่ในวันนั้นเป็นต้นมา ว่าเค้าจะไม่มีวันให้อภัยทั้งกับคนๆนั้น หรือแม้แต่...ผู้หญิงที่ชื่อว่า ลี ยองเอ
“แม่ครับ...อย่ากังวลไปเลยนะครับ หลับให้สบาย...” ซีวอนพูดเบาๆ
พร้อมกับหลับตาลงกำหนดลมหายใจให้สม่ำเสมอ และหลับไปในที่สุด
