จะให้ใส่สีแดงเหมือนนายรึไง? ทงเฮเองก็เขินเกินกว่าจะเรียบเรียงประโยคอะไรแล้ว สายตาของคิบอมที่มองมามันแทบจะแผดเผาเค้าไปทั้งตัว

 

                ผมอยากจะจับ...อยากสัมผัส อยากจะเป็นเจ้าของทุกส่วนของทงเฮเลยล่ะ คิบอมพูดก่อนจะเลื่อนมือข้างหนึ่งไปแตะที่ยอดอกสีชมพูเข้มๆจนเกือบจะเป็นสีน้ำตาลอ่อน ทันทีที่มีบางอย่างมากระตุ้นมันก็หดตัวทันที

 

                อ๊ะ!............ ทงเฮรู้สกว่าร่างกายมีปฏิกิริยาบางอย่างตอบสนองกับสิ่งที่คิบอมกำลังทำตอนนี้

 

                ร่างสูงเอนตัวลงประกบจูบกับร่างบาง ปล่อยให้ลิ้นชื้นทั้งสองได้โอบอุ้มและตอบรับกันเป็นอย่างดี น้ำใสๆจึงถูกเก็บเกี่ยวให้กันและกันไปจนหมด

 

                มือหนาล้วงเข้าไปภายในบ๊อกเซอร์สีหวาน จนร่างบางถึงกับสะดุ้ง

 

                ไม่ต้องห่วงครับ...ผมแค่ลูบแน่นอน ผมสัญญา... คิบอมกล่าวก่อนจะก้มลงใช้ลิ้นชื้นสัมผัสยอดอกนั่นบ้าง ในขณะที่มือก็ควักเอาแก่นกายของร่างบางออกมาสัมผัสอากาศภายนอก หัวนิ้วมือหนาจึงจัดการบดขยี้ส่วนปลายจนร่างบางถึงกับแทบจะทนไม่ได้

 

                อา...อ๊ะ....อาส์....คิบอม...อ๊ะ.... ทงเฮต้องระบายความอัดอั้นด้วยการจิกเล็กเข้ากับหมอน และผ้าปูที่นอนบริเวณนั้น

 

                ร่างสูงละเลงลิ้นสลับไปมาระหว่างยอดอกทั้งสองข้าง บางครั้งก็เลื่อนขึ้นไปจูบปากบางด้วย จังหวะในการขยับมือมันก็เร่งขึ้นทุกทีตามเสียงครางหวานของอีกฝ่าย

 

                จนที่สุดของปลายอารมณ์เข้ามาเยือน ทงเฮเลื่อนมือมาจิกเกร็งที่ต้นแขนขางร่างสูงพร้อมกับเสียงครางที่หอบถี่

 

                ปล่อยเลยครับ...ทงเฮ... คิบอมเร่งมือให้เร็วยิ่งกวาเดิม

 

                คิบอม...อ๊าส์!!” ร่างบางเลื่อนหน้าขึ้นไปจูบคิบอมไว้แล้วฉีดสายน้ำสีขาวออกมา

 

                ทงเฮ!! พี่กลับมาแล้ว เซอร์ไพรส์!!!!!” เปิดตูห้องที่เปิดออกอย่างแรงพร้อมกับการก้าวเข้ามาของใครอีกคน

 

                O [ ] O!!!!!!!!!!!

 

                สภาพตอนนี้เป็นอะไรที่ไม่น่าดูชมเลย ทงเฮที่ยังใช้ริมฝีปากดูดดุนริมฝีปากล่างของคิบอม ในขณะที่มือข้างหนึ่งของร่างสูงกำลังบดขยี้ติ่งไตเล็กๆนั่นอย่างมันส์มือ พร้อมกับมืออีกข้างที่เปรอะเปื้อนด้วยน้ำสีขาวที่กำลังถูกฉีดออกมายังไม่หมดด้วยซ้ำ

 

                กลับชะงักการปลดปล่อยเพราะเสียงร้องนั่นล่ะ

 

                พวกนายกำลังทำอะไรกัน!”

 

                ทะ...ทงฮวา... ทงเฮตกใจจนลนลาน ในขณะที่คิบอมขมวดคิ้ว ทงฮวา...ลี ทงฮวา? อ๊ะ! พี่ชายของทงเฮนี่นา

 

                นี่! ไอ้หนู จะจับของน้องชายชั้นอีกนานมั้ย ทงฮวาเลื่อนสายตามองมองที่กลางแก่นกายน้องชายตัวเองที่คิบอมยังจับเอาไว้แน่น

 

                โอ...โอป้า...อย่ามองสิ... ทงเฮพูดคำเรียกพี่ชายที่ถูกอีกฝ่ายบังคับให้เรียกออกไป

 

                โอป้า?... คิบอมหันกลับมามองทงเฮ แล้วเลิกคิ้วถาม

 

                เออ...ชั้นเอง...ปล่อยมือด้วย...ของๆน้องชั้น ทงฮวาเปิดสวิตช์ปุ่มหวงน้องแล้วล่ะ

 

                ทงเฮยังปล่อยไม่หมด... คิบอมหันมามองตาขวาง ถึงจะเป็นพี่ชายเค้าก็ไม่ยอมยกทงเฮให้หรอกนะ!

 

          อะ...เอ่อ คิบอม...ไม่เป็นไร... ทงเฮพยายามจะถอยหลังเพื่อให้แก่นกายตัวเองหลุดจากมือของคิบอม แต่ร่างสูงกลับกำมันไว้ซะแน่นนี่สิ

 

                ทงฮวาก้าวเข้ามาเร็วๆจนชิดเตียงที่มีทงเฮเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ส่วนคิบอมเสื้อผ้ายังครบทุกชิ้น

 

                ปล่อยเลย!”

 

                ไม่ปล่อย...ทงเฮยังไม่เสร็จดีเลย...

 

                ปล่อยนะว้อย!”

 

                ไม่... คิบอมกลับกำแน่นกว่าเดิม

 

                อ๊ะ!...... ไม่ได้เจ็บนะ...แต่มันเสียวจะปล่อยออกมาอีกรอบน่ะสิ

 

                นี่นายจะทำน้องชั้นเจ็บนะ...ปล่อยเว้ย ทงฮวาแทบบ้า เมื่อเห็นไอ้เด็กไม่เจียมตัวยังกล้ารูดของๆทงเฮต่อหน้าเค้าอีก

 

                อ๊ะ! อาส์...โอป้า...โอ..ป้า อย่ามอง... ทงเฮไม่รู้จะทำยังไงแล้ว อยากปลดปล่อยมันก็มาก แต่ทงฮวามายืนจ้องแบบนี้ เค้าเองก็กลัวอยู่นะ

 

                ฮึ่ย! จะทำอะไรก็รีบทำ ทงฮวาจำต้องหันหลังในที่สุด

 

                คิบอมปรายสายตามองอย่างไม่สนใจ ก่อนจะปาดเอาน้ำขาวขุ่นที่ร่างบางปล่อยออกมา ชโลมนิ้วตัวเองจนชุ่มแล้วชูขึ้นมาให้ทงเฮดู ทำเอาร่างบางรีบส่ายหน้าพร้อมกับหันไปมองทงฮวาอย่างหวาดๆ

 

                แต่เด็กร่างสูงกลับยักคิ้วสองสามที แล้วทำปากจุ๊ๆ ให้ร่างบางเงียบๆไว้ ไม่ได้สนใจทงเฮที่ส่ายหน้าเป็นพัลวันเลยสักนิด

 

                นิ้วกลางยาวๆลากตั้งแต่แก่นกายไปยังช่องทางด้านหลังที่ตอนนี้มีน้ำรักไหลไปเปรอะบ้างแล้ว คิบอมทำปากเบาๆประมาณว่า ช่วยหน่อย จนทงเฮต้องถลึงตาใส่แต่เมื่อมองทงฮวาที่เตะพื้นห้องอยู่นั้นก็ต้องรีบเอาเข่าตัวเองชันขึ้นสูงๆ อ้าขากว้างๆ ก่อนจะใช้สองมือแยกออกให้ช่องทางเปิดออกต่อหน้าสายตาคิบอมมากขึ้น

 

                ไอ้เด็กนี่มันไม่ได้กลัวเลยรึไงนะ! เค้าใจสั่นจนจะเป็นจังหวะกลองแล้วเนี่ย

 

                เสร็จหรือยัง!” ทงฮวาเอ่ยถาม จนทงเฮถึงกับหน้าซีด

 

                โอ...โอป้า อย่าเพิ่งหันมา..นะ...หนูจะ...จะเสร็จแล้ว... ยิ่งได้ฟังว่าคำพูดของพี่น้องคู่นี้เป็นยังไง ยิ่งทำเอาคิบอมหึงหวงมากยิ่งขึ้น

 

                ร่างสูงค่อยๆสอดนิ้วกลางเข้าไปช้าๆยังช่องทางที่ไม่มีใครเคยได้รุกล้ำ พร้อมกับทงเฮที่ต้องกัดฟันแน่น ไม่ให้มีเสียงใดๆหลุดรอดออกไป แต่รสชาติรักที่ได้รับมันทำเอาแทบคลั่ง!

 

                คิบอมสอดไปได้เพียงครึ่งนิ้วก็ถอนออกมาใหม่แล้วสอดเข้าไปสุดสองนิ้วในคราวนี้

 

                อุก!.......... ทงเฮถึงกับร้องออกมาด้วยความจุก

 

                ทงเฮเป็นอะไร... แม้จะเป็นห่วงน้อง แต่ก็ไม่อยากจะหันกลับมาเห็นภาพนี้เลยจริงๆ

 

                อะ...โอป้า...มะ...ไม่มีอะไร...หนูแค่...อ๊าส์...อ๊ะ...คิบอม...อ๊าส์!!!” ไม่ต้องอธิบายเป็นคำพูดแล้วมั้ง ในเมื่อเสียงครางมันดังซะหน่อยนี้

 

                เฮ้! นายเบาๆกับน้องชั้นหน่อยสิ ถ้าถลอกขึ้นมาทำไง... ทงฮวาตะโกนด่าเพราะคิดว่าคิบอมคงจะแค่ชักขึ้นชักลงธรรมดา

 

                แต่คิม คิบอมผู้แสนเจ้าเล่ห์ไม่ใช่แบบนั้นน่ะสิ นิ้วที่สามถูกเติมเข้าไปอย่างรวดเร็ว ตาหวานเบิกกว้างบอกร่างสูงกลายๆว่า ทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว คิบอมจึงเลื่อนตัวขึ้นไปประกบจูบอีกครั้ง กระแทกนิ้วเข้าออกอีกสองสามที น้ำสีขาวเมือกก็ถูกขับออกมาจากร่างกายของทงเฮอีกครั้ง

 

                อ๊าส์...............!!!” ทงเฮกรีดร้องด้วยความรู้สึกโล่งที่รอดจากเหตุการณ์เมื่อครู่มาได้แล้ว

 

{Accidentally}=[35]-[HAPPY BIRTHDAY siWONHYUKjae]

posted on 15 May 2010 13:35 by suanjean-novel  in Accidentally
             เฮ้ย!! อุ๊บบบ!!” ปากเรียวถูกปิดเอาไว้ โจรที่ไหนวะ

 

                ไง...เลือกมา จะให้กูจัดการกับมึงยังไง

 

                O [ ] O!!!!

 

          คุณโจรอยู่ที่ไหน มาปล้นผมสิ มาจับผมสิ แต่ไม่เอาไอ้คนตรงหน้าตอนนี้

 

                ชเว ซีวอน โหมดโกรธสุดยอด

 

                แหะๆ...สวัสดีมึง ฮยอคแจยิ้มแหยๆเมื่อซีวอนยอมลดมือลงแล้ว และเปลี่ยนมาเป็นเท้าปิดทางออกทั้งสองด้านของเค้าแทน

 

                จะไม่ให้กูหนีเลยใช่มั้ยมึง???

 

                อืม...สวัสดี..... ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ร่างบางต้องชาวาบไปทั้งตัว

 

                กูรู้ว่ามึงโกรธ...แต่มึงโกรธกูไม่นานหรอก เนอะ... ขยิบตาอ้อนให้อีกที

 

                หึหึ...... แต่สิ่งที่ตอบกลับมา เหมือนจะไม่ค่อยดีเลยแฮะ

 

                โหย...กูผิดไปแล้ว...กูขอโทษ...โอเคนะ? ฮยอคแจทำเสียงหวาน

 

                เลือกมา...จะให้กูทำยังไง

 

                ให้มึงหายโกรธกูยังไงล่ะ

 

                อ้าปาก...กางขาออก.... ซีวอนกลับออกคำสั่งเองซะนี่

 

                ที่นี่มันถนนนะ!” ร่างบางเบิกตากว้าง

 

                ทำ!!!”

 

                ร่างบางจึงกางขาออกแล้วนั่งลงบนหน้าขาซีวอนที่ยื่นมาระหว่างกลางลำตัวของเค้า ก่อนจะยกมือขึ้นโอบรอบคอร่างสูงเอาไว้

 

                เบาๆนะ...กูรู้สึกผิดแล้ว ก่อนจะอ้าปากออกเล็กน้อย

 

                ซีวอนยกแขนมาบังตัวฮยอคแจเอาไว้แล้วสอดแทรกลิ้นตัวเองเข้าไปลงโทษคนดื้อที่ทำให้เค้าหัวปั่นตั้งแต่เวลาเกือบเที่ยงแบบนี้

 

                ไม่เจอ ถามใครก็ไม่รู้ โทรไปหาก็ตัดสายใส่ ไม่รู้รึไงว่ามันจะทำให้เค้าคลั่งมากแค่ไหน ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ยิ่งโมโหแรงบดขยี้ริมฝีปากมันก็เพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

 

                อะ...โอ๊ย! เจ็บ..... ฮยอคแจร้องครางออกมา ท่าทางจะโกรธจริง ก่อนที่ร่างบางจะเบิกตากว้าง เมื่อมือหนาของร่างสูงเริ่มเลื้อยเข้าในชายเสื้อของตัวเค้าแล้วน่ะสิ!

 

                ไอ้วอน ไม่เอา...อย่า... ฮยอคแจพยายามผลักมือออก แต่พอได้รับจูบจากซีวอนอีกรอบ เรี่ยวแรงมันก็เหมือนจะหมดแล้วน่ะสิ

 

                ซีวอนสะกิดที่ติ่งไตเล็กๆทั้งสองข้าง แต่ก็ทำให้ฮยอคแจสะดุ้งไปได้ทั้งตัวเช่นกัน ริมฝีปากหนาเลื่อนจากปากมาเป็นที่ซอกคอที่ถูกขบเม้มจนเป็นรอยแดงเต็มไปหมด

 

                ซีวอนคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกับมือที่ไขเข็มขัดและปลดกางเกงฮยอคแจออก คงจะเป็นโชคดีด้วยว่าซอกตึกนี้มองจากด้านนอกแล้วจะเป็นมุมอับทำให้มองไม่เห็น แต่มุมจากที่ฮยอคแจมองนั้น มันสามารถเห็นใครต่อใครเดินผ่านไปมาได้เลยล่ะ!!

 

                ซีวอน...มึงจะทำอะไร...อย่า.... ฮยอคแจมองมือที่เริ่มมายุ่งย่ามกับชั้นในของเค้า สลับกับมองออกไปด้านนอกกลัวว่าใครจะมาเห็นเข้า

 

                แต่ดูเหมือนว่าร่างสูงจะไม่สนใจอะไรแล้ว ปากหนาเข้าครอบครองแก่นกายเล็กเอาไว้ทันที

 

                อ๊าส์!!!!!” กายบางเหมือนจะทรุดลงเมื่อความรู้สึกเสียวกระสันแล่นขึ้นมา จนต้องเท้าแขนทั้งสองข้างเอาไว้กับไหล่หนา

 

                ร่างสูงดูดดุนตั้งแต่ส่วนปลายจนถึงโคนแก่นกาย ฮยอคแจเชิดหน้าขึ้นพร้อมกับสายเหงื่อที่ไหลย้อยลงมา ราวกับว่ากำลังวิ่งมาราธอนในการแข่งขันอะไรสักอย่าง

 

                จนเมื่อปลายเท้าเริ่มจิกลง ความรู้สึกต้องการระบายออกเริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆ และร่างสูงเองก็รับรู้อาการเกร็งนี้ดี จึงผละออกมา

 

                มะ...มึง...อย่า..... ฮยอคแจจับไหล่หนาเอาไว้ด้วยอาการสั่นไปทั้งตัว แกนกายที่บวมเป่งบางบอกสภาพอารมณ์ตอนนี้เป็นอย่างดี

 

                ลงโทษ....ทำเอาเองซะ.... ซีวอนผลุดลุกขึ้น และหันหลังให้ร่างบางซะงั้น

 

                ฮยอคแจกัดปากอย่างไม่พอใจ แต่ในตอนนี้ความต้องการมีอยู่เหนือการควบคุมตัวเองแล้ว สองมือเรียวเข้ากอบกุมแก่นกายของตัวเองทันที

 

                อือ...อื๊อ.....อืมมม.....ซี....ซีวอน...อา...... จะรู้ตัวรึเปล่านะ ว่าเรียกเสียงครางชื่อของใครออกมาโดยตลอด

 

                อ๊ะ....อา....อ๊าส์!!!!!” ฮยอคแจร้องออกมาครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะฉีดสายธารสีขาวขุ่นออกมาแล้วทรุดลงไปนั่งกองอยู่บนพื้นทับกางเกงที่กองอยู่ตรงนั้นก่อนแล้ว

 

                ซีวอนเมื่อได้ยินจนแน่ใจแล้วก็หันกลับไปคุกเข่าต่อหน้าร่างบาง และหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับมือที่เปื้อนน้ำรักทั้งสองข้าง รวมไปถึงแก่นกายที่ตอนนี้นอนสงบจมน้ำสีขาวจนสะอาดทุกส่วน

 

                ฮยอคแจหายใจเหนื่อยหอบ เอนตัวไปข้างหน้าซบกับไหล่หนาของซีวอน

 

                ถ้าคราวหน้ามีอีก...กูจะ..... ซีวอนพูดก่อนจะกางนิ้วเป็นรูปกรรไกร งับไปที่แก่นกายเล็กของฮยอคแจโดยเพิ่มแรงบีบทันที

 

                อะ....โอ๊ย!...เบาๆกูเจ็บ... ร่างบางร้องโอดครวญ

 

                กูจะทำจริงๆด้วย ไหนๆมึงก็ไม่ได้ใช่อยู่แล้วนิ

 

                ไอ้เชี่ย..... อยากจะด่ามากกว่านี้นะ...แต่เหนื่อย

 

                ลุกขึ้น...จะแต่งตัวให้...มานั่งล่อนจ้อนแบบนี้...จะล่อใครอีก

 

                ก็มึงนั่นล่ะทำให้กูล่อนจ้อนแบบนี้ ทำไม...จะให้กูไปล่อใคร....

 

                พูดเผื่อไว้...

 

                งั้นกูเดินออกไปทั้งอย่างนี้เลยเอามะ?

 

                กล้ามั้ย?

 

                ลองดูมั้ยล่ะ? อะ....โอ๊ย!” จะไม่ให้ร้องได้ไงล่ะ เมื่อซีวอนงับ...ตรงนั้น...อีกแล้ว

 

                กลับบ้านไป กูจะตัดทิ้งจริงๆแล้วล่ะ... บอกด้วยเสียงเหี้ยมๆ

 

                แล้วกูจะเอาที่ไหนใช่ล่ะ? ไอ้เลว....

 

 

 

.

.

.

.

 

 

กลับไปอ่านต่อที่บทความ

 

            อะไรนะ? ฮยอคแจเบิกตากว้าง

 

            ชั้นกำลังอยาก... มือหนาเอื้อมไปโอบรอบสะโพกของร่างบางเอาไว้

 

            ซีวอนที่นี่ไม่ได้นะ... ฮยอคแจพูดอย่างระวัง

 

            ชั้นอยาก... ซีวอนกลับพูดแต่คำนี้

 

            อย่านะ... ฮยอคแจใช้สองมือผลักออกแกร่งของร่างสูงเอาไว้

 

            แต่มือปลาหมึกกลับปลดตะขอกางเกงสูทออกเสียแล้ว

 

            อย่านะ.......

 

            เดี๋ยวชุดยับนะ... ซีวอนดุ

 

            อย่าทำแบบนี้เลย เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า ฮยอคแจกังวล

 

            ถอดชุดออก... ซีวอนกระซิบด้วยเสียงแหบพร่า

 

            ไม่เอา...

 

            หรือจะให้ชั้นกระชากขาด...

 

            ร่างบางเงยหน้าสบตากับร่าง แล้วก็พลันหน้าแดงวาบ

 

            นาย...เหมือนสิงโตติดสัตว์เลย...

 

            ใช่...กำลังอยากมากด้วย เร็วๆเข้า

 

            ฮยอคแจถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะค่อยๆปลดชุดไปวางไว้อย่างระวัง

 

            ก่อนจะใช้นิ้วชี้ข้างหนึ่งวางไว้ที่ปากของซีวอน

 

            ห้ามรุนแรง คำประกาศิตข้อแรก

 

            แค่รอบเดียว ข้อที่สอง

 

            ห้ามเลอะเทอะ ข้อสุดท้าย

 

            เดี๋ยวนี้กล้าสั่งชั้นแล้วหรอ

 

            นายจะมีสิทธิ์มากกว่าชั้นตอนอยู่บนเตียงนะ ตอนนี้ไม่ใช่เตียง ให้ชั้นมีอำนาจมากกว่าไม่ได้หรอ ฮยอคแจยิ้ม

 

            รับปากมั้ย ริมฝีปากอิ่มถามอีกครั้ง

 

            ไม่รับปาก ร่างสูงพูดก่อนจะดึงชั้นในของร่างบางลง

 

            งั้นหรอ... แต่ฮยอคแจกลับดึงชั้นในขึ้นมาปิด และหันหลังให้ซีวอนเตรียมจะหยิบชุดมาใส่ให้เหมือนเดิม

 

            มันกลับเข้าทางซีวอนซะแล้วล่ะ!!!

 

            ร่างสูงดันให้ฮยอคแจติดกับผนังห้อง

 

            ร่างบางหันหน้ากลับมามองซีวอน

 

            จะทำอะไรน่ะ

 

            ก็พูดดีๆแล้วไม่ยอมเชื่อฟังกันเองนี่นา

 

            นายยังไม่เห็นฟังชั้นเลย

 

            สามข้อนั่นน่ะนะ แค่นั้นเองทำก็ได้ ซีวอนพูดอย่างไม่สนใจ

 

            แยกขาออก หย่อนตัวลงหน่อย เดี๋ยวมันเข้ายากจะเจ็บเอาอีก... ซีวอนสั่ง

 

            จะใส่เลยหรอ... ฮยอคแจพูดอย่างหวาดๆ

 

            อืม...ทำไม?

 

            จูบชั้นก่อนสิ

 

            ร่างสูงยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงไปประทับจูบอันดูดดื่มกับคนที่เอียงหน้าหันกลับมา

 

            พื้นที่มันเล็กเกินไปจริงๆ ท่านี้คงไม่ไหว... ซีวอนพูดก่อนจะพลิกตัวฮยอคแจให้หันมามองหน้าตนเอง

 

            ถอดกางเกงให้ชั้นหน่อย ร่างสูงสั่ง

 

            มือบางถอดเข็มขัดและกางเกงขายาวให้ร่างสูง ก่อนที่มันจะลงไปกองอยู่ที่ปลายพื้น

 

            มือหนาจับเอวของฮยอคแจให้แน่นแล้วยกขึ้น

 

            เหวอ...นายทำอะไรน่ะ... ฮยอคแจรีบกอดคอซีวอนไว้

 

            เอาขาเกี่ยวเอวชั้นไว้ ร่างสูงสั่ง ก่อนจะดันให้หลังเนียนแนบกับผนังห้องลองชุด

 

            เกาะไว้ดีๆละ ตกกลางคันไม่รู้ด้วย

 

            ท่าอะไรกันเนี่ย... ฮยอคแจอดจะอายไม่ได้

 

            มือหนาดึงบ็อกเซอร์ตัวเองออก และจ่อแก่นกายที่ปากทางเข้าให้พอดีก่อน

 

            อย่ารุนแรง... ฮยอคแจจับใบหน้าของซีวอนให้หันมาสบสายตากัน

 

            แล้วแก่นกายขนาดใหญ่ก็ค่อยๆแสดงความทักทายกับช่องทางที่ปิดสนิทนั้น

 

            ฮึก...!” ร่างบางที่รู้สึกถึงการลุกล้ำก็ร้องออกมาทันที

 

            ผ่อนคลายฮยอคแจ มันเข้าลำบาก...แน่น.... ซีวอนขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความเจ็บปวด

 

            ซีวอน...มันลึก... ด้วยท่าที่ยืนอยู่นั้นทำให้การสอดใส่เป็นไปได้มากกว่าเดิม

 

            ยังไม่พอ...หายใจเข้าลึกๆ...

 

            ฮยอคแจพยายามรับทั้งหมดของซีวอนเอาไว้ให้ได้ และในที่สุดร่างสูงก็สามารถเคลื่อนตัวเข้าไปจนสุดได้

 

            แฮ่กๆ.... แค่รับเข้ามาทั้งหมด ฮยอคแจก็แทบตายคาบ่าของซีวอนแล้วล่ะ

 

            เป็นยังไงบ้าง... ซีวอนถาม

 

            อย่า...อย่าเพิ่งขยับนะ.. ร่างบางโอบคอซีวอนเอาไว้แน่น

 

            ทำไม?...

 

            ค้างไว้ก่อน...มันลึกมาถึงตรงนี้เลย... ฮยอคแจชี้ไปที่ท้องน้อยของตัวเอง

 

            นายคิดว่าชั้นเป็นนักบุญรึไง เข้าไปขนาดนี้แล้วจะให้เอาแช่ค้างไว้เนี่ยนะ ซีวอนเอ็ด

 

            นะ...แป๊บนึง...นายแนบตรงที่ชั้นรู้สึกอยู่เลย...อย่าเพิ่งขยับนะ ของนายยาวเกินไปแล้วนะ ฮยอคแจพูดอย่างอายๆ

 

            รู้สึกดีล่ะสิ...นายจะทำให้ชั้นคลั่งแล้วนะ... ซีวอนกำหมัดแน่น พยายามสะกดอารมณ์เอาไว้

 

            ซะ..ซีวอน...เอาออกก่อน... อยอคแจครางกระเส่า

 

            ว่ายังไงนะ... ซีวอนร้อง

 

            เอาออกก่อน...ชั้น...กลัว...

 

            มากลัวตอนนี้เนี่ยนะ... ซีวอนแทบอยากจะจับร่างเล็กกระแทกเข้าออกซะจริง

 

            ออกก่อน...

 

            นายคิดว่ามันใส่ง่ายๆงั้นหรอ

 

            เดี๋ยวชั้นใส่เอง...นะ...เบาๆ... ฮยอคแจทำท่าขอร้อง

 

            ฮึ่ย!” ซีวอนดึงแก่นกายออกมาทีเดียวจนหลุด

 

            อ๊าส์.... ฮยอคแจร้องครางรับกับความว่างเปล่าที่เกิดขึ้น

 

            ก่อนจะลู่ตัวนั่งลงกับพื้นเมื่อซีวอนปล่อยเค้าวางลงอย่างปลอดภัย

 

            ร่างบางนั่งชันขาขึ้นทั้งสองข้าง เพราะความชาเมื่อครู่ ทำให้หุบขามากไม่ได้นัก

 

            ซีวอนมองช่องทางสีชมพูที่ส่งท่าทางยั่วยวนเค้าอย่างโมโห

 

            คิดจะแกล้งชั้นใช่มั้ย?

 

            ใช่... ร่างบางยิ้มเล็กน้อย

 

            เดี่ยวนี้อวดดีขึ้นนี่นา...สงสัยเพราะชั้นใจดีมากไปล่ะมั้ง

 

            อย่าโหดสิ วันนี้นายพูดดีๆกับชั้นเยอะเลย อย่าเพิ่งโหดสิ ฮยอคแจยิ้ม

 

            ชั้นบอกว่าชั้นอยาก นายให้ชั้นเอา แต่เอาไม่จบ ฆ่ากันเลยเถอะ

 

            นั่งลงสิ... ฮยอคแจพูด

 

            อะไรอีกล่ะคราวนี้

 

            ชั้นบอกว่าจะเข้าเอง...นายก็นั่งลงสิ...

 

            ร่างสูงหรี่ตาอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ก็ยอมนั่งลงโดยดี เป็นท่านั่งชันขาด้วย

 

            ฮยอคแจเดินมานั่งคร่อมร่างสูงเอาไว้ โดยที่ปลายช่องทางก็จ่ออยู่กับแก่นกายของร่างสูงอีกด้วย

 

            จะยั่วชั้นหรอ

 

            เปล่า...แค่อยากรู้อันไหนจะลึกกว่ากัน

 

            หึ...ได้ กระแทกลงมาสิ ไม่เอาช้าๆนะ

 

            จัดไป ฮยอคแจกระแทกตัวลงมาในทีเดียวจนสุดแก่นกาย

 

            อ๊าส์!!!!!” ลึกจนต้องเผลอซบลงบนไหล่ของซีวอนจนได้

 

            ขยับ...ชั้นทนไม่ไหวแล้ว ขยับสิ!” ซีวอนร้อง ก่อนจะช่วยจับเอวฮยอคแจให้ขยับขึ้นลงเร็วกว่าเดิม

 

            อ๊ะ...อืม...ซีวอน...อือ.... ฮยอคแจเริ่มครางไม่เป็นภาษา

 

            ซีวอนเองก็สูดดมร่างกายหอมไปทั่ว และยังไม่วายฝากรอยรักไว้ทุกแห่งอีกด้วย

 

            อา...ซีวอน...อือ.....

 

            แฮ่ก...ฮยอคแจ...เร็วอีก...อาส์.... ซีวอนครางเสียงกระเส่า

 

            ซีวอน...ชั้น...ไม่...อะ....

 

            ใจเย็นๆไปพร้อมกัน ซีวอนเร่งจังหวะอีกครั้ง

 

            และก็เป็นร่างบางที่ปลดปล่อยออกมาก่อน ตามด้วยร่างสูงมาติดๆ

 

            แฮ่กๆ.... เสียงหายใจหอบที่ดังประสานกันขึ้นมาบ่งบอกให้รู้ว่ากิจกรรมรักนั้นจบลงแล้ว

 

            อย่า...เพิ่งเอาออก... ฮยอคแจดึงร่างสูงไว้

 

            ทำไม....

 

            มันจะเปื้อน... ฮยอคแจบอก

 

            ก็ให้มันเปื้อนไปสิ...เค้าไม่สนใจว่าเป็นเราหรอก... ซีวอนพูด

 

            นายก็แบบนี้จริงๆเลย ฮยอคแจว่าแล้วก็ค่อยๆลุกขึ้นจากตัวของซีวอน และก็เป็นไปตามคาดที่น้ำขาวเมือกไหลย้อยออกมาปะปนกัน

 

            ฮยอคแจจัดการใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย และซีวอนเองก็เช่นกัน

 

            และสูทที่ฮยอคแจได้สำหรับการมาวันนี้ก็คือ สูทสีครีมที่ซีวอนเป็นคนเลือกให้นั่นล่ะ

 

            ขอบคุณที่ใช้บริการนะคะ มีนยอยิ้มให้ลูกค้า

 

            ครับ...ขอบคุณมากครับ ซีวอนรับบัตรเครดิตมาเก็บไว้

 

            เอ่อ...แล้วนั่นคุณคนนั้นเป็นอะไรรึเปล่าคะ...ทำไมท่าเดินแปลกๆ มีนยอหมายถึงฮยอคแจ

 

            คงเมื่อยล่ะครับ...สงสัยนานๆจะทำที ต่อไปคงต้องบ่อยกว่านี้แล้วล่ะครับ ซีวอนมองแล้วก็ยิ้มๆออกมา

 

            คะ?

 

            ผมหมายถึงลองชุดยังไงล่ะครับ สงสัยเค้าไม่ค่อยได้มาร้านแบบนี้เท่าไหร่นัก ซีวอนรีบเฉลย

 

            อ่อค่ะ...ที่นี่ยินดีต้อนรับเสมอนะคะ

 

            ครับ. ขอบคุณมากครับ ซีวอนพูดแล้วก็รีบเดินตามใครบางคนไปที่รถ

 

            ไง...อยากไปไหนต่อมั้ย ซีวอนถาม

 

            จะพาไปรึไง?

 

            อืม....

 

            ของสดหมด ไปซุปเปอร์มาเก็ตแล้วกัน ฮยอคแจบอก

 

            อืม.... ซีวอนออกรถ

 

            ซุปเปอร์มาเก็ต?...ไอ้หน้าหล่อนั่น!

 

            ชั้นอยากกลับห้องแล้ว กลับ!” ซีวอนพูดโพล่งออกมา

 

            อ้าว แล้วซื้อของ?

 

            ไม่ต้องแล้ว ไม่หิว! มีอะไรก็กินไปแค่นั้นนั่นล่ะ

 

            เป็นอะไรของเค้ากันนะ ฮยอคแจล่ะเดาอารมณ์ไม่ถูกเลย

 

            ฮยอคแจ.... ซีวอนเอ่ยขึ้นมาเบาๆขณะขับรถ

 

            หืม? ฮยอคแจหันไปมอง

 

            ซีวอนใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่แก้มของตัวเองเบาๆ

 

            ตรงนี้....

 

            อะไร ฮยอคแจพูดเบาๆ

 

            เร็วๆ...

 

            เป็นบ้าอะไร ฮยอคแจพูด แต่ก็ยอมเข้าไปหอมแก้มซีวอนเบาๆอยู่ดี

 

            ก็แค่นั้น... ซีวอนหันไปขับรถต่อ

 

            แค่เสี้ยววินาทีที่ฮยอคแจหันกลับไปมองถนนอีกฝั่ง

 

            แค่เสี้ยววินาทีเดียวจริงๆที่ร่างบางคงไม่รู้ว่าราชสีห์ที่แสนจะเย็นชานั้นจะยิ้มออกมาได้อย่างสดใสในแบบที่ไม่เคยทำมากนัก

 

            ฮยอคแจยิ้มบางๆให้กับกระจก

 

            ใกล้เข้ามาอีกนิดแล้วใช่มั้ย?

 

            เค้าได้เข้าใกล้หัวใจของซีวอนเข้ามาแล้วใช่มั้ย?

 

            ทีละก้าวๆ ช้าๆ...แต่เนิ่นนาน

 

            จะผิดมั้ยถ้าเค้าจะมีความหวัง ที่ว่าสักวัน...พื้นที่ภายในหัวใจของร่างสูงนั้น...

 

            จะเป็นของเค้าสักที